«تنهای تنهای تنها» را با هم ببینید

به گزارش « سراج24 »فیلم «تنهای تنهای تنها» روایتی از پرونده هسته‌ای ایران با رویکردی انتقادی از منظرگاهی ایرانیزه شده است که اقدامات خصمانه و قلدری‌های ظالم‌مآبانه غرب و امریکا علیه ایران را با ترجمانی هنرمندانه به چالش کشیده و نقد می‌کند. این فیلم هرچند پی‌رنگ‌های سیاسی زیادی دارد اما واقعیت این است که آنقدر لهجه شیرین بوشهری و دنیای تخیلی نوجوانی به اسم «رنجرو» که شخصیت اصلی و محوری آن است مخاطب را با خود می‌برد که تماشاگران این فیلم هرگز حین تماشای آن، فیلم را دارای نگاه سیاسی به ماهو سیاسی فرض نکرده و بدون واهمه از خوردن چنین برچسبی، به تماشای آن می‌نشینند. به همین استناد بدترین توصیف برای این اثر گیرا و جالب، استفاده از قید «سیاسی» بودن برای توصیف و تعریف آن است. در حالی از زندگی انسان‌ها به شکلی هنرمندانه سخن می‌گوید که مخاطب قبول می‌کند زندگی‌ در عین سادگی، با تمام فراز و فرودهایش نمی‌تواند با مطامع، لطایف الحیل و سیاست‌های ظالمانه ابرقدرت‌های جهان کنار بیاید و به تعبیری مؤید این جمله است که «جمع نقیضین محال است!» زمانی که عبدالکریم(رنجرو) پسرک بوشهری با پسر یکی از سرمهندسان روسی(اُلِگ) حاضر در نیروگاه اتمی دوست می‌شود، فضای شهر و محل زندگی آنها تحت تأثیر سیاست‌های خارجی برخی کشورها از جمله عمل نکردن روس‌ها به قول و قرارهایشان نسبت به تکمیل نیروگاه اتمی بوشهر و روند مذاکرات هسته‌ای قرار گرفته است و دوستی آنها را غیرممکن می‌کند.
 
بخش عمده هنر و ارزش این اثر در کاراکتر پسربچه جنوبی خلاصه می‌شود؛ کودکی که هنوز دنیای صاف و‌ساده‌اش با زرق و برق‌های دنیای بزرگ‌ترها و به کلامی صحیح‌تر سیاسیون، به یغما برده نشده است و فطرت کنجکاو و پرسشگر نوجوانی‌اش او را در اتفاقات بزرگی قرار می‌دهد. یکی دیگر از جنبه‌های فیلم، تغییر تدریجی رنجرو از نوجوانی خیال‌پرداز به یک فرد با نگاهی راهبردی، بلندنظرانه و هدفمند است. در ابتدا جدا شدن «رنجرو» و «اُلِگ» شاهد هستیم که وی عزم رفتن به سیاره‌ای دیگر را دارد، اما این عزم کم‌کم به عزم رفتن به سازمان ملل تغییر می‌یابد. به عبارتی داستان در بستری از تخیل آغاز شده و روند صعودی خود را در اوج واقعیت طی می‌کند. هرچند این فیلم هم از برخی ایرادات رنج می‌برد، اما ساختار منسجم فیلم مانع از آن می‌شود که تماشاگر به این ایرادات توجه کند. مثلاً فیلم از زبان یک زن روسی که در نیروگاه هسته‌ای بوشهر کار می‌کرده برای کاپیتان کشتی که عازم بندر «جنوا» در ایتالیاست نقل می‌شود، اما فلش‌بک‌ها آنقدر طولانی است که بیننده در میانه فیلم این امر را از یاد می‌برد.
 
این ایراد زمانی مشهودتر می‌شود که رنجرو پس از رفتن الگ در وضعیت رکود قرار می‌گیرد، شاید استفاده به موقع از فلش‌فوروارد در چنین مواقعی می‌توانست گره فیلم را دوباره به یاد تماشاگر بیاورد. «تنهای تنهای تنها» در سی‌و‌یکمین جشنواره سینمایی فیلم فجر عنوان پدیده جشنواره را به خود اختصاص داد و توانست نظر مثبت بسیاری از منتقدان را به خود جلب کند. علاوه بر جوایز این جشنواره، در گفتمان سینمای انقلاب یکی از دو فیلم برگزیده ققنوس طلایی انتخاب شد و همچنین با رأی منتقدان و سینمایی‌نویسان جبهه رسانه‌ای سینمای انقلاب به عنوان بهترین فیلم‌ جشنواره برگزیده‌ شد و به‌تازگی هم‌ توانسته در بیست‌‌وهفتمین جشنواره فیلم کودکان و نوجوانان یکی از سه فیلم برتر این جشنواره باشد. این روزها ایامی است که این فیلم مخاطب‌پسند روی پرده سینماها رفته است. با توجه به فضای سیاسی امروز کشورمان که تحت تأثیر اخبار مربوط به مذاکرات هسته‌ای و تیم مذاکره‌کننده ایرانی است به نظر می‌رسد تماشای این فیلم دارای جذابیت دوچندانی است، چراکه در کنار زبان تند و خشک سیاسیون، دیالوگ‌های ظریف و آغشته به لهجه شیرین جنوبی (بوشهری) رنجرو، فضای دلپذیری را در سرمای این روزهای فیلم و سینما برای مخاطب به همراه داشته باشد. بنابراین «تنهای تنهای تنها» را به همراه خانواده تماشا کنید نه به تنهایی!/جا