یادداشت؛

دوباره طالبان؛ این بار متفاوت یا همان سیاق گذشته؟

دوباره طالبان؛ این بار متفاوت یا همان سیاق گذشته؟

به گزارش سراج24؛ امین صادقی بکیانی: آنچه روشن است اتفاقی که آمریکای ترامپ با قرارداد صلح تحمیلی می خواست دولت مرکزی را وادار به آن کند که تن به پذیرش طالبان بدهد و رسما طالب ها را جای خود بگمارد و بعد از افغانستان برود ولی آن موقع بخشی از نیرو های دولت مرکزی مقاومت و مخالفت کردند، اما سناریو دوم عملیاتی شد و بدون کمترین درگیری شهرها یکی پس از دیگری تسلیم شدند و آن هم بر می گردد به دسته گل های جناب اشرف غنی که در ۸ سال گذشته همه جوره در خدمت آمریکا بود و مابقی ماجرا که همگان در رسانه دیدند و شنیدند؛ 

اصلا دو اتفاق در روند تحولات افغانستان هر تحلیل گری را می بایست به سمت این هدایت کند که *آمریکا در افغانستان از ابتدا به دنبال کنترل و هدایت بحران بوده نه حل آن*؛ یکی ترور برهان الدین ربانی بعد از بازگشت از کنفرانس بیداری اسلامی در تهران و نقشی که برهان الدین میخواست در نظام سازی سیاسی در افغانستان در راستای صلح پایدار انجام دهد، البته همان موقع باراک اوباما هم پیش دستی کرد و ابراز تاسف کرد.

دومین رویداد، تقلب در انتخابات سال ۱۳۹۳ بود که علی رغم پیروزی عبدالله در مرحله اول انتخابات، انتخابات را به دور دوم بردند و بعد هم اشرف غنی را پیروز و *آغاز حکومت دو پادشاه در یک اقلیم* را شاهد بودیم تا اینکه در انتخابات سال گذشته عبدالله و غنی هر دو اعلام کردند ریاست جمهوری را برنده شده اند.

این مقدمه بیان شد تا روشن گر این باشد که اتفاقات اخیر افعانستان و سقوط دولت کابل به هیچ وجه حیرت اور نیست؛ ولی در شرایط واقع کنونی سوالاتی در خصوص آینده افغانستان حائز اهمیت است؛

اول اینکه آیا طالبان با توجه به منافع و دخالت های متناسب با آن منافع توسط دولت‌های منطقه و فرامنطقه در خاک افغانستان، می تواند دولت خود را تثبیت کند و اقتداری فراگیر ایجاد کند؟ و در ادامه آیا توسط دیگر دولت ها به رسمیت شناخته می شود؟ اگر به رسمیت شناخته شود ان موقع آیا به الگویی برای نیروهای تجزیه طلب و گریز از مرکز در دیگر کشورهای آسیای مرکزی تبدیل نمی شود؟

دوم اینکه طالبان اقتدار خود را بر چه پایه ای می خواهد بنا کند؟ آیا نگاه محدود نگر و بسته گذشته را تعدیل کرده؟ در غیر این صورت ناچار است با استبداد و خون ریزی بر جامعه متکثر افغانستان حکومت کند.

سوم اینکه طالبان به مساله دیگر قومیت ها در افغانستان و سطح مشارکت سیاسی آنان در آینده افغانستان چه واکنشی خواهد داشت؟ آیا می خواهد راه استبداد در پیش گیرد یا مشارکت دهی انان و این مشارکت احتمالی چه مدلی خواهد داشت به شکل دمکراتیک  می باشد و یا قبیله ای؟

چهارم اینکه طالبان در صورت استقرار و به رسمیت شناخته شدن، آن موقع چه سیاست منطقه ای و چه جهت گیری در رابطه با قدرت های بزرگ خواهد داشت؟ آیا طالبان دولتی است مثل دیگر دولت های منطقه یا ماجراجویی و بلند پروازی و گسترش سرزمین را در سر خواهد داشت؟

پنجم اینکه گروه یا هیات  سیاسی طالبان با دیگر کشورها از جمله ایران و روسیه دیدار داشته و این را می بایست عملگرایی و تغییر رویکرد و رویه تعبیر کرد یا کنش های اضطراری و بعد از قدرت یابی به همان سیاق گذشته برخواهند گشت؟

اخبار مرتبط

روایت ماجراجویی آذربایجان با چاشنی تجزیه طلبی در ایران

پشت پرده فتنه رژیم صهیونستی در تنش اخیر ایران با آذربایجان

شیطنت اسرائیل در موضوع قوم گرایی و تجزیه کشورهاست

0 نظر

ارسال نظر

capcha