دعوای کارگزاران و اصلاح طلبان بالا می گیرد/کارگزاران به دنبال نقش انحصاری در مجلس با منفی کردن سهم اصلاحات/بازی دو سویه و معامله دو طرفه کارگزاران با دولت

سراج24- گروه سیاسی- علیرضا احمدی|سهم خواهی در انتخابات و تقسیم قدرت یکی از دلایلی بوده که همواره باعث اختلاف و انشقاق در میان احزاب و گروه های سیاسی موسوم به جریان چپ و رادیکال شده است.

فعالیت تشکیلاتی و جناحی این افراد به گونه ای است که معمولا قبل از هر انتخاباتی با یک نگاه پادگانی به حزب، برای یکدیگر تقسیم نقش می کنند و پس از آن، هیچ یک از افراد حزب قادر به مخالفت درون گروهی نیست. از این رو بسیار مشاهده شده است که این عده در صورت رسیدن به کرسی قدرت دچار اختلافات شدید بر سر چگونگی تقسیم قدرت می شوند. در این سیر معیوب و قدرت طلبانه هر اظهارنظر متفاوتی از سوی هر یک از اعضا، قبل و بعد از پیروزی یا شکست در انتخابات هم می تواند بهانه ای برای اختلاف باشد.

بر همین اساس، اختلافاتی که میان کارگزاران و اصلاح طلبان در حال شدت گرفتن است تا حدودی قابل تحلیل و آینده آن قابل پیش بینی است.

قبل از انتخابات یازدهم ریاست جمهوری هر یک از اعضا و سران اصلاحات (طیف دوم خرداد) و کارگزاران سازندگی برای برد در انتخابات به گونه ای روی حسن روحانی سرمایه گذاری کردند و با اجبار عارف برای انصراف، شانس خود را برای پیروزی افزایش دادند. این برنامه ریزی در حالی صورت می گرفت که نمی توان آن را خارج از سهم خواهی سیاسی قبل از انتخابات تصور کرد. چینش کابینه دولت یازدهم بعد از پیروزی روحانی شاهدی بر این مدعاست.

اکنون اما انتخاباتی دیگر در راه است و کارگزاران و اصلاح طلبان هر یک می کوشند «سهم انحصاری» خود در مجلس دهم را بیش از رقیب قرار دهند. آرایش سیاسی این دو گروه سیاسی که امروز در میان شعله های آشکار اختلاف به چشم می خورد، نمایانگر آتش شعله ور اختلافات در آینده سیاسی آنهاست.

طی روزهای اخیر خبرهای فراوانی از اختلاف اصلاح طلبان و کارگزاران بر سر لیدری در انتخابات مجلس دهم شنیده می شود. این اختلافات تا جایی بالا گرفته که کرباسچی و برخی افراد نظیر مرعشی و هدایت الله آقایی عملا گفته اند که در انتخابات مجلس حاضر نیستند با جریان اصلاح طلب ائتلاف داشته باشند. این افراد تجربه ناموفق اصلاح طلبان در انتخابات سال 88 و وضعیت ایجاد شده توسط آنان را دلیل این رفتار خود اعلام کرده اند. طیف کارگزاران معتقدند که باید از اصلاح طلبان عبور کنیم وگرنه مجلس دهم را هم از دست می دهیم. از سوی دیگر اصلاح طلبان نیز کارگزاران را حزب دولتی و حامی حسن روحانی دانسته اند و افرادی نظیر موسوی لاری معتقدند که این حزب درصدد پیاده سازی سیاست های دولت یازدهم در انتخابات مجلس و تغییر ترکیب مجلس به نفع دولت در این انتخابات است.

طبیعی است که زیاده خواهی مرحله بعدی سهم خواهی در این گروه های سیاسی به شمار رود؛ آنچه که اکنون نیز با توجه به این اخبار می توان تا حدودی مشاهده کرد. اصلاح طلبان بعد از انحلال «مشارکت» و «مجاهدین انقلاب» خود را در یک خلاء حزبی می بیند و معتقد است اگر به موازی کاری و همراهی با کارگزاران برای برد در انتخابات ادامه دهد به تدریج باید منتظر انحلال کلی جبهه اصلاحات و یا ادغام کامل آن در کارگزاران سازندگی باشد. خصوصا آنکه اکنون دولتی روی کار است که رئیس آن، هاشمی رفسنجانی را به عنوان پدر معنوی خود می شناسد.

همین دلیل کافی است تا اصلاحات ساز جدایی از کارگزاران را کوک کند و برای انتخابات دهم مجلس آرایش سیاسی تازه ای بگیرد.

کارگزاران هم برای آنکه از بازی های سیاسی درون گروهی و مراسم تقسیم قدرت جا نماند طی روزها و ماه های اخیر به شدت فعال شده تا پس از یک خواب نسبتا بلند زمستانی - سیاسی و دوری از فضای اجرایی قدرت، خود را به طور غیر رسمی تبدیل به بازوی فکری و اجرایی دولت کند. کارگزاران به خوبی می داند که جدای از دولت روحانی و یاری دولت یازدهم، هیچ شانسی ندارد و به عکس اگر داخل پازل دولت بازی کند، بزرگترین شانس برای پیروزی در انتخابات دهم مجلس و ایفای نقش انحصاری خود در خانه ملت را خواهد داشت.

کارگزاران به خوبی می داند که در چنین وضعیتی می تواند هم بار اصلاح طلبان را از دوش جبهه سیاسی متبوع خود کم کند و آن را در سایه خود نگهدارد و هم حامی دولتی باشد که رئیس آن دولت هم به نوعی خود را مدیون هاشمی و کارگزاران می بیند؛ بازی دو سویه و معامله دو طرفه کارگزاران با دولت که سهم اصلاحات در آن باید منفی شود.