به گزارش سراج24؛ در جریان تجاوزات آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه جمهوری اسلامی ایران، پایگاه هوایی حریر در اقلیم کردستان عراق به یکی از نقاط مورد توجه تحلیلگران نظامی تبدیل شد. سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در جریان اجرای عملیات «وعده صادق ۴» علیه مواضع دشمن آمریکایی در منطقه، این پایگاه بهعنوان یکی از اهداف پاسخ ایران در این عملیات مطرح شد؛ موضوعی که اهمیت راهبردی آن را بار دیگر برجسته کرد.
اهمیت حریر نه به وسعت آن، بلکه به نقشی بازمیگردد که در شبکه عملیاتی آمریکا در غرب آسیا ایفا میکند. برخلاف پایگاههای بزرگتری مانند العدید قطر یا الظفره امارات، حریر یک پایگاه پیشرو (Forward Operating Base) محسوب میشود که برای پشتیبانی از عملیات ویژه، جابهجایی سریع نیرو، پشتیبانی اطلاعاتی و حفظ توان واکنش سریع در شمال عراق طراحی شده است.
واشنگتن در سالهای اخیر به جای اتکا به چند پایگاه عظیم، به سمت ایجاد شبکهای از پایگاههای کوچکتر اما بههمپیوسته حرکت کرده است؛ شبکهای که هر پایگاه در آن مأموریتی مشخص دارد. حریر نیز یکی از حلقههای این زنجیره در کنار مراکزی مانند عینالاسد و دیگر پایگاههای عملیاتی آمریکا در عراق است.
موقعیت جغرافیایی حریر، دسترسی نیروهای آمریکایی به شمال و غرب عراق و مسیرهای مرتبط با شرق سوریه را تسهیل میکند و امکان انتقال سریعتر نیرو، تجهیزات و بالگردهای تاکتیکی به مناطق عملیاتی را فراهم میسازد.از این رو، ارزش نظامی حریر بیش از تعداد هواگردهای مستقر یا وسعت فیزیکی آن، به جایگاهش در معماری فرماندهی، اطلاعاتی و لجستیکی آمریکا در منطقه بازمیگردد؛ پایگاهی که نقش یک گره عملیاتی در شبکه حضور نظامی واشنگتن در عراق را ایفا میکند.
پایگاه حریر در ابتدا یک زیرساخت نظامی عراقی بود که در دوره حکومت بعث و در چارچوب توسعه شبکه پایگاههای هوایی عراق ساخته شد. موقعیت شمال عراق، نزدیکی به مرزهای ایران و ترکیه و اهمیت این منطقه در ساختار دفاعی بغداد، باعث شد حریر بهعنوان یک فرودگاه نظامی مورد استفاده قرار گیرد.
پس از جنگ خلیج فارس در سال ۱۹۹۱ و ایجاد منطقه پرواز ممنوع در شمال عراق، نقش پایگاههای این منطقه تغییر کرد و با شکلگیری ساختار جدید امنیتی در اقلیم کردستان، زمینه حضور گستردهتر آمریکا فراهم شد.
نقطه عطف تاریخ حریر، حمله آمریکا به عراق در سال ۲۰۰۳ بود. واشنگتن برای حفظ حضور نظامی خود به شبکهای از پایگاهها نیاز داشت و حریر به دلیل باند پروازی، موقعیت جغرافیایی و شرایط امنیتی اقلیم کردستان به یکی از مراکز مورد استفاده نیروهای آمریکایی تبدیل شد.
در دوره مقابله با داعش از سال ۲۰۱۴، اهمیت حریر افزایش یافت و این پایگاه در پشتیبانی از مأموریتهای ائتلاف بینالمللی، شامل آموزش نیروها، فعالیتهای اطلاعاتی و واکنش سریع، نقش داشت.پس از کاهش تهدید داعش نیز حریر بهعنوان یک پایگاه پشتیبان و بازدارنده حفظ شد؛ پایگاهی که ارزش آن نه در ابعاد یک پایگاه عظیم هوایی، بلکه در موقعیت جغرافیایی، زیرساخت موجود و اتصال به شبکه عملیاتی آمریکا در عراق و منطقه است.
شناسنامه فنی پایگاه حریر؛ گره هوایی آمریکا در شمال عراق
پایگاه هوایی حریر (Harir Air Base) در اقلیم کردستان عراق، پس از سال ۲۰۰۳ و تغییر آرایش نیروهای آمریکایی در عراق، به یکی از پایگاههای عملیاتی پیشرو (Forward Operating Base) آمریکا در شمال این کشور تبدیل شد. این پایگاه در حدود ۷۰ کیلومتری شمالشرقی اربیل و در نزدیکی شهرک حریر قرار دارد و به دلیل موقعیت جغرافیایی خود، یکی از نزدیکترین مراکز عملیاتی آمریکا به مرزهای غربی ایران محسوب میشود.
حریر؛ پایگاهی در نقطه اتصال شمال عراق و شرق سوریه
حریر در منطقهای نسبتاً مرتفع، دور از مراکز پرجمعیت و برخوردار از دسترسی مناسب به شبکه جادهای اقلیم کردستان قرار گرفته است. این موقعیت، امکان دسترسی سریع به شمال عراق، دشت نینوا، کرکوک، مناطق مرزی عراق و سوریه و محورهای ارتباطی اقلیم را فراهم میکند و به نیروهای آمریکایی اجازه میدهد در مقایسه با پایگاههای دورتر، نیرو، تجهیزات و پشتیبانی هوایی را سریعتر منتقل کنند.
باند ۲۶۰۰ متری؛ زیرساختی برای عملیات تاکتیکی
از نظر زیرساختی، این پایگاه دارای یک باند اصلی آسفالتی با طول تقریبی ۲۶۰۰ متر است که در دوره حکومت بعث ساخته شد و پس از سال ۲۰۰۳ مورد بازسازی و ارتقا قرار گرفت. این باند برای پذیرش هواپیماهای ترابری تاکتیکی، هواگردهای عملیات ویژه و هواپیماهای نظامی میانوزن مناسب است.
در کنار باند اصلی، تاکسیویها و محوطههای پارک هواگرد، امکان استقرار، سوختگیری و آمادهسازی سریع هواپیماها و بالگردها را فراهم میکنند. با این حال، حریر از نظر ظرفیت فیزیکی با پایگاههای بزرگ آمریکا مانند العدید قطر یا الظفره امارات قابل مقایسه نیست و طراحی آن بیشتر برای عملیات سریع و انعطافپذیر انجام شده است.
مأموریت اصلی؛ پشتیبانی و واکنش سریع
برخلاف پایگاههای راهبردی بزرگ که میزبان شمار زیادی از هواگردهای سنگین و یگانهای گسترده هستند، مأموریت اصلی حریر بر پشتیبانی عملیات ویژه، انتقال نیرو، لجستیک، جابهجایی تجهیزات و حفظ توان واکنش سریع در شمال عراق متمرکز است.
این پایگاه بخشی از الگوی جدید آمریکا برای ایجاد شبکهای از پایگاههای کوچکتر اما بههمپیوسته است؛ شبکهای که در آن هر پایگاه نقش مشخصی در زنجیره فرماندهی، اطلاعاتی و پشتیبانی عملیاتی بر عهده دارد.
اهمیت پایگاه حریر تنها به باند پرواز آن محدود نمیشود؛ بلکه مجموعهای از زیرساختهای پشتیبانی، نگهداری و فرماندهی، امکان تداوم عملیات در این پایگاه را فراهم میکند.
تاکسیویها و اپرونها؛ چرخه آمادهسازی هواگردها
تاکسیویها مسیر ارتباطی میان باند، محوطههای پارک و بخشهای پشتیبانی هستند و با کاهش زمان جابهجایی، سرعت واکنش پایگاه را افزایش میدهند. اپرونها نیز برای توقف، سوختگیری، بارگیری تجهیزات و آمادهسازی هواگردها پیش از مأموریت استفاده میشوند.
آشیانهها و کارگاههای نگهداری حریر برای تعمیرات دورهای، بررسی فنی و آمادهسازی تجهیزات مورد استفاده قرار میگیرند. این زیرساختها برای حفظ آمادگی یگانهای مستقر طراحی شدهاند، نه انجام تعمیرات سنگین در مقیاس پایگاههای بزرگ آمریکا.
فرماندهی، کنترل و پشتیبانی زمینی
مراکز فرماندهی و کنترل (Command and Control - C2) وظیفه مدیریت پروازها، هماهنگی فعالیتهای پایگاه و ارتباط با شبکه فرماندهی بالاتر را بر عهده دارند. همچنین زیرساختهایی مانند مخازن سوخت، انبار تجهیزات، مراکز خدماتی و محل اسکان نیروها، چرخه پشتیبانی پایگاه را تکمیل میکنند.
حفاظت و تداوم عملیات
تفکیک مناطق عملیاتی، پشتیبانی و اسکان، همراه با کنترل ورودیها، حصارهای امنیتی و پستهای مراقبت، بخشی از ساختار حفاظتی حریر است تا در شرایط بحرانی، فعالیت پایگاه ادامه پیدا کند.زیرساخت داخلی حریر نشان میدهد که این پایگاه برای چابکی عملیاتی، آمادهسازی سریع هواگردها و پشتیبانی از مأموریتهای محدود اما مستمر طراحی شده است؛ نه برای نقش یک پایگاه عظیم هوایی، بلکه بهعنوان یک گره عملیاتی در شمال عراق.
ترکیب نیروها و تجهیزات حریر متناسب با مأموریت یک پایگاه پیشرو طراحی شده است؛ بنابراین برخلاف پایگاههای بزرگ آمریکا، تمرکز آن بر استقرار گسترده جنگندهها نیست، بلکه بر تحرک سریع، عملیات ویژه، پشتیبانی و اطلاعات قرار دارد.
عملیات ویژه و تحرک هوایی
مهمترین مؤلفه انسانی حریر، ارتباط آن با نیروهای عملیات ویژه (Special Operations Forces - SOF) است. این نیروها برای مأموریتهایی مانند شناسایی ویژه، ضدتروریسم، آموزش نیروهای محلی و عملیات محدود مورد استفاده قرار میگیرند.
برای پشتیبانی از این مأموریتها، بالگردهایی مانند UH-60 Black Hawk، CH-47 Chinook و در شرایط خاص AH-64 Apache میتوانند نقش جابهجایی نیرو، انتقال تجهیزات و پشتیبانی رزمی را ایفا کنند.
ترابری و پشتیبانی لجستیکی
هواگردهای ترابری مانند C-130 Hercules و در شرایط عملیاتی مناسب C-17 Globemaster III برای انتقال نیرو، تجهیزات و اقلام پشتیبانی به کار گرفته میشوند. نقش اصلی این هواگردها حفظ چرخه لجستیکی پایگاه است.
اطلاعات، ارتباطات و حفاظت
حریر بخشی از شبکه اطلاعاتی و فرماندهی آمریکا در منطقه است و زیرساختهای ارتباطی آن امکان تبادل داده، هماهنگی عملیات و اتصال به مراکز فرماندهی بالاتر را فراهم میکند.همچنین حفاظت پایگاه شامل نیروهای امنیتی، سامانههای مراقبت پیرامونی و تجهیزات مقابله با تهدیدات هوایی و راکتی است که متناسب با سطح تهدید تغییر میکند.
حفاظت و سامانههای امنیتی
با توجه به تهدیدات منطقهای، حفاظت پایگاه بخش مهمی از ساختار حریر است. این بخش میتواند شامل نیروهای امنیتی، سامانههای مراقبت پیرامونی، تجهیزات مقابله با تهدیدات پهپادی و در برخی پایگاههای آمریکا سامانههای مقابله با راکت و خمپاره مانند C-RAM باشد.
جایگاه حریر در برابر پایگاههای بزرگ آمریکا
برخلاف العدید قطر که یک مرکز بزرگ عملیات هوایی و الظفره امارات که پایگاهی مهم در حوزه هوایی و اطلاعاتی است، حریر یک پایگاه پیشرو با تمرکز بر عملیات ویژه، پشتیبانی، اطلاعات و واکنش سریع در شمال عراق محسوب میشود.
پایگاه حریر اگرچه مانند برخی مراکز بزرگ آمریکا محل استقرار دائمی تیپهای زرهی سنگین نیست، اما به دلیل ماهیت یک پایگاه پیشرو، ظرفیت پشتیبانی از طیفی از یگانهای زمینی را دارد. این ظرفیت میتواند شامل نیروهای عملیات ویژه، یگانهای واکنش سریع، عناصر حفاظت پایگاه، واحدهای مهندسی و لجستیکی و در شرایط خاص، پشتیبانی از جابهجایی یا استقرار موقت تجهیزات مکانیزه و زرهی باشد.
نیروهای عملیات ویژه (Special Operations Forces) یکی از مهمترین مؤلفههای چنین پایگاههایی هستند و برای مأموریتهایی مانند شناسایی، عملیات محدود، آموزش نیروهای همکار و واکنش سریع به کار گرفته میشوند. در کنار آنها، واحدهای حفاظت، پلیس نظامی، ارتباطات، تعمیر و نگهداری، مهندسی رزمی و پشتیبانی پزشکی، چرخه فعالیت پایگاه را حفظ میکنند.
در سناریوهای افزایش تنش، حریر میتواند بهعنوان یک نقطه پشتیبانی برای انتقال سریع نیرو و تجهیزات زمینی مورد استفاده قرار گیرد. این تجهیزات میتواند شامل خودروهای تاکتیکی، خودروهای زرهی سبک و در شرایط خاص تجهیزات مکانیزه سنگینتر باشد؛ هرچند ساختار پایگاه برای میزبانی دائمی یگانهای بزرگ زرهی مجهز به تانکهای آبرامز (M1 Abrams) یا خودروهای رزمی بردلی (M2 Bradley) طراحی نشده است.
بنابراین، نقش زمینی حریر بیشتر در ایجاد یک سکوی پیشروی، پشتیبانی و انتقال نیروهای زمینی آمریکا تعریف میشود؛ پایگاهی که میتواند زمان واکنش، تحرک و انعطاف عملیاتی آمریکا در شمال عراق را افزایش دهد.
چرا حریر برای آمریکا اهمیت دارد؟
اهمیت حریر بیش از اندازه و وسعت آن، به موقعیت آن در معماری نظامی آمریکا در منطقه بازمیگردد. قرار گرفتن در اقلیم کردستان، ثبات نسبی امنیتی پس از سال ۲۰۰۳، دسترسی مناسب زمینی و هوایی و امکان پشتیبانی از عملیات در شمال عراق و شرق سوریه، این پایگاه را به یکی از گرههای مهم عملیاتی واشنگتن در عراق تبدیل کرده است.
در مجموع، حریر یک پایگاه عظیم هوایی مانند العدید یا الظفره نیست، اما به دلیل موقعیت جغرافیایی، باند عملیاتی ۲۶۰۰ متری و نقش آن در شبکه پشتیبانی آمریکا، یکی از نقاط مهم حضور نظامی واشنگتن در شمال عراق به شمار میرود.
حریر در سناریوی بحران؛ چرا این پایگاه به هدفی حساس تبدیل میشود؟
اهمیت پایگاه حریر به اندازه و تعداد تجهیزات مستقر در آن محدود نمیشود، بلکه به جایگاه آن در شبکه فرماندهی مرکزی آمریکا (CENTCOM) و معماری عملیاتی واشنگتن در عراق بازمیگردد. این پایگاه یک مرکز بزرگ هوایی مانند العدید قطر نیست، اما بهعنوان یک پایگاه پیشرو (Forward Operating Base) میتواند بخشی از توان عملیاتی آمریکا را به مناطق مورد نظر نزدیک کند.
در ساختار سنتکام، پایگاههایی مانند حریر نقش مکمل دارند؛ یعنی وظیفه آنها ایجاد یک نقطه نزدیک به میدان برای انتقال نیرو و تجهیزات، پشتیبانی از عملیات ویژه، حفظ ارتباطات عملیاتی و پشتیبانی اطلاعاتی است. به همین دلیل، ارزش حریر بیشتر در اتصال آن به یک شبکه بزرگتر فرماندهی، لجستیک و واکنش سریع تعریف میشود.
حریر در تقابل ایران و آمریکا
در سناریوی تشدید تنش میان ایران و آمریکا، موقعیت جغرافیایی حریر در شمال عراق و نقش آن در پشتیبانی از حضور نظامی آمریکا، این پایگاه را به یکی از نقاط مورد توجه تبدیل میکند. این پایگاه میتواند در حوزههایی مانند جابهجایی نیرو، انتقال تجهیزات، پشتیبانی یگانهای ویژه و تبادل اطلاعات عملیاتی نقش داشته باشد.
از همین منظر، هدف قرار گرفتن یک پایگاه پیشرو مانند حریر تنها به خسارت فیزیکی محدود نمیشود؛ بلکه میتواند پیام عملیاتی داشته باشد: اینکه شبکه پایگاههای پشتیبانی و زیرساختهای نظامی آمریکا نیز بخشی از میدان تقابل محسوب میشوند.
با توجه به تغییر ماهیت تهدیدات در جنگهای جدید، حفاظت از پایگاههایی مانند حریر دیگر محدود به حصار و نیروی نگهبان نیست و بر پایه یک معماری چندلایه انجام میشود.
این معماری شامل امنیت پیرامونی، سامانههای هشدار و شناسایی، تجهیزات مقابله با پهپاد و راکت، و اتصال به شبکه دفاعی منطقهای است. در برابر تهدیدات کوتاهبرد مانند پهپاد و راکت، سامانههایی مانند C-RAM و تجهیزات جنگ الکترونیک در برخی پایگاههای آمریکا به کار گرفته میشوند؛ در حالی که مقابله با موشکهای بالستیک و کروز به شبکه گستردهتر راداری و پدافندی وابسته است.
با وجود این تدابیر، حریر مانند هر پایگاه هوایی دارای نقاط حساس از جمله باند پرواز، مراکز ارتباطی، تأسیسات سوخت و مناطق استقرار تجهیزات است. به همین دلیل، ارتشها بر افزایش تابآوری پایگاه، پراکندگی تجهیزات و بازگشت سریع به عملیات تمرکز میکنند.
در سناریوی تقابل ایران و آمریکا، اهمیت حریر نه در توان یک پایگاه تهاجمی بزرگ، بلکه در نقش آن بهعنوان یک گره عملیاتی در شبکه آمریکا در شمال عراق است؛ بنابراین هرگونه اختلال در آن میتواند بر بخشی از چرخه پشتیبانی و واکنش سریع این شبکه اثر بگذارد.
حفاظت از پایگاههای پیشروی آمریکا در منطقه بر پایه یک لایه دفاعی واحد نیست، بلکه ترکیبی از سامانههای هشدار، رهگیری و مقابله است. در چنین ساختاری، سامانه C-RAM (Counter-Rocket, Artillery and Mortar) و سامانه پاتریوت (Patriot) دو نقش متفاوت اما مکمل دارند.
سامانه C-RAM بهعنوان لایه دفاع نزدیک، برای مقابله با تهدیداتی مانند راکت، گلولههای توپخانهای و خمپارهای طراحی شده است. این سامانه با استفاده از رادارهای کشف، شبکه فرماندهی و توپ گاتلینگ فالانکس (Phalanx) تلاش میکند تهدیدات کوتاهبرد را پیش از اصابت به مناطق حساس پایگاه منهدم کند. مأموریت اصلی آن حفاظت از نیروهای مستقر، ساختمانهای فرماندهی، مناطق اسکان و تأسیسات حیاتی در داخل محدوده پایگاه است.
در سطح بالاتر، سامانه پاتریوت (MIM-104 Patriot) نقش دفاع هوایی و موشکی منطقهایتر را ایفا میکند. پاتریوت با استفاده از رادار آرایهای، مرکز کنترل درگیری و موشکهای رهگیر، برای مقابله با تهدیدات هوایی، برخی موشکهای کروز و موشکهای بالستیک کوتاهبرد و میانبرد طراحی شده است.
در صورت استقرار چنین سامانههایی در اطراف پایگاههای حساس آمریکا، هدف اصلی ایجاد یک لایه حفاظتی چندمرحلهای است؛ بهگونهای که پاتریوت تهدیدات در فاصله و ارتفاع بیشتر را شناسایی و درگیری کند و سامانههایی مانند C-RAM آخرین حلقه دفاعی برای مقابله با تهدیداتی باشند که به محدوده نزدیک پایگاه رسیدهاند.
با این حال، استقرار دائمی پاتریوت در هر پایگاه آمریکا موضوعی ثابت نیست و به شرایط تهدید، تصمیمات فرماندهی و آرایش نیروهای منطقهای وابسته است. بنابراین، درباره حریر باید میان وجود زیرساخت دفاعی پایگاه و استقرار مشخص و دائمی یک آتشبار پاتریوت تفکیک قائل شد.
در مجموع، معماری دفاعی یک پایگاه مانند حریر بر ترکیبی از هشدار زودهنگام، جنگ الکترونیک، دفاع نزدیک C-RAM و در صورت نیاز پشتیبانی سامانههای پدافندی برد بالاتر مانند پاتریوت استوار است؛ شبکهای که هدف آن افزایش تابآوری پایگاه در برابر حملات موشکی و پهپادی است.
بخشهای حساس یک پایگاه پیشرو مانند حریر شامل باند پرواز، مراکز فرماندهی و ارتباطات، تأسیسات سوخت و مناطق استقرار نیروها است؛ هرچند پایگاههای مدرن با پراکندگی تجهیزات و تدابیر حفاظتی برای ادامه فعالیت در شرایط تهدید طراحی میشوند.
در نهایت، اهمیت حریر در چهار عامل خلاصه میشود: موقعیت جغرافیایی، سرعت واکنش، اتصال به شبکه سنتکام و نقش آن در حفظ حضور عملیاتی آمریکا در شمال عراق؛ عواملی که باعث شده این پایگاه با وجود محدودیتهای فیزیکی، در محاسبات امنیتی منطقه جایگاه ویژهای پیدا کند.
در یک درگیری، ارزش یک هدف نظامی تنها با حجم تجهیزات موجود در آن سنجیده نمیشود، بلکه نقش آن در چرخه عملیات دشمن اهمیت دارد. اختلال در پایگاههایی مانند حریر میتواند بر روند انتقال نیرو، پشتیبانی هوایی، ارتباطات و استمرار فعالیتهای عملیاتی اثر بگذارد.
با این حال، حریر یک پایگاه راهبردی در مقیاس العدید یا یک مرکز اجرای مستقل عملیات گسترده نیست. توان این پایگاه بیشتر در قالب یک گره عملیاتی چابک تعریف میشود که به شبکه بزرگتر آمریکا در منطقه متصل است.
حریر؛ حلقهای حساس که هدف ضربه قرار گرفت
در جریان تقابل ایران و آمریکا، هدف قرار گرفتن پایگاه هوایی حریر را نمیتوان صرفاً در چارچوب میزان خسارت به یک تأسیسات نظامی بررسی کرد. این پایگاه اگرچه در مقایسه با مراکز بزرگی مانند العدید قطر یا الظفره امارات از وسعت کمتری برخوردار است، اما به دلیل جایگاه آن در شبکه پشتیبانی، لجستیک و عملیاتهای آمریکا در شمال عراق، از اهمیت عملیاتی برخوردار است.
ضربه ایران به حریر، فارغ از سطح خسارت واردشده، این پیام را منتقل میکند که پایگاههای پیشرو آمریکا در منطقه نیز از دایره تهدید خارج نیستند و شبکه استقرار نیروهای واشنگتن در غرب آسیا با وجود پراکندگی جغرافیایی، در برابر حملات دورایستا آسیبپذیر است.
از منظر نظامی، اهمیت چنین حملهای در تأثیر احتمالی آن بر زنجیره فعالیتهای پشتیبانی، جابهجایی نیرو و تجهیزات، عملیاتهای ویژه و ارتباطات عملیاتی قابل ارزیابی است. هرگونه اختلال در یک گره عملیاتی مانند حریر میتواند هزینههای حفاظت، پشتیبانی و استمرار مأموریتهای آمریکا را افزایش داده و نیاز به بازآرایی بخشی از فعالیتها را ایجاد کند.
با این حال، ساختار نظامی آمریکا بر پایه شبکهای از پایگاهها و مراکز پشتیبان شکل گرفته است و آسیب به یک نقطه به معنای از کار افتادن کامل این شبکه نیست. اهمیت ضربه به حریر در همین چارچوب قرار دارد؛ نه بهعنوان اقدامی که بهتنهایی توان نظامی آمریکا را متوقف کند، بلکه بهعنوان حملهای به یکی از حلقههای زنجیره عملیاتی واشنگتن در منطقه.
به همین دلیل، حریر را باید یک گره کوچک اما حساس در معماری نظامی آمریکا دانست؛ پایگاهی که ارزش آن از اندازهاش ناشی نمیشود، بلکه از نقشی سرچشمه میگیرد که در اتصال نیروها، اطلاعات و پشتیبانی آمریکا در شمال عراق ایفا میکند.
