آیا موفقیت یک راهبرد دفاعی را باید با توانایی مقابله با حمله سنجیده یا با قدرتی که اساساً مانع شکل‌گیری آن می‌شود؟ این پرسش، فراتر از یک بحث نظامی، به یکی از بنیادی‌ترین مسائل امنیت ملی در جهان امروز اشاره دارد. کشوری که تنها برای پاسخ دادن به حمله آماده می‌شود، ناگزیر بخشی از ابتکار عمل را به طرف مقابل واگذار می‌کند؛ زیرا این دشمن است که زمان، شکل و نقطه آغاز درگیری را انتخاب می‌کند.