«سراج 24» گزارش می‌دهد؛

بررسی فرآیند ایده‌یابی در سینما و تلویزیون/عدم توجه به مولفه‌های بومی‌گرایی در انتخاب سوژه/دلبستگی نویسندگان به ایده‌های کلیشه‌ای یا بیگانه با نگاه ایرانی

بررسی فرآیند ایده‌یابی در سینما و تلویزیون/عدم توجه به مولفه‌های بومی‌گرایی در انتخاب سوژه/دلبستگی نویسندگان به ایده‌های کلیشه‌ای یا بیگانه با نگاه ایرانی

گروه فرهنگی «سراج24»-مرتضی اسماعیل دوست: به دنبال پرداخت به سوژه های مختلف در عرصه فرهنگ و هنر در این صفحه به سراغ مساله ای مهم اما کمتر پرداخت شده در رسانه ها با عنوان «اهمیت ایده یابی در تولید مجموعه های سینما و تلویزیون» رفتم تا ضمن تحلیلی در باب آسیب شناسی فرآیند پیش تولید در آثار تصویری موجبات ایجاد اهتمامی مناسب از سوی سازندگان سینمای ایران را فراهم سازم. اما باز هم برای رسیدن به مطلبی جامع به سراغ تعریفی اجمالی از موضوع مورد اشاره می روم تا ذهنیت لازم برای درک مطلب و رسیدن به جهان مورد نظر نگارنده در این یادداشت به مخاطب لحاظ شود.

ایده آن چنان که در فنون فیلمنامه نویسی و داستان سرایی به کنکاش درآمده و مورد نظر قرار گرفته است، سرنخی از رسیدن به موضوعی قابل پرداخت می باشد که می تواند به شکلی معکوس از موضوع به ایده هم سرایت یابد؛ مساله ای ذهنی که عواملی چون خلاقیت و ذوق و نبوغ در آن نقشی اساسی دارد و خاطرات و تجربیات و آگاهی ایده یاب بدان رنگی ماندگار می بخشد. با این حال جدا از اهمیت آغازیدن هر کدام از دامنه های ایده و موضوع و تم در ارائه داستان و فیلمنامه و نمایشنامه و حتی سایر طرح های قابل ارائه در جهان هنری و رسانه ای می بایست به مولفه های تازگی، سادگی، زیبایی و دانش مداری در آن ها توجه ای خاص کرد، چنان که به دور از تقلیدگرایی صرف، بیگانه پرستی رایج و تحمیل گرایی ایده در پرداخت باید فرآیندی منطقی، ارزشی و علمی را بر نوع پذیرش خود مدنظر قرار داد.

نقش ایده در شکل بخشی هسته اصلی درام امری مهم بوده که می تواند براساس موضوعات ارزش مداری شکل گیرد. البته تفاوت امر هنری به لحاظ اصالت با دیگر موضوعات و رشته های دیگر کاری در نگاهی است که به ایده به لحاظ اصالت و متعاقب آن نوع مواجهه یا همان پرداخت به ایده خواهد بود، چرا که همه محورهای ایده یابی در عرصه هایی غیرهنری در نهایت همه خلاقیت ها را برای دست یابی به دامنه ای از سوددهی بیشتر سوق می دهد. اما هنر با تعریفی که از ریشه داربودن عمق نگاه و تجلی بخشی زیست آدمی دارد جدا از دلایل مادی گرایانه می بایست ره توشه های دانایی، توانایی و فرزانگی را نزد ایده گیرنده فراهم سازد و در عالی ترین مقام موجب ایجاد زمینه هایی از تعقل گرایی در نزد بیننده شود. از این رو مسیری دشوار و راهی پُر فراز پیش روی هنرمند متفکر و خوشنوازی می رود که در پی اجرای ساز کامیابی در جهان معنا برای مخاطب است تا فراتر از چارجوب های چرتکه اندازی های تجاری در مواجهه با ایده به سمت فضایی فراتر از روزمرگی های جهان فانی و فرآیندی از پیمایش آدمی در مسیری بهشت گون باشد.

انتخاب ایده برای آثار ایرانی که براساس مولفه های زیست مردمانی معتقد باید قالب گیری شود، امری فراتر از اهمیت مرسوم در میان آثار غیر ایرانی و برای هنرمندان خارجی است و از این رو آن چه باید به عنوان مساله ای مهم در نزد هنرمندان و ادیبان و نویسندگان مرتبط با آثار ادبی و هنری قرار گیرد، انتخاب ایده ای قابل عرضه در بافت فضایی بومی است. اما متاسفانه برخلاف موارد اشاره شده بسیاری از ایده پردازان وطنی به اولین محلی که برای یافتن ایده مراجعه می کنند، سوپرمارکت های فریبنده ای با برچسب های بیگانه بوده و از دکان ریشه دار و گرانقدر ما غفلت می ورزند.

آن چه پیداست کیمیای سعادت را باید در همین دیار و از میان سوژه های مرتبط با نگره ایرانی جست تا به دور از دلبستگی به متون و داستان ها و نمایشنامه ها و موضوعاتی بیگانه از گنج اصیل منابغ غنی و ارزشمند وطنی نهایت بهره مندی صورت یابد. مطلب نگاشته شده واکنشی است به انواع ایده ها و سوژه ها و مضامین غریبه ای که در این سال ها به دلیل نگاه هایی بی ریشه از سوی برخی هنرمندان شکل گرفت و از این رو غالب آثار سینمایی و تلویزیونی و نمایشی و تجسمی ما را جهانی غربی به خود اشغال کردند و همین موضوع موجب سلب رضایت تماشاگر پای بند به سبک زندگی اسلامی و ایرانی از آثار تصویری شده و حتی قهر مخاطب را از تماشا به دنبال داشته است. از این رو توجه به انتخاب ایده هایی همراستا با نیاز و نگاه اصیل مردمان ایران توسط ایده پردازان بسیار قابل تاکید خواهد بود.

اخبار مرتبط

مسابقه دنیای مجازی من و فرزندم

فرصتی استثنائی برای تبدیل ایده اپ و بازی به درآمد ارزی

فراخوان ایده و طرح داستانی راوی

0 نظر

ارسال نظر

capcha