به گزارش سراج24،آوینی فیلم نوشت؛ دل با یاد حسین(ع) سیراب می شود و جان به آرزوی نگاهش پروازی به روحانی ترین نجوای رسیدن می یابد. این روزها همه جا صحبت از اربعین حسینی است و یارانی که با پای پیاده در مسیر عشق، جان و دل و روح را در حریم معنا روشن می سازند. پاهای راهیان کربلا، جاودانه ترین گام ها را طی می کنند و دست ها بی قرار رسیدن به ضریح مولاترین مرد آزادگی هستند. تصاویر دریافتی از مسیر پیاده روی زائران حسینی و عکس های خوش قاب در منظره ای ماندگار، چه خوش نواز اشک ها را روان می سازد.
چشم های راهیان نور به دنبال مسافت باقیمانده از کیلومترهای انتظار برای نثار عاشقی هستند و این زیباترین اثر ساخته شده توسط انسانی است که هنر اصیل و ماندگار را دریافته است. این روزها تب رسیدن به زیارتگاه حسین(ع) هیاهوهای زودگذر عرصه فرهنگ و هنر را تحت تاثیر قرار داده است تا شیداترین احوال در روزگار غمگساری به دل نشیند. به طور حتم اگر از دریچه ای والا به این رویداد عظیم نگریسته شود پی خواهیم برد که هنر وقتی در معنایی ارزنده تجلی می یابد که با شور و شعور برخاسته از قلبی عمیق باشد و صحنه حضور زائران اربعین حسینی می تواند درسی بزرگ برای رسیدن به باور هنرمندی نزد هنرمندان قلمداد شود، چرا که قیام حسینیان، باشکوه ترین صحنه برای اخلاص، مردانگی، آزادگی، مروت و هنر بنده گی در برابر عظمت الهی است.
در این میان بر همه اهالی فرهنگ و هنر لازم و ضروری است که با دریافت اثرات روح بخش چنین رویداد برجسته ای به ترویج فرهنگ ایثار و شهادت نزد مخاطبان همت نمایند و این مساله وقتی از اهمیت بیشتری برخوردار می شود که متاسفانه در جامعه مدرن نمای امروزی با هجوم انواع شبکه ها و موشک ها و ماهواره های فرهنگ سوز غربی مواجه ایم و از این رو اهمیت احیای دین با توجه به این نکته روشن می شود و این باور قلبی باید در شکلی عملی و در قالب آثار هنری به رفتاری بیرونی در جامعه درآید. در این میان دین، تاریخ و ادبیات 3 رکن اصلی پرداخت به معارف حسینی هستند و در این عرصه ها نیاز به فعالیت های بسیاری است که متاسفانه این روزها چندان مورد توجه متولیان فرهنگی قرار نمی گیرد و حقیقت راستین کامیابی در میان هیاهوهای بی بهره روزانه گم می شود. در واقع آن چه بیش از ثبت ره توشه اربعین در فهرست آثار معنوی یونسکو باید برای مسئولان مورد توجه قرار گیرد، کمک به ترویج و اعتلای فرهنگی برخاسته از هنر عاشورایی است. از طرفی وظیفه هنرمندان عرصه ادبیات و هنر در این است که روح جوانمردی و ایثار را به فرمی قابل پذیرش و قالبی اصیل به مردم عرضه دارند و مسئولان نیز باید هنرمندان متعهدی را که سودای دین داری دارند و قلب شان با نام امام حسین(ع) می تپد مورد حمایت قرار دهند تا به جای تولید و عرضه آثاری بیگانه با هویت دینی و آئینی مان، فرهنگ حسینی در این دیار شکفته گردد.
برای ماخذشناسی آثاری تحقیقاتی مرتبط با اربعین حسینی برای دوستداران علاقمند جهت مطالعه این مسیر انسان ساز می توان آثار متعددی را معرفی ساخت. برای نمونه می توان به آثار ارزنده ای چون « پژوهشی در بازگشت اهل بیت (ع) از شام به کربلا» نوشته محمدامین پورامینی، «زیارت اربعین: آینه عرفان و آیت ایمان»، «تحقیق درباره روز اربعین حضرت سید الشهداء»، «اربعین و چهل درس از کاروان آزادی آفرین کربلا» «با خاندان وحی: از عاشورا تا اربعین»،« ثارالله خون حسین(علیه السلام) در رگ های اسلام به ضمیمه تحقیقی درباره اربعین حسینی»، «رسم دلدادگی: روایتی ادبی از اربعین حسینی از نگاه جابرابن عبدالله انصاری» و «اربعین در فرهنگ شیعه» اشاره کرد.
به راستی در آینه تاریخ چه حادثه ها که به سرعت بادی از اذهان آدمی گذر می نمایند و تنها یادی از آن ها در صفحه دنیوی می ماند اما رویدادی همچون عاشورای حسینی چه مومنانه بر جان بیقرار تا همیشه جهان ها ماندنی و استوار باقی است و آدمی می تواند به اندازه دریافت خود از این منبع جاودانه، هنرمندانه زیستن نماید.
مرتضی اسماعیل دوست
