به گزارش سراج24، جلیل سالاری در میزگرد علت واردات بنزین که در دانشگاه امیر کبیر تهران برگزار شد با اشاره به توضیحی مختصر در مورد نحوه تولید محصولات از نفت خام در پالایشگاه ها گفت: نفت خام در پالایشگاه ۳ فرایند اصلی را طی می کند که شامل جداسازی، کیفی سازی و شکست مولکولی است که براساس لایسنس فراورده نهایی تولید می شود.
وی با اشاره به اینکه بنزین پتروشیمی ها اصلا مبنای علمی ندارد گفت: در بنزین چندین جز وجود دارد که شامل نفتا، ریفورمیت، الکلیت،آیزومریت و بنزینهای واحد کت کراکر است که هرکدام از آنها یک شاخصه دارد.
قائم مقام سابق شرکت ملی پالایش و پخش خاطرنشان کرد: آروماتیک و آیزومریت در واقع نقش اکتان افزایی دارند و اکتان در واقع نقش احتراق را در بنزین ایفا می کند.
سالاری ادامه داد: مثلا بنزین معمولی یک عدد اکتان مشخص و بنزین سوپر نیز عدد اکتان دیگری دارد.
وی با اشاره به اجزای دیگر بنزین گفت: گوگرد، پارافین، الفین، بنزن دیگر اجزاری بنزین را شامل می شوند که باید به کمترین رقم برسند زیرا از نظر زیست محیطی این عناصر باید کنترل شود.
وی با اشاره به ۹ پالایشگاه که قبل از انقلاب احداث شده بود تصریح کرد: در آن زمان تنها دو مولفه نفتا و ریفرمیت در پالایشگاه ها تولید می شد که باید این دو با یکدیگر ترکیب می شد تا بتوان بنزین مورد نیاز کشور را تامین کند.
سالاری با اشاره به اینکه در گذشته بحث ارتقای کیفیت در پالایشگاه ها به هیچ عنوان پیش بینی نشده بود اظهار داشت: پالایشگاه اراک در سال ۷۱ و پالایشگاه بندر عباس در سال ۷۳ دقیقا با کپی برداری از پالایشگاه اصفهان احداث شدند که در آن زمان یک بنزین آزمایش شده از پالایشگاه بندر عباس ۵۰ درصد ریفرمیت داشت در صورتی که کاملترین پالایشگاه در سال ۷۶ همین پالایشگاه بندر عباس بود.
قائم مقام سابق شرکت ملی پالایش و پخش با اشاره به اینکه اجزای بنزین باید تغییر کند تا کیفیت آن بهبود یابد خاطرنشان کرد: تا سال ۷۶ هیچ طرح توسعه ای در کشور نبود و تا سال ۷۹ عملا برای بالابردن عدد اکتان بنزین باید سرب به این فراورده افزوده می شد.
وی گفت: از سال ۷۹ به بعد سرب نیز از بنزین حذف و MTBE جایگزین سرب به منظور اکتان افزایی شد تا بتوانیم عدد اکتان بنزین داخلی را از ۸۳ به ۸۷ برسانیم.
سالاری با اشاره به اینکه تولید بنزین با همین روش به ۴۳ میلیون لیتر رسید خاطرنشان کرد: تا سال ۸۶ به هیچ عنوان افزایش تولید بنزین در کشور امکان پذیر نبود زیرا اصلا در سال های قبل از آن به دنبال توسعه و کیفی سازی پالایشگاه ها نبودیم.
وی تصریح کرد: مسئولان وقت توجیهشان این بود که کیفی سازی بنزین به ما ارتباطی ندارد و این موضوع باید در محیط زیست پیگیری شود، به همین دلیل تنها ظرفیت پالایشگاه از ۲۶۰ هزار بشکه به ۳۲۰ هزار بشکه ارتقا یافت که ماحصل آن نیز تولید نفت کوره در این پالایشگاه شد.
وی با اشاره به واحد تولید ریفرمیت در پتروشیمی گفت: این واحد مشابه واحدهای پالایشی است و محصول خروجی ان که همین ریفرمیت است همانطور که گفته شد یک مولفه بنزین است و نمی توان آن را به عنوان بنزین در کشور عرضه کرد.
سالاری با اشاره به اینکه از سال ۸۶ به تدریج طرح توسعه در کشور اجرایی شد گفت: پالایشگاه اراک و آبادان به بهره برداری رسید که پتانسیل ایجاد شده به برکت تحریم بود و ۷۰ درصد از تجهیزات مورد نیاز برای بهبود کیفیت پالایشگاه ها در داخل کشور احداث شد.
وی ادامه داد: تا سال ۸۴ روزانه ۲۷ میلیون لیتر بنزین وارد می کردیم که حدود ۵ میلیارد دلار هزینه داشت در صورتی که احداث یک پالایشگاه ۱۵۰ هزار بشکه ای ۱.۵ میلیارد دلار بودجه نیاز داشت.
وی با اشاره به اینکه طرح توجیهی بهبود کیفیت پالایشگاه اراک در سال ۷۹ و ۸۰ پیشنهاد شده بود و حتی شرکت های خارجی می توانستند این پروژه را فاینانس کنند اما مسئولان وقت زیر بار نرفتند درحالی که فاینانس این پروژه خودگردان بود یعنی از محل فروش فرآورده هزینه این پروژه تامین می شد.
وی با اشاره به استاندارد تعیین شده برای این پالایشگاه گفت: در آن زمان یعنی سال ۷۹ استاندارد محصولات تولید یورو۵ بود که برای سال ۲۰۱۰ اندیشیده بودیم که در آینده دچار مشکل نشویم.
سالاری خاطرنشان کرد: در نهایت با درایت مسئولان این پروژه در سال ۸۹ به بهره برداری رسید.
قائم مقام سابق شرکت ملی پالایش و پخش با اشاره به سوخت گیری با کارت هوشمند سوخت در سال ۸۶ گفت: در سال ۸۶ میزان مصرف بنزین ۷۲ میلیون لیتر بود که با این نظام سهمیه بندی مصرف به ۶۴ میلیون لیتر و پس از اجرای گام نخست قانون هدفمند کردن یارانه ها مصرف بنزین به ۵۹ میلیون لیتر رسید.
وی با اشاره به تشدید تحریم در سال ۸۸ و ۸۹ گفت: در آن سال ها من مسئول ستاد افزایش تولید بنزین بودم که در آن شرایط ظرفیت تولید نفتا در کشور افزایش یافت.این نفتا عملا برای ما بلا استفاده بود که مجبور بودیم خوراک برخی از واحدهای پالایشی را کاهش دهیم که در عمل این کار به ضررمان بود.
سالاری ادامه داد: از یک طرف نمی توانستیم بنزین وارد کنیم از سوی دیگر حجم زیادی نفتا در دستمان بود به همین دلیل از واحدهای پتروشیمی درخواست کردیم تا ریفرمیت تولیدی خود را در اختیار ما قرار دهند تا بتوانیم از طریق ترکیب با نفتا بنزین مورد نیاز کشور را تامین کنیم.
وی ادامه داد: به همین دلیل توانستیم در آن شرایط حساس در تولید بنزین کشور خودکفا شویم، اما نکته جالب اینجا است که در آن دوره پژوهشگاه صنعت نفت این بنزین جدید را مورد آزمایش قرار داد که مشخص شد بنزین تحویلی به مردم دارای استاندارد بالایی است، بنابراین دیگر لازم نبود تا تولید نفتا در کشور کاهش یابد.
/فارس
0نظر