به گزارش سراج24؛ در آخرین نمونه غلامحسین درزی سفیر و معاون نمایندگی دائم جمهوری اسلامی ایران نزد سازمان ملل متحد روز گذشته در نشست شورای امنیت درباره درگیری و امنیت غذایی و نقش شورای امنیت در کاهش بحران غذا، بار دیگر از رویکردی ضدحقوق بشری و حقوق بشردوستانه آمریکا و رژیم دست نشانده این کشور گفت.
سفیر ایران با بیان اینکه رژیم ایالات متحده بی اعتنایی کامل خود به حقوق بینالملل را نشان داده است، گفت: محاصره دریایی ایران توسط ایالات متحده و حمله به کشتیهای تجاری ایران در آبهای بینالمللی، نقض فاحش حاکمیت ایران، آزادی ناوبری و قوانین بینالمللی دریاها است. این اقدامات غیرقانونی، در کنار عملیات موسوم به «طرد اقتصادی» که وزیر خزانه داری آمریکا روز گذشته، 24 اوت 2026، آن را اعلام کرد، با هدف اعمال محاصره اقتصادی علیه مردم شجاع ایران انجام میشود و غذا، انرژی، تجارت و دسترسی به کالاهای اساسی را به ابزارهای فشار و جنگ تبدیل میکند.
همانگونه که نماینده کشورمان در سازمان ملل بیان کرده اقدامات غیرقانونی آمریکا را نمیتوان به بهانه امنیت یا آزادی ناوبری توجیه کرد چرا که چنین اقداماتی ناقض بسیاری از قواعد آمره حقوق بین الملل نظیر حقوق اساسی بشر، اصول برابری حاکمیت، عدم مداخله و آزادی ناوبری است.
اظهارات نماینده ایران خطاب به ارکان سازمان ملل طی ماههای اخیر بارها به ادبیات مختلف توسط دستگاه دیپلماسی نیز تکرار شده است و در مقابل ارکان این نهاد بین المللی، کمترین اقدامی برای جلوگیری از نقض پیاپی حقوق بین الملل توسط امریکا-اسرائیل صورت نداده اند و حتی در قالب بیانیه و هشدارهای مرسوم دیپلماتیک نیز به مسئله ورود پیدا نکرده اند! بدترین جهت گیری و عملکرد نیز مربوط به شورای امنیت سازمان ملل به عنوان رکن اساسی «حافظ صلح و امنیت بین الملل» است که طی 6 ماه اخیر نه تنها قطعنامه با هدف توقف جنگ غیرقانونی امریکا علیه ایران صادر نکرده است بلکه حتی یک بیانیه غیرالزام آور نیز منتشر نکرده است. رویکردی که بیش از هر زمان دیگری جایگاه شورای امنیت سازمان ملل و سایر ارکان ملل متحد را در جهت حفظ و یا ارتقای صلح و امنیت بین الملل تضعیف نموده و وزانت سازمان ملل را به شدت تنزل داده است. مشابه همین رفتار را نیز می توان در نسل کشی صورت گرفته در نوار غزه توسط رژیم صهیونیستی جستجو کرد؛ آنجایی که ارکان سازمان ملل کمترین توفیقی برای توقف ژنوساید صورت گرفته در نوار غزه نداشتند و قریب به 2 سال تنها نظاره گر کشتار زنان و کودکان مردم بی دفاع غزه بودند. امروز استمرار چنین رویکردی علیه ایران نیز در جریان است و شائبه نفوذ لابی های صهیونیستی را بیش از گذشته در ساختار ملل متحد نشان می دهد.
بدیهی است در شرایطی که مهمترین نقش و کارکرد ارکان سازمان ملل متحد و نهادهای وابسته به آن، حول گزاره «حفظ صلح و امنیت بین المللی» و در مصادیقی مانند «منع توسل به زور» مفهوم و معنا پیدا می کند، شورای امنیت، سازمان بین المللی دریانوردی، شورای حقوق بشر و حتی مجمع عمومی سازمان ملل و یا کمیساریای عالی حقوق بشر رویکرد منفعالانه و گاها حمایتی از رویکرد آمریکا داشته اند تا جایی که این کشور بدون اندک نگرانی و پرداخت کمترین هزینه مالی-معنوی همچنان به نقض حقوق بین الملل درمواجهه با ایران مشغول است!
عدم نقش پذیری قعالانه ی ارکان اصلی و فرعی سازمان ملل در برابر رفتارهای ضدبشری ایالات متحده امریکا منجر به آن شده تا این کشور برخلاف تمام اصول و قواعد حقوق بین الملل در حوزه دریاها و آزادی ناوبری، به اعمال محاصره دریایی ادامه دهد؛ در حالی که یکی از وظایف موسسه تخصصی وابسته به سازمان ملل به نام سازمان بین المللی دریانوردی در چنین شرایطی کمک به ایجاد صلح و امنیت و نه سکوت در برابر نقض صلح است!
اینکه از آغاز جنگ رمصان تاکنون ارکان و نهادهای بین المللی کمترین گامی در جهت تحقق اهداف عالیه منشور ملل متحد برنداشته و به جای تلاش برای استقرار و اعتلای صلح و امنیت بین المللی خود به محملی برای حمایت از ناقض حقوق بشر و حقوق بشردوستانه تبدیل شده اند؛ لزوم ایجاد انقلاب در ساختار و کارکردهای سازمان ملل را بیش از هر زمان دیگری مطرح نموده است.
حال در چنین شرایطی که سازمان ملل و ارکان آن به ملعبه دست غرب برای تهدید و فشار به کشورهای مستقل تبدیل شده اند می بایست در کنار نامه نگاری های مرسوم و موضع گیری های مستمر به این مسئله توجه داشت که تنها عاملی که می تواند آمریکا را از ادامه حملات مسلحانه نظامی منصرف کند، پاسخ همتوازن و هم سطح با اقدامات نظامی آتی و لفاظی های سیاسی آنهاست. متوسل شده به نهادهای بین المللی صرفاَ برای توجیه افکار عمومی جهان مناسب بوده و حملات پیش دستانه احتمالی ایران را توجیه حقوقی می کند و برای توقف حملات آینده آمریکا چنین رویکردی بلااثر است.
