زانوی خسته‌اش، تکان می‌خورد. پیکرش را کشان‌کشان می‌برد. چندباری میان راه افتادگفت: یا فاطمه؛ به راه افتادهردو دستش به پهلویش دارد. عرق سرد بر رویش داردتا که لرزه به پیکرش افتاد. وای! عمّامه از سرش افتاد. تار می‌دید دیدگان ترشگوییا ریخته بهم جگرشبا لب آستین، چنان زهراپاک می‌کرد خون لب‌ها رابرزمین می‌کشید پایش راجمع می‌کرد هی عبایش را...