به گزارش سراج24؛ پیش از تهاجم آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران در تاریخ نهم اسفند ۱۴۰۴، برآوردهای اولیه طرف مقابل بر این فرض استوار بود که این رویارویی در سطحی محدود و عمدتاً دوجانبه باقی خواهد ماند و قابلیت کنترل دارد. با این حال، تحولات میدانی پس از آغاز جنگ بهسرعت نشان داد که این محاسبه، دچار خطای راهبردی بوده است. برخلاف پیشبینیها، گروههای همسو با ایران در قالب جبهه مقاومت، بهصورت گسترده و هماهنگ وارد میدان شدند؛ امری که معادلات جنگ را بهطور بنیادین تغییر داد.
در این میان، حتی برخی دوستان نیز در روزهای ابتدایی جنگ از حجم ورود حزبالله به جنگ ابراز شگفتی و غافلگیری میکردند، این گروه مقاومت در حالی واردن معرکه شد که یک سال پیش دبیرکل و رهبران ارشد و دهها فرمانده میدانی خود را از دست داده بود؛ همزمان حزبالله تحت فشار سیاسی بی سابقهای از سوی جریان غربگرای حاکم در بیروت قرار داشت.
اما شدت حملات و حجم وورد به جنگ تا حدی پیش پیش رفت که منابع رسمی رژیم صهیونیستی نیز اذعان کردند حجم و اثربخشی حملات این گروه، مقامات تلآویو را غافلگیر کرده است. این غافلگیری نتیجه برآوردهای نادرست درباره توان عملیاتی، سطح هماهنگی محور مقاومت و اراده سیاسی این گروهها برای گشودن جبهههای همزمان بود.
در همین چارچوب، مجری شبکه ۱۲ تلویزیون رژیم صهیونیستی به نقل از مقامات نظامی این رژیم گزارش داد: «ارزیابیهای اولیه نشان میداد حزبالله پس از عملیات شمالی تضعیف شده، اما واقعیت میدانی خلاف این را نشان داد.»
در مورد گروههای مقاومت عراقی نیز همین تحلیل و برآورد اشتباه از جانب آمریکاییها وجود داشت؛ آنها گمان میکردند ورود گروههای عراقی نمادین و از حد شلیک چند پهپاد فراتر نرود.
در نتیجه ورود حزبالله، گروههای مقاومت عراق و در ادامه انصارالله یمن، صحنه نبرد از یک درگیری محدود به یک جنگ چندجبههای تبدیل شد؛ جنگی که فشار سنگینی بر منابع انسانی، لجستیکی و اقتصادی آمریکا و رژیم صهیونیستی وارد کرد و در نهایت به عقبنشینی تدریجی آنها و تحقق پیروزی ایران و محور مقاومت انجامید.
حزبالله لبنان؛ تثبیت جبهه شمالی با راهبرد فرسایشی چندلایه
حزبالله لبنان با گذشت دو روز از آغزا جنگ وارد میدان شد و با شلیک موشک به مناطق شمالی فلسطین اشغالی، جبههای جدید گشود. راهبرد کلیدی این گروه بر مفهوم «وحدت جبههها» استوار بود؛ به این معنا که با ایجاد فشار مستمر در شمال، مانع تمرکز کامل رژیم صهیونیستی بر جبهه ایران شود.
در سطح تاکتیکی، حزبالله از ترکیبی از ابزارهای مختلف بهره گرفت: حملات موشکی دقیق، استفاده از موشکهای هدایتشونده ضدزره، پهپادهای انتحاری برای نفوذ به سامانههای پدافندی، آتش توپخانه سنگین و عملیاتهای نفوذی محدود. این گروه همچنین با بهکارگیری پهپادهای شناسایی، بهصورت مستمر اقدام به رصد و شناسایی نقاط ضعف دشمن کرده و سپس با حملات هماهنگ، اهدافی نظیر پایگاهها، تانکها و تجمعات نظامی را مورد هدف قرار داد.
یکی از شگفتانههای مقاومت لبنان، استفاده گسترده از پهپادهای FPV (کوادکوپترهای مجهز به فیبر نوری) پهپادهای ارزان اما بدون اماکن رهگیری و با اصابت دقیق به هدف بود که به اذعان وبسایت عبری گلوبز یک تحول جدید در حملات دقیق حزبالله به شمار میرفت. (بیشتر بخوانید)
از لحاظ تعداد عملیاتها نیز نیروهای مقاومت رکوردهای تازهای را جابهجا کردند؛ آمارهای منتشرشده از سوی الاعلام الحربی، نشاندهنده دهها عملیات در یک روز (رکورد ۹۶ عملیات در یک روز) است؛ در طول روزهای نبرد؛ رزمندگان حزبالله هزاران موشک و پهپاد به سمت عمق خاک فلسطین اشغالی شلیک کردند
همانطور که ذکر شد این حجم از عملیات تمامی سطوح سیاسی و نظامی اسرائیل را شوکه کرد؛ یکی از مهمترین جلوههای غافلگیری راهبردی رژیم صهیونیستی، فایل صوتی افشاشده از رافی میلؤا، فرمانده منطقه شمالی ارتش این رژیم است. این فایل که از یک جلسه بسته با ساکنان منطقه «میسگاو عام» به دست آمده، حاوی اعترافاتی صریح درباره خطای محاسباتی تلآویو است. وی در این جلسه اذعان میکند: «بین آنچه فکر میکردیم و آنچه در میدان واقعیت میبینیم، فاصله زیادی وجود دارد. حزبالله در شش هفته اخیر قابلیتهایی نشان داده که بالاتر از چیزی است که ارتش اسرائیلی تخمین زده بود».
میلؤا همچنین تأکید میکند که برآوردهای اولیه درباره میزان آسیب به توان نظامی حزبالله، بیش از حد خوشبینانه بوده و این گروه همچنان قادر است روزانه دهها عملیات شامل شلیک موشک و پهپاد انجام دهد. (بیشتر بخوانید)
این اعترافات، بهویژه در شرایطی که پیشتر ادعای نابودی ۸۰ درصدی زرادخانه موشکی حزبالله مطرح شده بود، نشان داد که واقعیت میدانی کاملاً متفاوت است. بهعبارت دیگر، حزبالله با بهرهگیری از تاکتیکهای نامتقارن، موفق شد یک جنگ فرسایشی مؤثر را علیه رژیم صهیونیستی تحمیل کند و منابع این رژیم را در چند جبهه پراکنده سازد.
پیامدهای اجتماعی و اقتصادی حملات حزبالله در شمال فلسطین اشغالی
حملات مستمر حزبالله، علاوه بر آثار نظامی، پیامدهای عمیقی بر زندگی روزمره ساکنان مناطق شمالی فلسطین اشغالی بر جای گذاشت. به گفته منابع اسرائیلی پس از تشدید درگیریها، بیش از ۶۰ هزار نفر از ساکنان ۲۸ شهرک و روستای مرزی از جمله «متولا» و «مانارا» تخلیه شند.
گزارشهای رسانههای غربی و اسرائیلی حاکی از آن است که حملات موشکی و پهپادی، عملاً زندگی عادی را در این مناطق متوقف کرد. فعالیتهای اقتصادی فلج شد، بخشهای کشاورزی و گردشگری از کار افتاد و روند آموزش حدود ۱۶ هزار دانشآموز با اختلال جدی مواجه شد.
بر اساس این گزارشها، در متولا بیش از ۶۰ درصد ساختمانها تخریب یا بهشدت آسیب دیدهاند و در مانارا نیز ۱۱۰ ساختمان از مجموع ۱۵۵ واحد دچار خسارت شدهاند.
ساکنان این مناطق، وضعیت را «غیرقابل بازگشت» توصیف میکنند. برخی از آنها اعلام کردهاند که خانههایشان چندین بار هدف قرار گرفته و دیگر امکان بازگشت وجود ندارد. مدارس نیز در شرایطی نامناسب و موقت فعالیت داشته و در بسیاری موارد، دانشآموزان در زمان هشدارها به فضاهای بدون حفاظت منتقل میشدند.
این وضعیت، علاوه بر خسارات اقتصادی چند میلیارد دلاری، پیامدهای روانی گستردهای از جمله افزایش افسردگی، مهاجرت داخلی و کاهش اعتماد به ارتش رژیم صهیونیستی به همراه داشته است. گزارشها نشان میدهد بیش از ۷۰ درصد کسبوکارهای کوچک تعطیل شدهاند و نرخ بیکاری بهطور بیسابقهای افزایش یافته است.
در مجموع، این فشارها باعث شد رژیم صهیونیستی نتواند تمرکز کامل خود را بر جبهه ایران حفظ کند و ناچار به تخصیص منابع قابلتوجهی برای مدیریت بحران در شمال شود.
مقاومت اسلامی عراق؛ هدفگیری مستقیم لجستیک آمریکا
همزمان با حزبالله، گروههای مقاومت عراقی نیز حملات خود را علیه مواضع آمریکا در عراق، سوریه و منطقه تشدید کردند. راهبرد این گروهها بر «مقابله با اشغال» و افزایش هزینه حضور نظامی آمریکا متمرکز بود.
در این چارچوب، تأسیسات لجستیکی، انبارهای سوخت و پایگاههای هوایی آمریکا بهطور مستقیم هدف قرار گرفتند. تاکتیکهای مورد استفاده عمدتاً شامل پهپادهای انتحاری و موشکهای کروز کوتاهبرد با دقت بالا بود.
ویدئوی گروه مقاومت «سرایا اولیاء الدم» از ضربات وارد آمده به پایگاه ویکتوریا
نکته قابل توجه اینکه، گروههای مقاومت عراقی نقش قابل توجهی در هدفگیری و مهار گروههای تجزیهطلب کُرد در اقلیم کردستان عراق داشتند، به طوریکه روزی نبود مقر گروهکهای کومله و پژاک و دیگر گروهکها هدف حملات پهپادهای انتحاری قرار نگیرد.
همچنین حملات پهپادی و موشکی به پایگاه ویکتوریا در نزدیکی فرودگاه بغداد تا جایی پیش رفت که آمریکا و ناتو این تمامی نظامیان خود را از این پایگاه تخلیه کردند؛ در اربیل و در پایگاه حریر نیز تمامی نظامیان مجبور به استقرار در هتلها یا فرار به سمت ترکیه یا سوریه شدند.
یکی از نمونههای شاخص، هدف قرار گرفتن یک هواپیمای سوخترسان آمریکایی در ششم مارس بود؛ دستاوردی که تمامی ۶ خدمه هواپیما را به کام مرگ فرستاد.
«شمشیر داموکلس» یمن بر سر متجاوزین
انصارالله یمن اگرچه دیرتر از سایر بازیگران وارد میدان شد، اما نقش آن بهسرعت به یک عامل تعیینکننده تبدیل شد. این گروه در هشتم فروردین به طور رسمی اعلام کرد که وارد نبرد شده است.
محمد البخیتی عضو ارشد جنبش انصارالله نیز همزمان به الجزیره گفت که ورود یمن به جنگ، بر پایه «یک وظیفه اخلاقی و دینی» و طبق یک «تصمیم مستقل» صورت گرفته است.
وورد انصارالله یمن از آن جهت حائز اهمیت بود که هر آن امکان داشت رزمندگان یمنی اقدام به بستن تنگه بابالمندب کنند؛ این تهدید صرفا بر پایه یک فرض نبود، بلکه یمنیها به شکل واضح اعلام کرده بودند که در صورت تشدید درگیریها دست به این گزینه خواهند زد؛ از سوی دیگر نیز تبعات بسته شدن این آبراه در کنار بسته بودن تنگه هرمز، موضوعی نبود که اقتصاد جهانی تاب تحمل آن را داشته باشد.
در نهایت، این تحولات نشان داد که راهبرد مقاومت نامتقارن، میتواند در برابر قدرتهای برتر نظامی نیز موازنه را تغییر دهد و آنها را به سمت عقبنشینی وادار سازد.
هشدار راهبردی مقاومت عراق
در پایان به بیانیهای که شب گذشته و چند ساعت پیش از اعلام آتشبس از سوی ابوآلاء الولائی دبیرکل گردانهای سیدالشهدا عراق منتشر شد باید توجه کرد.
بیانیه هشدارآمیز او در آن ساعات حساس رایزنیها و چانهزنیها چیزی نبود که از دید متجاوزین دور بماند.
او سه نکته مهم را مطرح کرد؛ اول و دوم آنکه تنگه هرمز به هیچ عنوان باز نخواهد شد و همچنان تحت سیطره سپاه پاسداران انقلاب اسلامی خواهد ماند؛ اما دوم آنکه به محض کوچکترین اقدام ترامپ ابله علیه ایران تنگه باب المندب نیز بسته خواهد شد و انصارالله منتظر لحظه موعود است.
الولائی سپس تهدید کرد که بندر عقبه اردن نیز در تیررس گروههای مقاومت قرار دارد تا مقاومت عراق در کنار سپاه پاسداران ایران و انصارالله آن را غیر عملیاتی کنند. این یعنی آنکه نقطه شمالی دریای سرخ برای ورود تجهیزات و امکانات به اردن و از آنجا به سوریه هدف قرار قرار گرفته و جنگ ابعاد گستردهتری به خود میگیرد.
او نوشت: «این یعنی آنکه کانال سوئز نیز بسته مانده و بخشی از حمل و نقل جهان برای همیشه تعطیل خواهد شد. حالا این بر عهده رئیس جمهور ابله و کودن آمریکا است که بخواهد دایره نبرد و میدان زورآزمایی را گسترش دهد. حالا نه تنها تنگه هرمز باز نخواهد شد بلکه با بسته شدن باب المندب و کانال سوئز اتفاقات بسیار مهمتری روی خواهد داد».
