راز ماندگاری حضرت ابوالفضل عباس(ع)

به گزارش گروه وبگردی « سراج24 » عباس(ع) چهره بی نظیر و رشک برانگیزی در تاریخ اسلام دارد، بسیار رشک برانگیز.


چنانکه امام سجاد(ع) می‌فرمایند: عموی ما عباس(ع) دارای چنان منزلتی در نزد خداوند است که در روز قیامت همه شهدا به حال ایشان غبطه می‌خورند.


با اینکه همه مسلمانان و بویژه شیعیان بر اساس علقه مذهبی و اینکه حضرت عباس(ع) یادگار علی بن ابی طالب(ع) است به آن حضرت ارادت دارند، اما خاطره فداکاری‌ها و جانبازی‌های ماه بنی هاشم در کربلا و بخصوص در روز عاشورا که از آن حضرت چهره‌ای خاطره انگیز در تاریخ ترسیم کرد، موجب شده همه ما ارتباط بسیار عاطفی و احساسی با آن حضرت داشته باشیم که از این جهت هم جایگاه باب الحوائج منحصر به فرد است.حجت الاسلام قوامی مدرس درس خارج فقه مدیریت و مدیر مؤسسه فقهی مدیریت اسلامی به مناسبت سالروز میلاد علمدار کربلا در گفت و گو با قدس از ویژگی های شخصیتی و سبک زندگی قمر بنی هاشم سخن گفت.


اوهم مانند بسیاری از ما در خلال صحبت درباره عباس بن علی(ع) احساساتش غلیان کرد، صدایش لرزید و جملاتی شورانگیز در وصف فرمانده بزرگ کربلا بیان کرد.

 

نگاه آخرت گرا و لحظات شورانگیز در کربلا
حجت الاسلام والمسلمین سید صمصام الدین قوامی در ابتدا با ترسیم شخصیت حضرت عباس(ع)، نگاه آخرت گرای ایشان را از ویژگیهای برجسته و جذاب حضرت توصیف کرد و گفت: ایشان در اوج جوانی در کربلا به شهادت رسیدند، چنانکه در تاریخ بیان شده حضرت عباس(ع) بسیار زیبا بودند و چهره دلربایی داشتند، به همین دلیل به ماه بنی هاشم مشهور شدند. انتساب عباس(ع) به امیرالمومنین و شجاعتی که از پدر به ارث برده بودند، موجب شده بود در عصر خود به شجاعت و جوانمردی مشهور شوند.


موقعیت اجتماعی بسیار خوبی هم داشتند و حتی انتسابی که از طرف مادر به شمر داشتند یک فرصت برای ایشان در روز عاشورا به شمار می‌آمد که می‌توانستند از آن استفاده کنند و امان بگیرند اما ایشان جوانی بسیار آینده نگر و با برنامه بودند و نگاه آخرت گرایشان باعث شد در وقت حادثه تصمیم سرنوشت سازی بگیرند و کنار امام حسین(ع) باقی بمانند و در معادله‌ای که در ذهن حضرت به وجود آمد توانستند جایگاه شایسته خودشان را به درستی بشناسند. به دلیل نگرشی که داشتند جاذبه دنیا نتوانست ایشان را از حقیقت لحظه ای دور کند. درست است که از زندگی ایشان تا قبل کربلا خیلی چیزی در تاریخ نیامده، ولی مرور همان لحظات حضور ایشان در کربلا بسیار شورانگیز و جالب است. آدم احساس می‌کند ایشان با وجود جوانی ره صد ساله را یک شبه طی کردند و با هوش فوق العاده و قدرت تشخیص بالایی که داشتند بهترین تصمیم را گرفتند.

 

راز جاودانگی عباس(ع)
وی با بیان اینکه حضرت عباس(ع) در احادیث ائمه و در تاریخ اسلام به عنوان نماد بصیرت مطرح شده‌اند، می‌گوید: امام صادق(ع) ضمن تمجید از شخصیت والای عمویشان حضرت عباس(ع)، تأکید دارند که عموی ما صاحب بصیرت نافذ و عمیق بود.


حضرت عباس(ع) در حساس ترین لحظات زندگی که باید دست به انتخاب می‌زدند و تصمیم می‌گرفتند با بصیرت و قدرت تشخیص فوق العاده ای که داشتند برترین گزینه را انتخاب کردند. موقعیتی که آن حضرت داشتند این فرصت را برای ایشان پیش آورده بود که انتخاب دیگری داشته باشند و در پی آرزوهای دنیا و زندگی خودشان باشند، ولی ایشان چشم بر دنیا و زندگی بستند و ترجیح دادند کنار برادر باشند. آن هم نه یک بودن و حضور معمولی، بلکه با عشقی وصف ناپذیر با امام حسین(ع) ماندند. البته این ماندن تاریخی باعث شد عباس(ع) و فداکاری هایشان در کارزار کربلا در تاریخ بماند و این شخصیت در تاریخ به یک مرد یگانه و جاودان تبدیل شود، جایگاهی که همه به آن حسرت می‌خورند و کسی را یارای دست یافتن به آن نیست.


این بصیرت که حاصل تقواست، موجب شد حضرت آینده خود و بلکه آینده تاریخ را بصیرانه مدیریت کنند. ایشان با بصیرتی که داشتند آینده را می‌دیدند نیاز نبود به آینده سفر کنند. آینده در کف دستان او بود، ایشان به باطن و ملکوت هستی اشراف داشتند، چون متقی و بصیر بودند و این بصیرت باعث شد مرزهای زمان و مکان را درنوردند و امام حسین(ع) را با نگاهی عاشقانه بر همه چیز ترجیح دهند. نه صرفا به عنوان برادر، بلکه اتفاقاً به عنوان امام و پیشوا.

 

آن راز مانده در سینه تاریخ
مدیر مرکز فقهی مدیریت اسلامی، با اظهار اینکه هر گوینده ای عاجز است از عشق اباالفضل(ع) به امام حسین(ع) سخن بگوید، افزود: نمی توان درباره رابطه عاطفی و روحی بین ابالفضل(ع) و امام حسین(ع) به این راحتی ها سخن گفت. او در راه امام حسین(ع) قطعه قطعه شد. هر لحظه یک تکه از بدنشان تقدیم شد.


امام سجاد(ع) فرمایشی دارند که خداوند به عموی ما عباس(ع) به جای دو دستی که در کربلا از دست دادند، دو بال عطا کرد که با آن دو در بهشت پرواز می‌کنند. یا در فرمایش دیگری از امام هست که عموی ما صاحب جایگاهی در نزد خداوند است که در روز قیامت همه شهدا به حال ایشان غبطه می‌خورند.


حضرت عباس(ع) جانباز صد در صد هستند. همه بدنشان به نوبت قطعه قطعه شد. کسانی که کربلا رفتند دیده‌اند که یک دست آقا در یک جا دفن شده و دست دیگرشان در قسمتی دیگر.


حضرت لقبی به نام ساقی تشنگان دارند که دو گانگی و تضاد زیبایی است؛ ساقی ای که به خاطر عشق به امام حسین(ع) و خانواده‌شان تشنه می‌ماند. این یک راز مانده در سینه تاریخ است که چطور او به فرات رسید یک رود در اختیارش بود، اما تشنه برگشت و فرات را در حسرت لبهای تشنه‌اش گذاشت.

 

محبوب ترین چهره کربلا
حجت الاسلام قوامی با تأکید بر اینکه مدل و سبک زندگی حضرت عباس(ع) یک مدل زندگی ماندگار و جاودانه در دنیای بشری است، گفت: درست است که ما هر وقت به این مرد بزرگ می‌رسیم، عواطف مان غلیان می‌کند، اما احساسات ما نباید مانع از این شود که ما ایشان را درست بشناسیم. زمانی عشق به ساحت فرمانده بزرگ کربلا معنادار است که الگوی تمام ناشدنی و ماندگار تاریخ را اسوه و نمونه زندگی خود قرار دهیم و مدل زندگی محبوب‌ترین چهره کربلا در نزد امام حسین(ع) را به زندگی خود گره بزنیم. اعتراف می‌کنیم هیچ گاه مثل او نخواهیم شد او در تاریخ یگانه است، اما می‌توان حضرت را الگو قرار داد. همان طور که حسین خرازی و کاوه و خیلی از شخصیت‌های معاصر ما از جمله همین شهدای هسته ای او را اسوه زندگی قرار دادند.


قدس آنلاین