به گزارش سراج24، با سرعت چراغ قرمز را رد میکند، از یکی دو عابر هم به صورت مارپیچ میگذرد اما به دلیل انحراف به چپ بیموقع اتومبیلش واژگون میشود و پس از مدتی سر از اتاق مراقبتهای ویژه بیمارستان در میآورد؛ این سرگذشت اکثر رانندگانی است که برای زودتر رسیدن، راه هرگز نرسیدن را انتخاب میکنند!
اگر کسی رانندگی بد ایرانیها را باور نداشته باشد میتواند با مراجعه به آمار تصادفات به این مهم دست یابد چرا که بر اساس آمار، در سال گذشته از ابتدای فروردین تا ابتدای دی ماه 14 هزار و 126 نفربه خاطر تصادف رانندگی جان باخته اند بنابراین این رقم، از مرگ 51 ایرانی در هر 24 ساعت حکایت می کند.
این تعداد مرگ که طی سال 1391 بر اثر تصادف رانندگی به وجود آمده، در مسیرهای مختلفی صورت گرفته است. به این ترتیب که 8718 نفر در جاده ها و اتوبان های برون شهری،3937 نفر در خیابان های داخل شهر، 1397 نفر در جاده های روستایی و 74 نفردر دیگر مسیرها جان خود را از دست داده اند. در این بین، در استان تهران 1102 نفر به خاطر تصادف های رانندگی فوت کرده اند.
بر اساس آمار حدود 90 درصد تصادفهایی که صورت می گیرد، با خصوصیات اخلاقی و رفتاری راننده ها ارتباط مستقیم دارد به این معنا که افکار و اخلاقی که راننده ها در زندگی دارند، روی رانندگی آنها تاثیر می گذارد و همین ویژگی هایی رفتاری عامل بسیار مهم و تعیین کننده ای برای وقوع تصادف است. علاوه بر آن طبق آمار اعلام شده دست کم 1500 نفر در سال به خاطر درگیری های ناشی از خشونت در رانندگی آسیب می بینند.
اگرچه رانندگی فعالیتی دشوار و پیچیده است که به توانایی جسمی و روانی زیادی نیاز دارد اما در کشور ما در خصوص برخورداری راننده از تواناییهای جسمی سختگیری میشود اما همین دقت نظر در مورد تواناییهای روانی افراد اعمال نمیشود و مشکلات زیادی برای جامعه به وجود میآورد.
رضا محسنی کارشناس اجتماعی در گفتگو با سراج24 می گوید: یکی از خلقیات اصلی ما ایرانیان فردگرایی و غرور کاذب است؛ بر طبق این ذائقه اجتماعی ،منافع فردی بر اجتماعی ترجیح داده می شود چرا که فرد منافع فردی خود و گروهی را که در آن زندگی می کند را در یک راستا ارزیابی نمی کند.
به گفته وی، این فرد به دلایل شخصی خود را داناتر ،با هوش تر و بالاخره خود را محق تر از بقیه در سهم خواهی از حق حیات اجتماعی می پندارد و بین خود با دیگران اعم از دیگر شهروندان و یا دیگر ملتها فاصله ای معنا دار قایل است.
این کارشناس اجتماعی ادامه میدهد: این خلقیات البته دارای دلایل اجتماعی و تاریخی بسیار است اما حضور این خلق خاص در بین ما ایرانیان امری انکار شدنی نیست.درست مثل ورزشهای جمعی که به ندرت در آن موفق بوده ایم البته در نسبت با ورزشهای فردی مثل کشتی و وزنه برداری قابل تامل است.
محسنی میافزاید: از دل این اخلاق خاص ،برخی رفتارهای اجتماعی بیرون می آید که برخی از آنها مثل قوم مداری یک آسیب جدی اجتماعیست و برخی چون نبود فرهنگ آپارتمان نشینی وفرهنگ رانندگی یک آسیب رفتاری خرد است که البته باعث بروز مشکلات کلان نیز می شود.
به طور کلی عوامل محیطی و روانی را به عنوان دو عامل اصلی ایجادکننده خشونت مورد توجه قرار می دهند.ترافیک سنگین یا طولانی و آزاردهنده، وضعیت آب و هوا به خصوص هوای گرم و شرجی، آلودگی های شدید صوتی یا محیطی، شتاب در رسیدن به مقصد، تصور ناشناس بودن هنگام رانندگی و مخفی ماندن رفتارهای غیرعادی از دید آشنایان، همچنین احترام نگذاشتن به حق دیگران و رعایت قانون به عنوان دستورالعملی عمومی و لازم برای اجرا توسط تمامی افراد جامعه را جزو اصلی ترین عوامل محیطی بروز خشونت هنگام رانندگیبه حساب می آورند.
در کنار این مسایل، عوامل روانی یا مسایل خلقی راننده ها هنگام رانندگی نیز می تواند به خشونت بینجامد. خشمگین بودن، ترس از مسایل واقعی یا غیرواقعی، برخورداری از اضطراب های ناشی از مشکلات روانی،احساس ناکامی در زندگی، خواب آلودگی به خاطر خستگی یا استفاده از داروهای مختلف، درد شدید در اندام مختلف بدن و استفاده از مواد مخدر یا الکل که مغز را تحت تاثیر قرار می دهد، می توانند روان فرد را از حالت تعادل خارج کنند و باعث ایجاد خشونت در رانندگی شود.
