«آشوب انتظاری» دقیقاً از جایی آغاز می‌شود که جامعه نه فقط از آنچه هست، بلکه از آنچه مدام به او گفته می‌شود قرار است اتفاق بیفتد، می‌ترسد. مقابله با چنین پدیده‌ای نه با سانسور ممکن است و نه با امیدفروشی؛ تنها راه، واقعیت‌گویی، حکمرانی کارآمد، رسانه حرفه‌ای و بازسازی اعتماد عمومی است.