ملازم شدن حق، تکلیف و وظیفه از زیبایی‌های اندیشه اسلامی است

حشمت الله قنبری همدانی، کارشناس مسایل سیاسی، به بیان تاریخچه انتخابات در ایران پرداخت وگفت: وقتی به تاریخچه انتخابات در تاریخ کهن ایران تا قبل از پیروزی انقلاب اسلامی بر می گردیم، می بینیم که عمق و قدمت و تلاش برای مشارکت مردم درانتخابات بیشتر از صد سال است.

وی ادامه داد: اولین اقدامات انتخاباتی در ایران در سال 1285 و 13 مرداد ماه که فرمان مشروطیت صادر شد، انجام گرفت؛ به گونه ای که در 26 مردادماه همان سال، مجلس مصوبی برای تنظیم نظام نامه انتخاباتی شکل داد و این امر فقط در قالب همان مصوبه باقی ماند و به صورت کامل اجرا نشد؛ تا سال 57  که انقلاب پیروز شد.

استاد دانشگاه در ادامه به روند سیر انتخابات در انقلاب اسلامی پرداخت و اظهار داشت: در سال 58 اولین انتخابات در ایران برگزار شد و پس از آن نیز سرنوشت کشور در عرصه های مختلف قانون گذاری و اجرایی در قالب همه پرسی به رأی مردم گذاشته شد و مردم در تعیین سرنوشت کشور حضور موثر دارند و به همین دلیل یکی از اساسی ترین کینه های دشمن نیز همین مشارکت گسترده مردم در عرصه سیاسی و انتخابات است.

وی افزود: در اندیشه سیاسی اسلام، موضوعی به نام انتخابات در قالب به حساب آوردن مردم وجود دارد که بر اساس رأی مردم ساختار سیاسی قدرت شکل می گیرد و این امر قابل مشاهده است که در یک نظام بسیار پیشرفته، مترقی و مدرن به نام مکتب اسلامی برای انسان حق قایل شده است؛ بدان معنا که هر انسانی درزندگی اجتماعی و شخصی برخوردار از یک مجموعه حقوق است و این را هیچ کس نمی تواند سلب کند.

**حق و تکلیف دو قوه ملازم در کنار یکدیگر

حشمت الله قنبری همدانی تصریح کرد: در واقع در کنار هر حقی که به انسان داده شده است، مجموعه تکالیفی نیز هم وجود دارد و این حق و تکلیف دو قوه ملازمدر کنار یکدیگر هستند.

وی ادامه داد: عامل زیبایی و بقای زندگی انسان های پویا و ارتقای کمال آنها بستگی به همین امر دارد که همان طور که نمی شود حق را سلب کرد، تکلیف شرعی ووظایف قانونی آنها نیز نباید گرفته شود؛ چرا که اگر به تکلیف و وظایف اجتماعی به درستی عمل نشود، آثار سوء و خطرناکی دارد و کلیات زندگی انسان را در خودش می گیرد.

استاد دانشگاه در ادامه بیان مؤلفه های حق و تکلیف به عنوان دو قوه ملازم یکدیگر اظهار داشت: حق زمانی زیبایی پیدا می کند که با تکلیف و مسؤلیت پذیری تلفیق پیدا کند؛ چرا که عزت انسان با مسؤلیت پذیری همراه است؛ نه با آزادی بی قید و شرط و نباید یک طرفه حق را ادا کرد؛ چرا که حق انسان با حقوق دیگران معنا ومفهوم می یابد.

وی افزود: ملازم شدن حق، تکلیف و وظیفه از زیبایی ها و حلاوت های اندیشه اسلامی است، برای ایجاد روح بالندگی و کرامت در انسان و زندگی انسانی.  

کارشناس مسایل سیاسی در ادامه با تعریف واژه بیعت در اندیشه سیاسی اسلام گفت: در دوران پیامبر اکرم(ص)، حضرت علی(ع) و امام حسن مجتبی(ع) با بیعت برخورد می کردند.

**بیعت کننده کارش حمایت و همراهی است

وی ادامه داد: بیعت و بیع در لغت به معنای معامله است و در زندگی عرب آن زمان رسم بوده است که خریدار و فروشنده وقتی با هم معامله می کردند، با هم دست می دادند و این دست دادن به معنا و مفهوم در عرف اجتماعی به این معناست که خریدار حق تصرف و فروش این کالا را به فروشنده داده است و مالکیت این شیء را به خریدار واگذار کرده است و به همین دلیل در سیاست و اندیشه سیاسی اسلام نیز بیعت همین معنا و مفهوم را پیدا می کند.

قنبری همدانی افزود: بیعت یعنی دست دادن به معنای اعلام آمادگی در حمایت او و زندگی کردن و تبعیت کردن از او که در مقام حکم و ریاست قرار می گیرد واین معنای بیعت است و در اصطلاح بیعت، بیعت کننده کارش حمایت و همراهی است و پشت سر اوست و کسی هم که بیعت را پذیرفته، اصلاح امر مردم و جامعهرا بر عهده دارد و همانند محکمات دینی در نظام اسلامی عمل می کند و به سرانجام می رساند.

وی تاکید کرد: در زندگی سیاسی و یک رقابت انتخاباتی، فرد برای اصلاح امور و مأموریتی که جامعه بر دوشش گذاشته است از همه توان خود استفاده می کند.