به گزارش سراج24،متن یادداشت حسین سعیدی کارشناس حقوقی-سیاسی در پاسخ به اظهارات اخیر محمود سریع القلم در خصوص ضرورت بازبینی واژه استقلال و انفکاک حاکمیت و دولت به شرح زیر است:
سخن و سوالی از آقای دکتر محمود سریع القلم
استاد کرسی علوم سیاسی دانشگاه
لازم است پیرامون سخنرانی جناب دکتر در سومین نشست مقوله راهبردهای اتاق تهران تامل و تعمقی داشته باشیم و اثرات این شیوه بیان را مورد مداقه قرار دهیم، امیدوارم بر اساس دریافتهای تجربی از مکانیزم تولید سخن و جلوس در مقام بیان به این اصل معتقد باشیم، که سکوت مایه آمایش فضای ذهن مخاطب و سخن ناهموار کاهنده پتانسیل ظرفیت درک درست آن است.
اینک با رعایت اختصار و احتراز از اطاله کلام به دو مبحث جدی در این سخنرانی میپردازیم
1-مقوله بازبینی واژه استقلال و لزوم جدیت در آن
2- انفکاک حاکمیت و دولت
مقوله بازبینی جدی واژه استقلال ملهم از درک معنایی است یا تاویل هرمونوتیکی زبان ؟ اگر منظور جناب دکتر محمود سریع القلم درک معنایی است که باید بدانیم پیش فرض های صیانت از حقوق سرزمینی و علم سیاست ورزی در حفظ تمامیت ارضی و اراده مبتنی بر تحفظ منافع ملی و حقوق جامع یک کشور دولت- ملت است آنگونه که اشاره رفته است منظور متکلم محترم اشاعه این معنی را ضمانت مینماید که واژه استقلال که ابتنا بر جامعیت سرزمینی از منظر حقوق عینی یک ملت و مدیریت سیاسی حفظ این حقوق را دارد امری خارج از کلیت مسئولیت اداره اراده و اعمال حق و تکلیف ملی و عرفی صیانت از این حق بعنوان وطن است.
در حالیکه تامین این نفع اجتناب ناپذیر تا جایی اهمیت دارد که ناب ترین حق، بعنوان حق حیات انسان ها در ساختار سازمانی ملت قابل هزینه کردن در حراست از این دارایی کل، مشتمل بر فرهنگ –عرف-سنت و زبان و حیات اجتماعی و حفظ قلمرو سرزمینی و اعتقادات دینی است.
این شیوه بیان و استفاده از ساخت زبانی نامطلوب و غیر مفید به نتیجه و مقصود، و پردازش مکنونات قلبی و اندیشه ای از مظاهر القاء و نصب تکنیک جدید در عرصه فکر و تضمین کننده تولیداتی است در عرصه معنا ، که به پارادایمیک بودن مقوله استقلال صحه گذاشته، و آنرا ملزم به خروج موضوعی از وطن پرستی هر جامعه ای می نماید . زیرا محیط فکری مخاطب در پردازش اندیشه های دفاع از منافع ملی وحقوق عینی سرزمین را ، منفک از لوازم حفظ این حق مینماید بدیل این مقصود که قطعا مورد نظر جناب دکتر سریع القلم نیز میباشد به کار گیری استثناجات قابل پیش بینی است و نمیتوان در ادبیات سیاسی مقوله استقلال را مجزا و منفک از مجموع دریافتهای قابل صیانت از حقوق قابل دفاع دولت- ملت تلقی کرد.
اشارات جناب سریع القلم در تامین حقوق و منافع ملی آحاد محصور در سرزمینی تحت مدیریت نظام جمهوری اسلامی ایران که مقید به ارتقاء درآمد سرانه و تولید ثروت شده است اشتراک با این واقعیت که ضرورت بازبینی جدی واژه استقلال را جایگزین نماید ندارد. بلکه برای تولید ثروت و ارتقاء درآمد سرانه آحاد جمعیتی این سرزمین باید به راهکارهای تجربه شده ملل دیگر و استعانت جستن به همت و اراده مردم کشور و حمایت از تولید کنندگان ثروت متوسل شد، و این امر قابل تحقق نیست مگر با برنامه ریزی متناسب با پتانسیل عمومی موجود.خطری که میتواند اراده مردم ما را در ضرورت صیانت از حق عمومی و کلیت جامع آن مورد تهدید قرار دهد و متدلوژی فکر را از نظام سازمانی دریافتهای تاریخی بضرر این حق تغییر دهد همانا انفکاک مکانیزم استقلال طلبی در همه عرصه های فرهنگی – اعتقادی-ارضی و سیاسی و اجتماعی از فرآیند نظام جامع فکری و مکانیزم تولید فکر ملزوم به دفاع از کل حقوق ملت محصور در قلمرو سرزمینی یک کشور است.
بهتر است با درک اعتبار مفهومی و منطوقی کلام در ساحت ساخت زبان در مقام بیان، مسئولیت پذیر بوده و باعث ترکیب ناثواب عناصر القایی و الحاقی موجود در محیط زندگی سیاسی و اجتماعی مردم نشویم و قوه دراکه آنانرا مورد تهدید و تغییر ضرر آفرین قرار ندهیم.
بحث دوم موضوع حاکمیت و دولت در سخنان ایشان است، وقتی در ادبیات زبانی از منظر مفاهیم سیاسی به تحلیل و تاویل این دو واژه بپردازیم معلوم و ظاهر میگردد که در دنیای امروز دولتهای مستقر بعنوان مدیریت کلان جامعه انسانی شکل ظهوری بخود گرفته و سایر نهادهای مستقل و یا وابسته به نهاد دولت دارای نقش نظارتی و ارشادی است. تجزیه قدرت سیاسی به دو مولفه حاکمیتی و دولت موجب کشف ظنی میشود که عموم معاندین با سوار شدن به این مرکب در قلمرو ذهن و فکر مردم ، در حال رانش هستند.
نظام جمهوری اسلامی ایران مثل چارت سازمانی مدیریت سیاسی همه کشورهای هم عصر از دولتی واحد که مسئولیت اداره عموم را بعهده دارد تشکیل شده است و تفکیک قوا که پرتره ای مدرن از تصویر اندیشه ای دانشمندان معاصر و مسلوف در عصر تجدد خواهی است، نمیتواند مصداقی از نقش حاکمیتی داشته باشد تا بتوان با اصرار بر تقسیم مولفه قدرت سیاسی و اجتماعی ، بوجود و حضور حاکمیت و دولت صحه گذاشت.
این نوع بیان و استفاده از واژگان ،موید پیشینه ای است که ملهم از اقتدار گرایی و شکلی از دیکتاتوری است بنام حاکمیت، که دولت را بعنوان جزئی ضعیف در مدار این مدیریت نامطلوب و مخالف تصمیمات مدیران ارشد حاکمیتی بزعم سخنان آقای دکتر محمود سریع القلم تعریف و ارئه مینماید.
در حالی که نظام جمهوری اسلامی ایران بر اساس قانون اساسی و قوانین موضوعه منتظم به نظم نردبانی بوده و همه محل های تلاقی و تداخل نظریات ارشادی و نظارتی در مدار خط قائم این نظم نردبانی و به دور از هرگونه تخانف و تنافی مسیر رشد و اجرایی شدن خود را طی می نماید و این دیاگرام مهندسی نشان دهنده فقدان وجود قدرت های برآمده از ساختار سازمانی شبکه ای است و نشانه شناسی سیاسی در کشور دقیقا موید همین واقعیت تردید ناپذیر است.
از طرفی مهمترین بخش مدیریت که منبعث از انتقال اراده مختار مردم کشور به نمایندگانی بعنوان دولت و هئیت متشکله آن است، متعلق به دولت ها در سراسر جهان منجمله دولت جمهوری اسلامی ایران است تکیه بر ارشادات و توجه به نتایج نظارتی و پی آمدهای اجماع فکری از محاسن ابتکار خلاقانه دنیای مدرن کنونی و برطرف کننده شائبه تک محوری و یا مقرون شدن آن به رفتارهای دیکتاتور مابانه است.
جناب استاد سریع القلم لزوما با صلاحیت علمی غیر قابل انکار و درک درست از ترمینولوژی سیاسی و وقوف کامل به چارت حاکمیتی و دولت در چهار چوب نظام سیاسی موجود را دارند و این پرتو افکنی به درون سازمان مدیریت یکپارچه سیاسی، ظن ضرورت تجزیه یک مولفه قدرت را با استفاده از روش تقسیم ریاضی به دو مولفه یعنی حاکمیتی و دولتی ، تقویت و اساس قبول مسئولیت را متزلزل و گمانه زنی در انتساب تقصیر و خطا را به اردوی هر یک ازاین دو بخش انتزاعی حاکمیتی و دولتی مواجه با توهم و اشکال اساسی و موجب منقصت داوری عموم میشود. بهتر است در مقام بیان به مسئولیتهای تسخیر اذهان مخاطبین آگاهانه وفادار باشیم و از توزیع مفاهیم ناثواب و تاثیر گذاری مخرب آن جدا بپرهیزیم.
منبع:تسنیم
به کانال تلگرامی ما بپیوندید
https://telegram.me/seraj24_ir
