سراج24/ گروه فرهنگی: در سینمای ایران شاید تا سالی صد فیلم هم تولید می شود و بدیهی است که با تعداد اندک سینماهای کشور همه ساله بخش اعظمی از تولیدات سینمایی پشت خط اکران مانده و تلاش برای جلب مخاطب را در حوزه هایی مانند شبکه خانگی جستجو می کنند پس اینکه ماهها از تولید یک فیلم بگذرد و تازه آن فیلم رنگ پرده ببیند نباید آن قدرها غیرمتعارف باشد اما بحث بر سر آن است که در تخصیص فضای اکران به فیلمها کمترین دقتی در وجه کیفی آنها و بازخوردهای جشنواره ای آنها نمی شود همین است که مثلا فیلمی مانند «ملکه» تقریبا بعد از سه سال از تولیدش فرصت اکران را می یابد آن هم با کمترین کار تبلیغی!
شاید اگر «ملکه» فیلمی بود در رده «زن مرد زندگی» و بدون مختصات سینمایی اینکه فیلم بدون بازخورد تبلیغی مناسب روی پرده برود هیچ ایرادی نداشت چون به هر حال تحصیص تبلیغات به یک فیلم برابر است با صرف هزینه که آن هم در اوضاع و احوال فعلی فقط در مورد فیلمهایی معقول است که چشمداشتی مناسب نسبت به گیشه داشته باشند اما وقتی «ملکه» نه فقط به گواه منتقدان که به شهادت هیات داوران جشنواره هایی مانند فجر، مقاومت و حتی جشن انجمن منتقدان یکی از بهترین آثار سینمای ایران در حوزه دفاع مقدس است این همه مهجوریت از کجا نشأت گرفته؟
اگر فیلم با سرمایه بخش خصوصی تهیه می شد این کمبود تبلیغات را می شد به محدودیت مالی سرمایه گذار نسبت داد اما وقتی «ملکه» محصول بنیاد سینمایی فارابی است و اتفاقا این بنیاد در روند تولید آن تا توانسته مایه گذاشته پس چرا حالا که زمان برداشت محصول است چنین بی خیال از کنار محصول خود گذشته؟
آیا صرف اینکه گروهی سینمانشناس با دادن صفت ضدجنگ بودن به «ملکه» آن را اثری علیه دفاع مقدس بدانند کافی است که مالک فیلم هم در موضع دفاعی فرورفته و به جای تلاش برای معرفی درست فیلم و زدودن چنین اندیشه های افراطی از دور و بر آن، اولا فیلم را دو سال پشت خط اکران نگه دارد و بعد از آن هم بدون کمترین بار تبلیغی فیلم را روی پرده بفرستد؟
جالب اینجاست که در همان جشنواره سی اُمی که «ملکه» در آن حضور داشت فیلم دفاع مقدسی «روزهای زندگی» را هم داشتیم که نه فقط به لحاظ ساختاری اثر درجه یکی نبود که به لحاظ روایی هم فاقد منطق لازم برای یک درام جنگی بود و حتی شخصیتهای قرص و محکمی هم نداشت؛
اما آن فیلم نه تنها در یکی از بهترین دوره های اکران روی پرده رفت بلکه جوایز اصلی جشنواره را هم به خود اختصاص داده و حتی تلویزیون هم خیلی زود رایت آن را برای پخش سراسری خرید. می دانید چرا؟ چون ذره ای نوآوری در فیلم وجود نداشت و اگر بدون درنظر گرفتن بازه زمانی، فیلم را می دیدی گمان می کردی که به جای دهه نود در دهه هفتاد تولید شده است!
ولی در نقطه مقابل «ملکه» که یکی از به روزترین و واقع گرایانه ترین آثار دفاع مقدس است و شخصیتهایی کاملا همذات پندارانه و ملموس را پیش روی مخاطب قرار می دهد و به لحاظ ساختاری هم یکی از سخت ترین پروداکشنهای تاریخ سینمای ایران را داشته مدتها پشت خط اکران می ماند و بعد از سه سال بدون کمترین اطلاع رسانی روی پرده می رود و حتی برای ساخت تیزر و پوسترهای آن هم کمترین ظرافتی به کار نمی رود تا مبادا به آنها که از سینمای دفاع مقدس فقط و فقط تکرار را می خواهند برخورد!
اینکه فشار یک طیف تندرو باعث مهجوریت داخلی «ملکه» شود به کنار چرا بنیاد فارابی برای شرکت فیلم در جشنواره های معتبر جهانی کاری نکرده؟! یعنی بخش بین الملل فارابی حتی به اندازه کسی مانند مجید برزگر هم تبحر ندارد که با پیدا کردن شرکتی مانند «دریم لبز» شرایط پخش جهانی فیلم «پرویز» را فراهم کرد! «ملکه» این قابلیت را دارد که در صورت معرفی درست در چند جشنواره درجه الف تا نامزدی اسکار هم پیش برود. هرچقدر که دست دست کرده اید بس است از همین حالا به فکر معرفی این فیلم به عنوان نماینده ایران در اسکار 2014 باشید!
