به گزارش سراج24، نشست رسانهای نمایش «دعوت به دو نمایش همراه» صبح امروز، با حضور تعداد انگشتشمار خبرنگاران در سالن شماره دو مجموعه چهارسو برگزار شد. در این نشست رحمانیان به همراه مهتاب نصیرپور، اشکان خطیبی، سها سناپور، پرستو رحمانیان و حمید رضازاده به سوالات خبرنگاران پاسخ دادند.
رحمانیان با اشاره به اینکه نمایش «دعوت...» اثری اقتباسی از نمایشنامه «دعوت» غلامحسین ساعدی است، توضیحاتی درباره نمایشهای اپیزودیک با یک موضوع واحد در تئاتر ایران ارائه داد و گفت:«سابقه نوشتن نمایشنامههای همراه مربوط به سالهای پیش از انقلاب است که گاهی یک موضوع کارگردان را مجاب میکند که دو یا چند موضوع یا تم کوتاه را کنار یکدیگر قرار دهد.»
وی با اشاره به آثار کارل فالنتین به کارگردانی کارهایش توسط هایده حائری و با بازی مرحوم خسرو شکیبایی، از اسماعیل خلج و منیژه محامدی به عنوان مهمترین چهرههای این گونه نوشتاری نام برد. وی سابقه نوشتن نمایشنامههای همراه در کارنامه خود را به «عروسکها و دلقکها» معرفی کرد که در 1363 توسط مرحوم جمشید اسماعیلخانی در سالن چهارسو روی صحنه رفته است. رحمانیان «مصاحبه» و «نهر فیروزآباد» خود را دیگر آثار این حوزه کارنامهاش برخواند.
کارگردان «آرش -صاد» با بیان آنکه «دعوت» بهترین کار ساعدی است، تاکید کرد: این متن یکی از مهمترین آثار دراماتیک به زبان فارسی است که «از نظر زبانی، شگردهای نمایشی یا پرواربندان موقعیتها از متنی مانند«چوب بدستهای ورزیل» هم شگفتانگیزتر است.»
وی با تاکید بر اینکه متن نمایشنامه ساعدی با حذف محدویتهای نشر آثارش بار دیگر منتشر شده است، به رویه اقتباس از نمایشنامههای دیگر اشاره کرد. رحمانیان آثار اقتباسیاش را به سه اثر از جمله «دعوت» عودت داد و تصریح کرد از دو نمایش گلدونهخانم اسماعیل خلج در نمایش «گلدانهای شکسته» با کسب اجازه از او و نمایشنامهای دیگر براساس متن «از پشت پنجرهها» اکبر رادی اقتباس کرده است که اثر رادی به سبب عدم اجازه بنیاد رادی و مخالفت خانم حمیده عنقا، موفق به اجرای عموم نشده است.
کارگردان «خروس» با اشاره به اینکه اپیزود نخست سال 73 در مولوی روی صحنه رفته است، درباره اپیزود «پرولوگ» اظهار داشت: «بیماری خانم روستا که پیش آمد تصمیم به اجرای این نمایش گرفتیم و من خیلی دلم میخواست کار در زمان حیات ایشان روی صحنه برود اما متاسفانه میسر نشد. قصد گروه بزرگداشتی در زمان حیات خانم روستا بود اما به هر سالنی مراجعه کردیم این امکان بوجود نیامد. البته بعضی بعد از درگذشت ایشان مراجعه کردند که چون نمایش درباره زندگی دوباره است دوست نداشتم در مناسبتهایی مانند هفتم یا چهلم درگذشت این هنرمند اجرا شود.»
رحمانیان متن خود را وامدار «کلفتها»ی ژان ژنه «صدای انسانی» ژان کوکتو می داند. وی سپس در نقد مخاطبان ایرانی خارج از کشور افزود:«تماشاگر خارج از کشور گرایش به کمدی دارد تا صرفاً بخندد و برود. تماشاگران داخل ایران را نکتهسنجتر از تماشاگران خارج از کشور میبینم. در خارج از ایران تئاتر بیشتر جنبه سرگرمی دارد. انتخاب کار در آنجا سخت و چالشبرانگیز است.»
وی افزود:«در کانادا با گونهای از تماشاگر مواجه شدم که برای تماشای نمایش جدی تربیت نشده بود. در کانادا نمایشها از لسآنجلس میآمد که برخی بد و چند نمایش نفرتانگیز بودند. به نمایش فکر میکردم که برای مخاطب جذاب باشد و او را تربیت کند. از اول میدانستیم که «هامونبازها» به اندازه «ترانههای محلی» مخاطب نخواهد داشت.»
رحمانیان علت تفاوت مخاطب دو اثرش را در جدی بودن «هامونبازها» و ارجاعهای بیشمارش به فضای فرامتنی دانست که مخاطب نمیتوانسته بدون دانستن آنها با اثر ارتباط برقرار کند.
کارگردان «سینما نیمکت»درباره نگارش نمایشنامههای اقتباسی از داستانها و رمانهای مهم ادبیات معاصر توضیح داد: «نه فقط ادبیات دهه چهل بلکه پیشتر و بعد از آن هم به بازنویسی مجدد برای تئاتر و سینما نیاز دارد. متاسفانه تجربه «ملکوت» خسرو هریتاش تجربه خوبی نبود و نامی از کار نماند. همچنین سه ورژن «بوف کور» ناامیدکننده بود. بزرگمهر رفیعا اصل متن را درک نکرده است. «دنیا خانه من است» درباره ملکالشعرا و آنچه درباره جلال آل احمد کار شد نیز آثار خوبی نبودند و فکر میکنم بهترین آنها «هدایت» ساخته بهرام بیضایی است.»
رحمانیان همچنین از اجرای اثری در ستایش سهراب شهید ثالث با عنوان، «طبیعت سهراب بیجان» با محوریت آخرین روز زندگی سهراب شهید ثالث و همچنین «شوایک در جنگ جهانی دوم» برای اجرا در سال آینده خبر داد.
اشکان خطیبی، مجری طرح این نمایش نیز بیان کرد: «این اتفاق مهمی است که پس از مدتها داریم یک نمایش واقعاً نمایش را اجرا میکنیم.»
نمایش «دعوت به دو نمایش همراه» از 25 بهمن ماه تا 10 اسفندماه در تماشاخانه مسعودیه با بازی مهتاب نصیرپور، سها سناجو و پرستو رحمانیان روی صحنه میرود.
