حجت الاسلام سیدمحمدباقر علم الهدی: زینب(س) به عنوان یک الگوی برتر برای همه زنان مسلمان و غیرمسلمان جامعه بشری است؛ بانویی که در همسرداری، فرزندداری، دفاع از حریم حق و دفاع از امام زمان خود سرآمد همه زنان عالم است؛ باشد که همه تاسی کنیم به بانوی آفتاب و حماسه.
حضرت زینب(س) بزرگ بانوی جهان اسلام که دارای دانش های معرفتی حاکم بر کائنات هستند و به تعبیر امام سجاد(ع) آن حضرت، دانای بدون آموزگار و شخصیت فهمیده ای بود که هرگز در کلاس درس معلمی حاضر نشده بود؛ ایشان در دامن پر مهر مادری چون فاطمه زهرا(س) از سرچمشه معارف الهی قرآنی سیراب شدند تا مصداق بارز مجاهد فی سبیل الله و الگوی معرفتی یک بانوی مسلمان برای همه زنان جهان در طول تاریخ بشری باشند. بخش پررنگ و مهمی از زندگی آن بانوی بزرگوار پس از واقعه کربلا در خطبه ایشان در کوفه است که در پیشبرد نهضت حسینی تاثیر بسیاری داشت.
هنگامی که زینب(س) به عنوان اسیر بعد از حدود 20 سال از آن واقعه تلخ وارد شهر کوفه شدند، و شروع به سخن گفتن کردند، این صدا برای بانوان کوفه صدای آشنایی به نظر رسید. زنان کوفه شاید نزدیک 20 سال بود که صدای معلم قرآن خود را نشنیده بودند اما وقتی زینب(س) در کنار رئوس مطهر شهدا در مسجد کوفه قرار گرفت و خطاب به مردمان کوفه که مشغول هلهله کردن بودند و زنان که دست و پا می کوبیدند؛ فرمود: آرام بگیرید ای مردم کوفه! ناگهان نفس ها در سینه ها حبس شد، آن چنان که حتی صدای زنگ کاروان ها نیز به گوش کسی نمی رسید و همه نگاه ها به ایشان معطوف شد؛ زنانی که تا آن لحظه هلهله می کشیدند یک مرتبه با این صدا یاد و خاطره بانویی رشیده را در ذهن خود زنده کردند که صدایش برای آنان آشنا بود.
زینب(س) شروع به سخن گفتن کرد، این نوع سخن گفتن و گویش، رشک عبیدالله بن زیاد را برانگیخت؛ چگونه است که وقتی یک اسیر در کمال محرومیت اینچنین فرمان سکوت می دهد همه مردم کوفه آرام می گیرند اما همین مردم کوفه حاضر نیستند سخنان عبیدالله بن زیاد را گوش کنند و همهمه و هلهله می کردند، عبیدالله ناگهان روی رکاب اسبش ایستاد و در کمال ناباوری پرسید: این بانوی ناشناسی که اینچنین می تواند میدان شهر کوفه را مدیریت کند کیست که وقتی سخن می گوید همه نفس ها در سینه ها حبس می شود؟
یک نفر کنار عبیدالله ایستاده بود، گفت: این زن را نشناختی؟ گفت: نه، گفت: این عقیله عرب زینب کبری(س) است؛ تا نام زینب(س) را شنید نتوانست ضمیر مکنون قلب خود را پنهان نماید، گفت: بی جهت نیست که این نفس ها در سینه ها حبس شده، انگار مردم کوفه بار دیگر صدای علی را از حلقوم دخترش زینب کبری می شوند، این صدا برای مردم کوفه آشناست و مردم یک بار دیگر احساس می کنند، علی مرتضی بر فراز منبر کوفه حاضر شده است و از همان جا برای مردم خطبه می خواند.
این خطبه خوانی زینب(س) در حالی که اسیر است و زنجیر به دست و پای او بسته اند آنچنان اثرگذاشت که وقتی سربازان عبیدالله بن زیاد و عمر سعد به منازل خود برگشتند دیدند قبل از ورود آنها قیام و نهضت امام حسین(ع) خانه های آنها را در نوردیده است.
زنانی که لباس های شادمانی بر تن کرده بودند عزادار بچه های پیغمبر (ص) شدند و فرزندانی که در پیروزی پدرانشانن شاد بودند لباس سیاه بر تن کردند و به پدران خود دشنام می دادند، زنان کوفی در اعتراض به همسرانشان در کنار سفره های غذا حاضر نشدند و می گفتند: شما برای سیرکردن شکم زنان و فرزندان خود خون فرزندان پیغمبر(ص) را به سفره آورده اید؛ اینجا بود که قیام و نهضت امام حسین(ع) با این سخنان زینب کبری(س) در منازل مردم کوفه قرار گرفت و مستقر شد.
رسالت معلمی حضرت زینب(س) روزی به عنوان یکی از بهترین عوامل تاثیرگذار در پیشبرد حماسه امام حسین(ع) به کار آمد و قیام و نهضت حضرت سیدالشهدا(ع) را به منازل مردم کوفی کشاند.
زینب(س) همان بانویی است که در نهضت امام حسن مجتبی(ع) دوشادوش برادر برای تهییج مردم اقدام کرده بود؛ آن حضرت چشم و دیده بان هشیار برای امامت جامعه زمان خود بود، زمانی در رکاب پدر بزرگوارش انجام وظیفه می کرد، سمت استادی داشت و برای بانوان کوفه و مدینه سخن می گفت و زمانی دیگر مردم را با اهداف امام حسن(ع) آشنا می کرد. از سوی دیگر برای تکمیل نهضت عاشورا پا به میدان می گذارد، برای مردم کوفه و شام خطبه می خواند و آنان را با اهداف بلند قیام آشنا می کند؛ به قول شاعر، «سر نی در کربلا می ماند اگر زینب نبود، کربلا در کربلا می ماند اگر زینب نبود».
پژوهشگر دینی، استاد حوزه علمیه چیذر و رئیس مرکز تخصصی حضرت قاسم بن الحسن(ع)
