یادداشت؛

اقدام ایران برای خنثی سازی تحریم و نگاه به داخل است

اقدام ایران  برای خنثی سازی تحریم و نگاه به داخل است

به گزارش سراج24؛ مهدی حسینی کفشدار: دور هفتم مذاکرات وین یا به عبارتی دور اول مذاکرات دولت جدید ایران با 1+4 هم به پایان رسید.

طرف های مقابل، موضع ایران را سرسختانه و بعضا غیر واقع بینانه خواندند، اما مگر چه اتفاقی در هتل کوبورگ وین افتاده بود؟

داستان از این قرار است که در اواخر دولت احمدی نژاد، تصمیم به مذاکره با آمریکا گرفته شد، ادامه آن مذاکراتِ نیمه پنهان با آمدن دولت روحانی با شعار بهبود روابط خارجی و تعامل با دنیا، دنبال شد.

دولتی که از ابتدای کار معیشت و اشتغال و ورود سرمایه و حتی آب خوردن مردم را به توافق با غرب گره زده بود.

کشور ما هم طی دو سال مذاکرات فشرده سرانجام در سال 94، برنامه جامع اقدام مشترک یا برجام را امضا کرد. چند ماه پس از امضای توافق، روز اجرای آن در دی ماه 94 فرا رسید. از آن جایی که تیم مذاکره کننده قبلی، نتوانستند میان نیازهای ایران و خواسته های طرف مقابل، تعادل ایجاد کنند، نتیجه آن شد که بدون گرفتن ضمانت اجرایی، ایران تمام تعهداتش ذیل برجام و حتی فرا تر از آن انجام داد، بازرسی های بی سابقه آژانس انرژی اتمی از تاسیسات ما و کاهش تعداد سانتریفیوژ و کاهش سطح غنی سازی به 3.67 درصد و بتن ریختن در کالندریای رآکتور آب سنگین اراک و فشار برای تعطیلی برخی از پروژه های علمی و فناوری همه بخشی از صدماتی بود که برجام به توان علمی و فنی کشور وارد کرد.

طبیعتا با این حجم از امتیازی که تیم ظریف و عراقچی و صالحی به جان کری و وندی شرمن و ارنست مونیز دادند، انتظار می رفت امتیازی هم از طرف مقابل گرفته باشند که بتوانند منافع اقتصادی و تجاری مورد نظر کشورمان را تامین کنند.

لکن جریان به گونه ای پیش رفت که حتی همان دولت اوباما، تروریست کت و شلواری، درست چند روز پس از اجرای برجام، مجدد علیه کشورمان تحریم وضع کرد.  پس از هر بار کارشکنی طرف آمریکایی، صرفا عده ای در وزارت خارجه با بیان اینکه اقدام طرف مقابل «روح» برجام را نقض نکرد، سعی در عادی نشان دادن امور داشتند.

حتی رئیس وقت بانک مرکزی، ولی الله سیف، در آمریکا و به زبان انگلیسی گفت که دستاورد ایران از برجام «تقریبا هیچ» بوده است.

مردم مجدد به حسن روحانی در انتخابات 96 رأی دادند، به امید آنکه بالاخره میوه درخت برجام به ثمر برسد و عواید اقتصادی اش، شعله های سرکش تورم و بیکاری را بخواباند. اما هیچ گاه «گلابی برجام» نصیب ما نشد.

آقایان دولت تدبیر و امید، معتقد بودند که برجام فقط بخشی از مشکل ایران و غرب را حل کرده و برای عادی سازی رابطه باید توافق بُرد-بُرد داشت، یعنی بدهیم که برود!

دولت ترامپ احمق وقتی این حجم از خودباختگی و انفعال را در دولت ایران دید، با کمال پررویی برجام را پاره کرد و آن را توافقی بد خواند. در حقیقت عصبانیت ترامپ و نتانیاهو به این سبب بود که می گفتند برای مهار ایران باید تمام ابزار های قدرتش نظیر هسته ای، موشکی، منطقه ای، پهپادی و را از او گرفت و کاملا خلع سلاحش کرد.

به بهانه دستیابی به توافقی بهتر، ترامپ پس از خروم از برجام، به سیاست فشار حداکثری روی آورد که آن هم نتیجه باب میل اش را به همراه نداشت.

در حقیقت برجام همچون یک  «چِک» می مانست که ما آن را به آمریکا دادیم ولی آمریکا در ازای آن هیچ کالایی به ما نداد.پس باید این چک را نقد کرد.  یکی از راه های نقد کردن آن، مذاکره عزتمندانه است.

حالا عده ای می گویند که دولت جدید ایران اصلا مذاکره بلد نیست و قرار نیست توافق بکند.

خب معلوم است که تیم جدید، مثل تیم ظریف برایشان اصلِ توافق موضوعیت ندارد. ظریف اشاره داشت که هر توافقی بهتر از عدم توافق است؛ در حالی که تیم جدید معتقد است توافقی خوب است که منافع ایران را تامین کند.

هجمه رسانه ای سنگینی از سوی آمریکا و اسرائیل و اذنابشان در کشورهای منطقه و اعوان شان در داخل کشور علیه آقای باقری کنی و تیم مذاکره کننده ایران ایجاد شد که چرا با 40 نفر به مذاکره رفته اید، درحالی که همه می دانند باید کارشناسان حوزه های گوناگون مثل بانکی و نفتی و حقوقی و تحریمی را به کارزار مذاکره فرستاد تا بتوانند در تمام زمینه ها خواست ایران را برآورده کنند.

رسانه های معاند که ابتدا با لجن پراکنی سعی داشتند ملت ایران را نسبت به توافق شرطی کنند که اگر توافق نشود، اقتصاد ایران، ویران می شود، حالا پس از ایستادگی آقای باقری کنی در برابر زیاده خواهی های غرب، مدام قیمت دلار و وضعیت بورس را پیش چشمان مردم پر رنگ می کنند و می خواهند با فشار از داخل بر مذاکره کنندگان مان، ورق را به نفع طرف مقابل برگردانند.

اساسا حرف ایران این است، آمریکا غلط کرد که از توافق خارج شد. آمریکا باید حقوق تضییع شده ایران را جبران کند. آمریکا حق حضور در مذاکرات وین و گفتگوی مستقیم با ما را ندارد. آمریکا باید «تمام» تحریم ها را علیه ایران لغو کند و فرقی بین تحریم ترامپ و بایدن و اوباما یا بین تحریم اولیه و ثانویه نیست.

همین مواضع اصولی ایران باعث شد که لفاظی مقامات آمریکایی هم خنثی شود. آمریکا می گوید که اگر پنجره توافق بسته شود، دیگر مذاکره ای در کار نخواهد بود. اما این ها نمی گویند که همین آمریکا مگر جز ابزار تحریم چیزی در دست دارد؟

ظرف تحریم ها پُر شده و تحریمی نمانده که علیه ما وضع نشده باشد.

تیم ما با هوشمندی به جای صحبت درباره چگونگی ورود آمریکا به برجام یا چگونگی تعامل با آژانس یا عقب نشینی از غنی سازی 60 درصد، نقطه زنی کرد و مذاکره را با بیان خواسته های ایران شروع کرد. این که چگونه باید تمام تحریم ها لغو شود.

حال کارشناسان بی بی سی و سعودی اینترنشنال که نگران قطع شدن بودجه و اخراج از مزدور-خبرنگاری هستند، مدام بر طبل شکست مذاکرات می کوبند. باید گفت برای ایران، رفع تحریم اولویت ندارد، آنچه مهم است در درجه اول خنثی سازی تحریم و نگاه به داخل است؛ پس رسیدن به توافق زمانی اهمیت دارد که به نتیجه مثبت برای کشور ختم شود، وگرنه هیچ توافقی صورت نخواهد گرفت و آمریکای جنایتکار که نه حاضر به رفع تحریم، نه آماده دادن ضمانت و نه خواهان راستی آزمایی است، هیچ غلطی نمی تواند بکند. بالاتر از سیاهی رنگی نیست و نهایتِ تقلای آمریکا هم همین فشار حداکثری بود که به اذعان خود آمریکایی ها شکست خورد.

اخبار مرتبط

تلاش بارزانی برای بسط نفوذش در اقلیم کردستان عراق

لزوم جبران تبعات انتخابات اخیر در عراق

خلاء قانونی حقوق بین الملل درپیگیری ترورهدفمند شهید سلیمانی

0 نظر

ارسال نظر

capcha