بایدها و نباید های سینمای دینی!

به گزارش « سراج24 »، مدتهاست که مقوله‌ای به نام سینمای دینی در جوامع سینمایی کشور به گوش می‌رسد، کارگردان‌های متفاوتی هستند که ادعای این را دارند که آثارشان در چارچوب این گونه از سینما جای می‌گیرد. نه نظریه پردازان و نه حتی سینماگران در مورد اینکه سینمای دینی دقیقا به چه نوع سینمایی می‌گویند و دارای چه مشخصه‌هایی است، به یک اتفاق نظر مشخص نرسیده‌اند.

هم دیده‌ایم و هم شنیده‌ایم که فیلم‌هایی که با عنوان سینمای دینی اکران می‌شوند در گیشه موفق نیستند و انتظارات را برآورده نمی‌کنند، ولی از آنجا که تمامی این فیلم‌ها اینگونه نیستند، می‌خواهیم علت این مساله را جستجو کنیم. البته شاید علل و دلایل دیگری هم وجود داشته باشند که ما در اینجا به برخی از مهمترین آن‌ها خواهیم پرداخت.

سینمای دینی را در کشورهای دیگر هم دیده‌ایم البته باید به این نکته قبل از هر چیزی اشاره کنیم که سینمای دینی تفاوت‌هایی با سینمای معناگرا دارد. سینمای دینی ومذهبی در غرب با مفهوم مسیحیت درآمیخته است.

دین به معنای رفتار در قبال خداوند و نظام الهی است. رفتاری که خداوند در قبال رشد تربیت بشر پیاده کرده است. در کلام دیگر، دین مجموعه‌ای از مقولاتی است که شامل احکام و فقه می‌شود که در قبال خدواند بشر آنها را اجرا می‌کند. با توجه به این توضیح، سینمای دینی عرصه‌ای است که با زبان جذاب هنر، مخاطب را به سمت رفتارهایی که بدان اشاره کردیم، سوق می‌دهد، البته باید به این مهم توجه داشت که فراتر از رفتار، اخلاقیات است و فراتر از اخلاقیات، روحیالت و معرفت که تفکر را می‌سازد.

هر موضوعی در هر گونه سینمایی اگر به صورت تکراری و بدون نوآوری ارائه شود در نهایت راه سقوط را از لحاظ کیفی در پیش خواهد گرفت. این مساله درباره سینمای دینی هم صدق می‌کند.

تکرار در سینمای دینی نه تنها باعث افت کیفیت این گونه خواهد شد بلکه در نهایت سبب می‌شود مخاطب نیز از این گونه دور شود. همانطور که هم‌اکنون شاهدیم مخاطبان از این ژانر دور شده‌اند.

این نوع سینما با دیگر گونه‌های سینمایی متفاوت است زیرا با ایمان و اعتقادات مردم عجین شده، بنابراین باید نظارتی غیر سلیقه‌ای بر فیلم‌ها حاکم باشد تا از بدعت‌های گمراه‌کننده جلوگیری شود.

آثاری که امروزه ما در سینما‌ی خود شاهد آن هستیم نشان چندانی از سینمای دینی ندارند. البته شاید در برخی موارد شاهد خلق آثاری باشیم که در ظاهر عنوان دینی را یدک می‌کشد اما اینگونه تولیدات در مفهوم فاقد خلاقیت و پویایی لازم است.

بزرگترین دلیل این مساله نیز ضعف مالی است که سینمای دینی را از جایگاه واقعی خود دور کرده،زیرا در سینمای ما حمایت مناسبی از فیلم‌های دینی نمی‌شود و به همین دلیل هیچ تهیه‌کنند‌‌ه‌ای تمایل ندارد به‌طور مستقل به سمت تولید اینگونه آثار ب مسوولان سینمایی می‌توانند مهمترین نقش را در احیای دوباره سینمای دینی ایفا کنند، بدین شکل که از آثاری که در این گونه تولید می‌‌شود حمایت‌های همه‌جانبه کنند تا فیلمسازان از ترس شکست در گیشه از ساخت فیلم‌های نو دینی، دور نشوند./آوینی فیلم