به گزارش سراج24؛ محمدهادی عطایی، کارگردان نمایش «نسل سکوت»، جشنواره تئاتر فجر را مهمترین ویترین تئاتر کشور میداند و معتقد است بخش عمده اعتبار هنرمندان تئاتر، به واسطه حضور و دیدهشدن در همین رویداد شکل گرفته است. او در گفتوگویی ضمن تشریح شکلگیری نمایش «نسل سکوت»، از وضعیت معیشتی هنرمندان، نگاه نادرست به شغل تئاتر و چالشهای امروز این هنر سخن گفت.عطایی با اشاره به جایگاه جشنواره تئاتر فجر گفت: جشنواره تئاتر فجر ویترین تئاتر مملکت ماست؛ ویترین درجهیک. هر کسی که امروز در تئاتر ایران اعتباری دارد، بخش زیادی از آن به واسطه حضور در همین جشنواره به دست آمده است.
او درباره روند حضور نمایش «نسل سکوت» در جشنواره توضیح داد: ما مهرماه اجرای عمومیمان را در تالار مولوی داشتیم و بعد از انتشار فراخوان جشنواره، مثل همه گروهها اثرمان را ارسال کردیم و در بخش مهمان پذیرفته شدیم. «نسل سکوت» شامل سه اپیزود است؛ روایت زندگی سه سرباز، عشقهایشان و اینکه چگونه جنگ این عشقها را به چالش میکشد و به مخاطره میاندازد. هر سه اپیزود، فضایی تراژیک دارند.
عطایی تأکید کرد: شغل ما تئاتر است. از سال ۱۳۸۴ فقط تئاتر کار کردهام و هیچوقت حقوق یا حمایت ثابت دولتی نداشتهام. خیلی از گروهها حتی همان کمکهزینههای محدود جشنواره را هم دریافت نکردهاند. ما باید بلیت بفروشیم تا زندگیمان بچرخد و خانوادههای زیادی از این راه ارتزاق میکنند. جشنواره فجر هم ویترین اصلی همین ماجراست.
او در واکنش به بحث «بایکوت» هنرمندان گفت: من اصلاً نمیفهمم بایکوت یعنی چه. همان آدمهایی که سال ۱۴۰۱ ادعای بایکوت میکردند، سالهای قبل در مجموعههای دولتی اجرا داشتند و الان هم دارند. اگر انرژیای که بعضی هنرمندان در فضای مجازی صرف میکنند، صرف کار هنریشان میشد، قطعاً نتیجه بهتری میدیدیم.
این کارگردان درباره وضعیت کلی تئاتر کشور تصریح کرد: وضعیت تئاتر افتضاح است. تا وقتی مدیران فقط به تعداد صندلی و فروش فکر میکنند و نه به محتوا و فرم اجرایی، نتیجه همین میشود. به سمت استفاده از بازیگران درجه دو و سه سینما و تلویزیون میروند تا مخاطب جذب کنند، اما خروجیاش نمایشهایی است که نه محتوای درستی دارند و نه فرم اجرایی.
عطایی افزود: بعضی از کارهای درست و جدی، بدون مخاطب میمانند چون ما اساساً مخاطب خوب تربیت نکردهایم. تئاتر فقط فروش شبانه نیست.او در پایان گفت: خانواده تئاتر هم بخشی از همین مردم است. اگر اجرا نداشته باشیم، هیچ درآمدی نداریم. ما حقوق ثابت نداریم؛ در واقع کارگر فرهنگی هستیم. امیدوارم این نگاه اشتباه که هنرمند تئاتر حقوقبگیر دولت است، چه از سمت مردم و چه از سمت مسئولان، اصلاح شود.
