قاسم آقا با مشاهده ناتوانی مادر، او را بر دوش گرفت و دوان دوان به سوی مسجد روان شد. او عاشقی بود که انقلاب و ارزش‌های آن را مانند مهر مادر، گرامی و عزیز می‌شمرد.