به گزارش گروه وبگردی « سراج24 » تیم رئیس جمهور همواره یکی از بحث برانگیزترین مسائلی است که نامزدهای ریاست جمهوری از ابتدای رقابت و بعد از پیروزی با آن روبرو هستند بطوریکه اصلی ترین عامل موفقیت دولت ها در تعیین کابینه دیده می شود.
افراد و شخصیت هایی که با انتخاب رئیس جمهور در قامت وزیر یا معاون سوای توان مدیریتی قرار می گیرند تعاملات دولت وقت با گروهها ی مختلف کشور جهت جذب «توانایی های ملی» را تعیین می نمایند.
روسای جمهور تمایل زیادی به همراه کردن گروهها و افراد ذی نفوذ جامعه با دولت خود دارند چرا که موفقیت این رویکرد تاثیر مستقیمی بر افکار عمومی و سپس رضایت مردم و انتخاب مجدد حزب روی کار آمده دارد.
یکی از نقد هایی که همواره کارشناسان به روسای جمهور وارد کردند عدم استفاده از برآیند ظرفیت کشور و سلایق مختلف همسو با نظام و کنار زده شدن افراد با تجربه که سرمایه ملی محسوب می شوند بوده است.
این رویه ی نادرست که از انتخاب وزیر تا تغییر اتوبوسی مسئولین میانی و رده پایین به فضای مدیریت اجرایی کشور سرایت کرده از زمان دولت آیت الله هاشمی باب شده است.
البته سه دولت کارگزاران، اصلاحات و خدمتگذاران سازوکار متفاوتی در اداره دولت به منصه ظهور رساندند.
از ویژگی های برجسته دولت اصلاحات، حلقه مدیریتی بسته و کنترل شده و بازیگر بودن رئیس جمهور می توان یاد کرد.
به گونه ای که کابینه و شخص رئیس جمهور تحت تاثیر اتاق فکرهای بیرونی یک جریان خاص! با اهداف نامشخص! قرار داشتند و عملا دولتی در سایه آقای خاتمی و دولتش را اداره می کرد.
دولت کارگزاران و خدمتگذاران از این حیث بسیار نزدیک به هم بودند چرا که رئیس جمهور بازیگردان اصلی صحنه بشمار می رفت اما از حیث بازیگری دو رویه ای متفاوت به خود دیدند چرا که محمود احمدی نژاد وظیفه بازیگری را نیز برای خود قائل بود اما آیت الله هاشمی چنین نقشی را برای خود متصور نبود بلکه وزرا و مدیران میانی که معتمدان رئیس جمهور وقت بودند عملا این نقش خطیر را در دولت به عهده داشتند.(دولت یازدهم پس از تشکیل کابینه و شروع بکار می تواند در این موضوع مورد بررسی قرار گیرد که آیا روند خاتمی را انتخاب می کند و دولتی در سایه و افرادی در اتاق فکرهایی مجزا برایش تصمیم می گیرند یا همچون دولت کارگزاران و خدمتگذاران عمل خواهد کرد)
هر چند که محمود احمدی نژاد توانست لایه های مدیریت بسته و حلقه ای را را که در دولتهای گذشته وجود داشت باز نماید اما این سازوکار در مقام عمل دچارمشکل شد و وزرا اختیارات مستقلی نداشتند و طبق همان نقل قول معروف، ژنرالی در دولت وجود نداشت بلکه همگی سرباز به حساب می آمدند.
شرایط بیان شده ی حاکم بر دولت های گذشته سبب می شد که در 4سال دوم ریاست جمهوری افراد که شاکله اصلی قوه مجریه شکل می گرفت و رویکرد آن مشخصا دیده می شد دولت ها به دردسرهای جدی در حوزه مدیریت و اداره کشور دچار شوند و ناکارامدیشان برای مردم ملموس شود.
تجربه گرانسنگ سه دولت گذشته و شعارهای حجت الاسلام حسن روحانی قبل از انتخابات مسبب پیروزی و بعد از انتخابات مسبب خوشبینی افکار عمومی به دولت یازدهم شد.
دکتر روحانی اکنون فضای بسیار آماده ای برای کسب موفقیت های آتی و چرخاندن کلید در قفل های کنونی کشور دارد البته شروط پذیرش این قفل ها برای باز شدن توسط کلید منتخب یازدهم مردم، استفاده از فرصت هایی است که تنها و تنها یکبار برای دولت یازدهم اتفاق می افتد و در صورتی که خدای ناکرده تدبیر به موقع برای بهره بردن از این لحظات نشود سرنوشتی نامعلوم برای دولت یازدهم بایستی متصور بود.
یکی از نقدهای جدی طیف اعتدال و اصولگرایان به رئیس جمهور نهم و دهم نبردن ژنرال ها به کابینه بود بطوریکه این مسئله از ابتدای دولت توسط افراد نزدیک به رئیس جمهور یازدهم در جراید و روزنامه ها به کرات بیان می شد.
مسئله ای که می توان به عنوان یکی از اشتباهات استراتژیک احمدی نژاد یاد کرد عدم استفاده از رقبای انتخاباتی اش در دولت نهم می باشد؛این تجربه سبب شد که دکتر روحانی در ابتدای پیروزی عنوان نمایند که از کاندیدای رقیب استفاده خواهد کرد.
این روزها که رایزنی ها برای تعیین وزرای دولت یازدهم شدت یافته است گمانه زنی ها در ارتباط با در نظر گرفتن برخی از نامزدهای رقیب انتخاباتی روحانی برای تصدی وزارتخانه های اقتصاد، کار، مسکن، وزارت خارجه و... بالا گرفته است.
از سوی دیگر برخی گمانه زنی ها نشان می دهد که شاید دولت یازدهم مسن ترین دولت جمهوری اسلامی را تشکیل دهد و سربازانی کهنه کار به کابینه بفرستد.
با کنارگذاشتن تمامی این گمانه زنی ها تا یکماه آینده دولت یازدهم شکل خواهد گرفت و مردم می توانند به این سوال اساسی که در برهه ای از زمان مطالبه ی عمومی و حزبی بوده است پاسخ دهند که آیا روحانی ژنرال می خواهد یا سربازانی کهنه کار!؟
منبع: آی پرس
0نظر