هزاران نفر در خیابان‌های آمریکا فریاد «جنگ با ایران را متوقف کنید» سرمی‌دهند

این جنبش نه تنها از سوی مترقی‌ها و چپ‌گرایان، بلکه از برخی محافظه‌کاران ضدجنگ و چهره‌های رسانه‌ای نیز حمایت شده و حتی نظرسنجی‌ها نشان می‌دهد حمایت عمومی از جنگ با ایران در پایین‌ترین سطح تاریخی قرار دارد. معترضان با شعارهایی مانند «No War on Iran»، «Hands Off Iran» و «Stop the War» تأکید دارند که این درگیری می‌تواند به بی‌ثباتی گسترده خاورمیانه، افزایش قیمت انرژی و قربانی شدن بیشتر غیرنظامیان و حتی سربازان آمریکایی منجر شود.

موج اعتراض از واشنگتن تا لس‌آنجلس

تظاهرات از همان ساعات اولیه حملات آغاز شد و به سرعت گسترش یافت. در ۲۸ فوریه، صدها نفر در مقابل کاخ سفید در واشنگتن دی‌سی تجمع کردند و شعارهایی علیه «جنگ تهاجمی» سر دادند. همزمان در سان‌فرانسیسکو، بوستون و نیویورک (به ویژه میدان تایمز اسکوئر) معترضان به خیابان‌ها آمدند و کشتار غیرنظامیان در تهران و دیگر شهرهای ایران را محکوم کردند.

در روزهای بعد، لس‌آنجلس شاهد راهپیمایی هزاران نفری مقابل شهرداری بود که تمرکز آن بر تأثیر اقتصادی جنگ (افزایش قیمت سوخت) و درس‌های شکست‌خورده عراق و افغانستان قرار داشت. تا ۹ مارس، موج دوم اعتراضات بیش از ۵۰ شهر از شیکاگو و دیترویت تا هیوستون و پورتلند را در برگرفت و تقاضای پایان جنگ را تکرار کرد. بسیاری از این تظاهرات مسالمت‌آمیز بوده، هرچند در مواردی با مداخله پلیس مواجه شده‌اند.

چهره‌های سیاسی و رسانه‌ای در جبهه ضدجنگ

مواضع ضدجنگ از سوی طیف وسیعی از سیاستمداران و چهره‌های رسانه‌ای بیان شده و نشان‌دهنده شکاف دوحزبی عمیق است. برنی سندرز با حمایت از قطعنامه No War Against Iran در سنا تأکید کرد: «این جنگ ترامپ–نتانیاهو غیرقانونی و خلاف قوانین بین‌المللی است؛ آمریکا نباید وارد جنگ رژیم‌چنج دیگری در خاورمیانه شود.»

الکساندریا اوکازیو-کورتز (AOC) این جنگ را «غیرقانونی، غیرضروری و فاجعه‌بار» خواند و هشدار داد که بمباران‌ها نه دموکراسی می‌آورند، بلکه ویرانی، تروریسم بیشتر و رنج بی‌پایان برای مردم منطقه تولید می‌کنند.

رشیده طلیب خواستار جلسه فوری کنگره و اعمال اختیارات جنگی شد و آن را «جنگ تجاوزکارانه غیرقانونی» و «فانتزی خشونت‌آمیز نخبگان آمریکایی و دولت آپارتاید اسرائیل» نامید؛ او به کشتار ده‌ها کودک و غیرنظامی در حملات اشاره کرد و گفت: «مردم آمریکا جنگ با ایران نمی‌خواهند.»

از دموکرات‌های پیشرو، رو خانا همراه توماس مسی قطعنامه War Powers دوحزبی (Khanna-Massie) را معرفی کرده و جنگ را غیرآمریکایی و برخلاف «America First» خواند. ایلهان عمر نیز از حامیان اصلی این قطعنامه بود و تأکید کرد که رئیس‌جمهور نمی‌تواند اختیارات جنگی کنگره را دور بزند.

از جمهوری‌خواهان، رند پال تنها سناتور جمهوری‌خواه بود که به پیشبرد قطعنامه War Powers (Kaine-Paul) رأی مثبت داد و کنگره را به خاطر عدم توقف جنگ «شرم‌آور» خواند؛ او تأکید کرد جنگ بدون مجوز کنگره «غیرقانونی» است و آمریکا نباید وارد جنگ‌های بی‌پایان شود. توماس مسی حملات را «اعمال جنگی بدون مجوز کنگره» و مخالف اصول محافظه‌کارانه دانست.

در میان دموکرات‌های میانه‌رو، تیم کین جنگ را «اشتباه عظیم» و «غیرقانونی» توصیف کرد و قطعنامه War Powers دوحزبی را رهبری کرد.کامالا هریس ارسال نیرو به ایران و ادامه جنگ بی‌پایان را رد کرده و ترامپ را به دروغگویی درباره وعده‌های ضدجنگ متهم کرد.

در رسانه‌ها، تاکر کارلسون حملات را «absolutely disgusting و evil» به معنای کاملاً چندش‌آور و شیطانی توصیف کرد و آن را خیانت به پایگاه ضدجنگ ترامپ خواند؛ او چندین بار به کاخ سفید رفت تا ترامپ را منصرف کند و هشدار داد این جنگ فاجعه برای نیروهای آمریکایی، قیمت انرژی و متحدان خواهد بود. کندس اوونز و مگان کلی نیز ترامپ را به خیانت به پایگاه MAGA ضدجنگ متهم کردند.

این ائتلاف ناهمگون از چپ پیشرو تا libertarians جمهوری‌خواه بر نکات مشترکی از جمله عدم مجوز کنگره، خطر جنگ بی‌پایان و کشته شدن سربازان آمریکایی، هزینه‌های تریلیون دلاری، کشتار غیرنظامیان ایرانی، و شکست وعده‌های انتخاباتی ترامپ در عدم شروع جنگ‌های جدید، تاکید دارد.

صدای مردم در برابر سیاست جنگ

اعتراضات ضدجنگ در آمریکا در مارس ۲۰۲۶ نشان‌دهنده یک واقعیت روشن است که بخش بزرگی از جامعه آمریکایی از چپ تا برخی راست‌گرایان این درگیری را نمی‌خواهند و آن را تکرار اشتباهات گذشته می‌دانند. با ادامه جنگ و افزایش تلفات، این جنبش می‌تواند فشار بیشتری بر دولت وارد کند و شاید مسیر را به سمت دیپلماسی تغییر دهد. آیا صدای خیابان‌ها شنیده خواهد شد یا جنگ به مراحل خطرناک‌تری کشیده می‌شود؟ زمان، پاسخ این پرسش را مشخص خواهد کرد.