آیا بزرگان قدیم حوزوی آنقدر اهل خواندن رمان و داستان بودند تا ادبیات روسیه و آمریکای جنوبی را بشناسند؟ آیا حوزویان در میان قیل و قال‌های فقه و اصول و منطق و اخلاق، به ادبیات هم رو می‌آوردند؟ نه آن ادبیاتی که مثل خیلی از کتاب‌های درسی، سطحی همه چیز را مرور کند. آیا خودشان کتاب‌های رمان و داستان به دست می‌گرفتند و ساعت‌ها وقت صرف خواندنش می‌کردند؟