به گزارش سراج24؛ نام امام حسن (ع) که میآید، ناخودآگاه صفت «کریم» در ذهنمان نقش میبندد. همیشه شنیدهایم که ایشان سفرهدار بودند و هیچ نیازمندی را دستخالی برنمیگرداندند. اما بیایید این مفهوم زیبا را از تاریخ بیرون بکشیم و بیاوریم وسط آپارتمانهای امروزیمان؛ روی مبل خانه، سر میز شام و در لابهلای روزمرگیهای تربیت فرزند و همسرداری.
هنری به نام کمکهای نامرئی
این سیره ثابت امام حسن (ع) بود که برای حفظ آبروی افراد، پیش از آنکه شخص دهان به خواهش باز کند و شرمنده شود، نیازش را برطرف میکردند.در روابط فامیلی یا دوستانهمان، خیلی وقتها میدانیم که فلان دوست یا فامیل در شرایط سختی است. آدمِ کریم منتظر نمیماند تا طرف مقابل با خجالت و شرمندگی تقاضای کمک کند. مهارت ما این است که حمایتهایمان چه مالی، چه کاری، چه عاطفی را به شکل یک هدیه، یک پیشنهاد کاری غیرمستقیم، یا یک وام بدون منت و «نامرئی» ارائه دهیم تا عزت نفس و آبروی آدمها خراش برندارد.
خلع سلاح کردن با مهربانی
داستان آن مرد شامی که به مدینه آمد و با تبلیغات دروغین شروع کرد به توهین کردن به امام حسن (ع) را یادتان هست؟ واکنش امام دعوا و پرخاش نبود؛ با لبخند پرسیدند: «به گمانم غریبی… اگر گرسنهای سیرت کنیم، اگر پناهی نداری پناهت دهیم.» مرد شامی از خجالت آب شد. این روزها در ترافیک، در صف نانوایی یا در محیط کار، خیلی زود به هم میپریم. کرامت یعنی وقتی کسی با بوق زدنِ ممتد، تنه زدن در خیابان یا یک لحن تند در محل کار به سمت ما هجوم میآورد، ترمزِ خشم را بکشیم. جواب ندادن به توهین با توهین، نشانه ضعف نیست؛ نشاندهنده یک روح بزرگ و ظرفیت بالاست. گاهی گفتنِ یک «روز سختی داشتی؟» یا یک لبخند ساده، طرف مقابل را از خشمش پشیمان میکند.
آدمها را با جایگاهشان متر نکنیم
روزی امام حسن (ع) سوار بر اسب از مسیری میگذشتند. چند نفر از فقرای شهر روی خاک نشسته بودند و تکه نانهای خشکی میخوردند. آنها با دیدن امام، ایشان را به سفره محقرشان دعوت کردند. امام بدون ذرهای تردید از اسب پیاده شدند، کنار آنها روی خاک نشستند و همغذا شدند. سپس همه آنها را به خانه دعوت کردند و با بهترین غذاها از آنها پذیرایی کردند.ما در دنیای مدرن خیلی وقتها آدمها را با شغل، مدل ماشین یا برند لباسشان متر میکنیم. گاهی ناخودآگاه به مدیر شرکت بیشتر از نیروی خدماتی احترام میگذاریم یا در برخوردها، دنبال جایگاه اجتماعی طرف مقابل میگردیم. اما «کرامت» یعنی عبور از این برچسبها. مهارت کاربردیاش برای امروز این است که تمرین کنیم به نگهبان مجتمع، راننده تاکسی یا پیک موتوری، دقیقاً همانقدر گرم، صمیمی و محترمانه سلام کنیم که با رئیسمان یا یک آدم بانفوذ برخورد میکنیم. این جنس از احترامِ بدون خطکشی، به آدمها حس ارزشمندیِ خالص میدهد و جامعه را از نگاههای بالا به پایین تمیز میکند.
