غرولند کردن به اسمِ نقد شاید روزمره‌ی روزنامه‌نگاریِ امروز شده باشد. از طرفی هیچ‌کس نمی‌تواند درباب آن‌چه که باید به سویش رفت فکر قابل تاملی ارائه بدهد. هرکه هرچه می‌گوید گویا این انسداد را سدیدتر می‌کند و آن‌که باید زبان بگشاید حتی خویش را کتمان می‌کند. همه در حال واکنش نشان دادنند. واکنش‌هایی شخصی و حسی و عمومی، و در این میان خیلی کم‌تر می‌توان سراغ از اصالت گرفت.