«سراج24» گزارش می دهد؛

ریل سینما در مسیر تفکر "فمنیستی" و غفلت وزارت ارشاد/فیلم هایی که امسال با رویکردی "فمنیستی" از معاونت سینمایی مجوز اکران گرفتند/اعتراض جبهه فرهنگی انقلاب به مسیر انحرافی فرهنگ

ریل سینما در مسیر تفکر "فمنیستی" و غفلت وزارت ارشاد/فیلم هایی که امسال با رویکردی "فمنیستی" از معاونت سینمایی مجوز اکران گرفتند/اعتراض جبهه فرهنگی انقلاب به مسیر انحرافی فرهنگ

گروه فرهنگی «سراج24»: اگر به سیمای قهرمانان سینما در دوره های مختلف و در آثار تولیدی ایرانی و خارجی نظر بدوزیم به پوست اندازی آن ها در طی تغییرات رخ داده در جهان از حیث اجتماعی، اقتصادی و سیاسی و سینمایی می رسیم و اگر ذره بین مشاهدات تاریخی خود را معطوف به قهرمانان سینمای وطنی کنیم، به یک دوره گشایش و دورانی طولانی از گمگشتگی و نادیدگی خواهیم رسید، چنان که به جز دهه 60 و اوایل دهه 70 که قهرمانان مرد سینمای ایران در آثار اکشن و نیز دفاع مقدس عرض اندام می کردند، سال ها است که سینمای کشورمان با وجود همه انتقادات اهل فن از وجود قهرمانان خالی شده است. این در حالی است که این نیاز و توجه در سینمای غرب با انواع داستان های تخیلی و در قالب ژانرهای مختلف همچنان به اشکال مختلف وجود دارد و آن ها در صدد ساخت قهرمانانی ساختگی و پوشالی برای توجه مردمان خود و جهانیان هستند.

به دنبال قهرمان

بارها اشاره به این شده که سینما می تواند بازتابی از جنب و جوش و حیات یک سرزمین باشد و در طول تاریخ شاهد بودیم که سینمای جهان در دل تحولات بین المللی و حتی چند گام پیش تر از آن اقدام به طراحی و اجرای داستان هایی کرد که شمایلی از قهرمانی مردمی، مردانی شجاع دل و یاغی به خروش درآمده داشت. حتی با کمرنگ شدن وجوه ژانر وسترن، قهرمانان سینمای جهان از مسیری دیگر و از زاویه ای متمایز به عرصه آمدند. اما سینمای ایران برخلاف غربی ها که به دلیل فقدان قهرمانانی واقعی دست به دامان تخیل زده و انواع سوپرمن ها و ترمیناتورها و اسپایدرمن ها را تولید و عرضه می کنند، سال ها است با وجود داشتن مردانی واقعی در عرصه رزم و شهامت، دوربین خود را در غفلتی جانکاه از ثبت این مردان حقیقت طلب و وقایعی حماسه برانگیز دور نگاه داشته است و با روی کارآمدن دوران اصلاحات حتی شمایلی از قهرمان یاغی ایرانی به سردمداری جمشید هاشم پور هم رنگ خاموشی به خود گرفته است.

زنانی که می خواهند جا پای مردان بگذارند

در طی سال های اخیر شکل متنوع و گمگشته ای از پرداخت شخصیت ها در آثار سینمایی خودی نشان داده است که از شکل خنثی و ناکارآمد کاراکترهای مرد تا زنانی مرد ستیز و فمینیسم از جمله آن ها است که در هر یک تعداد آثار انقدر زیاد است که می توان عمده آثار تولیدی ایرانی را مثال زد و نمونه ای جدید از زنانی که می خواهند در نقش مردان درآمده و شکلی قهرمان به خود بگیرند با اکران فیلم «من» ساخته سهیل بیرقی راه اندازی شده است. زنی طغیان گر که این بار به جای فرد می خواهد مقابل قانون و بایدها و نبایدهای جامعه ایرانی بایستد. کاراکتری با نام «آذر» در فیلم «من» که بی دلیل از جامعه می خواهد انتقام بگیرد، مقابل قانون قرار بگیرد و انواع بزهکاری ها را شکل داده و در جامعه رشد دهد.

درد «من» چیست؟!

قهرمان زن فیلم «من» بی آن که نیاز مالی، عاطفی و یا هر چیز دیگری داشته باشد، جعل سند می کند، قاچاق انسان انجام می دهد، پاسورت جعلی می سازد و در داخل بطری های آب معدنی به راحتی مشروبات الکلی ریخته و در جامعه توزیع می کند! پلیس و قانون این کشور هم همیشه از این زن عاصی رو دست می خورد و توان در دام انداختنش را ندارد! از طرفی فیلمساز با قرار دادن بی دلیل یک زن سنتی و با شمایل خانم مجلسی می خواهد به توصیف و ارزش گذاری زنی مدرن چون آذر در برابر کاراکتر بهنوش بختیاری بپردازد و پشت سر «آذر» قرار بگیرد! این است قهرمان جدید سینمایی که مدیران مربوطه به وجودش و گیشه فروشی که دارد، افتخار می کنند!

طراحی کاراکتر زنی که از طریق فیلمساز می خواهد به تمسخر و نادیدگی قوانین این کشور پرداخته و به راحتی پا روی هنجارهای این جامعه بگذارد. البته تفکر درونی فیلم هنگامی ملموس می شود که بدانید فیلم در حال اکران «من» در دفتر تهیه کننده ای ساخته شده که پیش از این آثار مساله دار عبدالرضا کاهانی مانند «استراحت مطلق» را ساخته بود و فیلم جدیدش با نام «ارادتمند؛ نازنین بهاره و تینا» که اثری اروتیک بود، انقدر حاشیه درست کرد که با وجود توقیف تغییراتی را در شورای نمایش به وجود آورد.

چگونه زنان تبدیل به قهرمانان سینمای ایران شدند؟!

از سال 1309 که اولین فیلم سینمای ایران  با نام «آبی و رابی» ساخته شد تا سال 1316، 8 فیلم در سینمای ایران تولید شد که نقش محوری 6 فیلم از این تعداد را زنان به عهده داشتند که البته بیراه نیست که با توجه به فرهنگ مورد علاقه شاهان طاغوتی آن دوران برای تجددگرایی به روش اروپایی که با سفر به فرنگ حاصل شد، برنامه ای هدفمند برای چهره زدایی زن سنتی و اصیل ایرانی باشد. بعدها و تا پیروزی انقلاب اسلامی این نوع گرایش مفرط به عرض اندام زنان با سپردن نقش های زنان بدکاره و فاسد و نمایان سازی اندام آن ها شکلی رقیق از انحطاط اخلاقی و بی پردگی در سینما یافت و زنان کاباره ای به عنوان مهم ترین کاراکترهای آن دوران شناخته می شدند. پس از انقلاب و با توجه به تحولات رخ داده نوع نگاه به زنان در سینما از شکل افراط به شکل تفریط درآمد، چنان که از نوع دویدن بازیگر زن فیلم «مادیان» هم انتقاد به عمل آمد و سال ها سینمای ایران زنان را به حاشیه ای از بی توجهی راند!

اما به تدریج زن در سینمای مهرجویی و در آثاری چون «لیلا»، «سارا»، «پری» و «بانو» و سپس «میهمان مامان» شکل پُر رنگ تری یافت تا این که در دوران اصلاحات اوج سوء استفاده از نقش زن به عنوان کاراکتری تزئینی در آثار دختر و پسری آن دوران خودنمایی کرد.

 در سال های گذشته انواع زنان فمینیستی و مرد ستیز در آثار مختلف به خصوص فیلم های تهمینه میلانی نمایان شد. حتی شاهد فیلمی مانند «شیفتگی» بودیم که قهرمان زنش نگاهی مردانه داشته و «حاجی شاه» نام داشت! فیلمی که بعدها توقیف شد. اما چگونه می شود که در این سال ها مردان به حاشیه رفته و زنان سردمدار شمایلی قهرمانانه می شوند؟ آیا این مساله به دلیل رویکرد جدید وارداتی است که از دنیای غرب جهت پوست اندازی جامعه ایرانی رخ داده است؟! کاراکترهای زنی که به جای رویش از بطن جامعه زنان فداکار و کدبانوی ایرانی از طیفی خاص و از طبقه متوسط به بالا و یا دختران فراری تشکیل شده اند. اکران اخیر فیلم های «دختر»، «آبنبات چوبی» و «من» جزئی از این مسیر اخیر سینمای ایران است که باید تاملی به آن دوخت. از همین رو جناح مومن و انقلابی در قالب جبهه فرهنگی انقلاب اسلامی پا به میدان عرصه هنر و سینما می گذارند و بارها نسبت به رویکرد وزارت ارشاد دولت یازدهم انتقاد کردند و همواره پیگیر مطالبات خود هستند.

اخبار مرتبط

استقبال باشکوه از فیلم «منطقه پرواز ممنوع»

برخی منتقدان با دیدن چند المان حزب‌اللهی در فیلم حالشان بد می‌شود!

«منطقه پرواز ممنوع» پرفروش‌ترین فیلم کودک‌ونوجوان

0 نظر

ارسال نظر

capcha