هیچ آینده‌ای برای خودم متصور نبودم، از مدرسه بیزار بودم و عشق و علاقه‌ام بیشتر به چیزهایی بود که در کتاب‌های درسی نبود. اصلا از جامعه می‌ترسیدم. این گونه بود که به زحمت با چند سال ردی دیپلم گرفتم و چون زبانم خوب بود و به دلیل این که کارهایی دور از مدرسه را پیش خودم یاد گرفته بودم، در دانشگاه قبول شدم و بتدریج بعد از آشنایی با دوستان از بیراهه وارد راه شدم و کمی احساس کردم روبه‌راه شدم.