به گزارش سراج24؛ این واژه، دیگر یک دعوت ساده نیست؛ طنینِ لحظهای است که در آن، زمین زیر پای شهر از جنس تعهد است. تهران بلکه ایران، در واپسین ساعات پیش از وداع، شبیه میدانِ بیداری شده است؛ میدانی که در آن، نفسها هم وزن پیدا کردهاند.
کمتر از یک شبانهروز مانده است؛ و این «کمتر»، فقط عدد نیست، فشردگیِ تاریخ است. گویی زمان خود را جمع کرده تا در یک نقطه بایستد و شاهد لحظهای باشد که واژهها از توصیفش عقب میمانند.
در اطراف مصلای تهران، هوا حاملِ خبر است، حاملِ خاطره. خیابانها، بهویژه شریان شهید بهشتی، از حالت عبور خارج شدهاند و به گذرگاهِ عهد بدل شدهاند؛ عهدی که در سکوت قدمها نوشته میشود، نه در شعارها.
پرچمها بر فراز سازهها، انگار ستونهای یک معنا هستند که از زمین تا آسمان کشیده شدهاند. شهری که همیشه میدوید، حالا ایستاده است؛ اما این ایستادن، «استقامتِ بیدار» است.
مردم از راههای دور و نزدیک آمدهاند، نه برای تماشا، که برای پیوستن. برای آنکه در یک نقطه، تکههای پراکندهی یک ایمان جمع شود و به یک قامت واحد برسد.
و در چهرهها، چیزی فراتر از اندوه جریان دارد؛ نوعی روشنایی سنگین، شبیه شناخت. شناخت اینکه این وداع؛ امتداد یک مسیر است. مسیری که با خون مولا و مقتدایشان معنا گرفته و با ایستادگی تثبیت شده است.
در میان این موج آرام و سنگین، واژهای تازه در هوا میچرخد؛ واژهای که زبان از گفتنش کم میآورد اما دل آن را میفهمد: «عهدسپاری»؛ گویی شهر آمده است تا نه فقط بدرقه کند، بلکه پیمان دوباره ببندد.
و تهران، در این شبِ نزدیک به واقعه، «قرارگاه معنا»ست. جایی که فردا، تاریخ بزرگترین وداع مردمی را با صلابتی مثال زدنی ثبت خواهد کرد.
0نظر