به گزارش «سراج24»، به نقل از آوینی فیلم ، آخرین ساخته پوران درخشنده که سیمرغ بهترین فیلم از نگاه مخاطبان جشنواره۳۱ را نیز دریافت کرد نکات قابل تأمل و حواشی درخور توجهی دارد. از موضوع فیلم گرفته تا اعتراض ها و نیش و کنایه های پوران درخشنده به هیئت داوران فجر ۳۱.
آخرین ساخته کارگردان "شمعی در باد" گرچه از چند فیلم آخر وی خوش ساخت تر است اما نمی تواند جزء آثار عالی این کارگردان به حساب آید. "هیس، دخترها فریاد نمی زنند" که کارگردان فیلم، تماشای آن را برای کودکان زیر ۱۰ سال توصیه نمی کند، تم اصلی اش اجتماعی است و به موضوعی می پردازد که تا کنون در سینمای ایران بدان پرداخته نشده است. در کنار تم اصلی، فیلم نگاهی هم به قانون قصاص و احکام مربوط به آن دارد که قطعاً نمی توان گفت که حضورش در فیلم کمتر از تم اصلی آن است.
در دهه اخیر شاهد تولید فیلم هایی از کارگردانان نام اشنای سینما بوده ایم که علاوه بر بررسی قانون قصاص به نوعی در پی سیاه نمایی در سطح جامعه بوده اند.
سیاههی سینمای ایران از تولید فیلمهایی که مخاطب خود را با دروغپردازی و چینش موقعیتهای نادر و خاص به سمت تنفر از قانون الهی قصاص سوق میدهند، هر سال سیاهتر و پرتر میشود.
«سوتپایان»(نیکی کریمی)، «شهر زیبا»(اصغر فرهادی)، «دمصبح»(سعید رحمانیان)، «انتهای خیابان هشتم»(علیرضا امینی)، «من مادر هستم»(فریدون جیرانی) و حالا «هیس دخترها فریاد نمیزنند»!
فیلم«هیس» علاوه بر نگاه چند پهلو به موضوع قصاص نقاط قوتی داشت که می توان به سابقه خوش کارگردان آن رسید.
داستان پردازی و فیلم نامه ای تاثیر گذار و استفاده درست از بازیگران هنرمند توانست نقاط قوت پررنگی بر کار جدید درخشنده نقش ببندد.
آنچه مشخص است اینکه فیلم حرف های زیادی برای گفتن دارد. اینکه مراحل رشد و تربیت کودکان از اهمیتی حیاتی برخوردار است و هر اتفاق کوچکی در دوران کودکی ممکن است سرنوشت یک انسان را دستخوش تغییر کند. چه رسد به اینکه یک حادثه هولناک برای کودکی رخ دهد که در دنیای ساده و بی آلایش سیر می کند و هیچ تعریف و ذهنیتی از اعمال و نیات آدم بزرگ ها ندارد. حال این کودک با رفتار نابهنجار مردی مواجه می شود که مشکل روانی دارد. کودکی که می خواهد از رنج درونی اش با اطرافیان سخن بگوید اما هیچ کس، اعم از مادر و مربیان مدرسه، به او اجازه حرف زند نمی دهد. او بازهم تسلیم نمی شود و سعی دارد با همان عقل کودکانه اش به بازگویی آنچه برایش رخ داده از زبان هم کلاسی اش بپردازد، اما مادرش باز هم اجازه نمی دهد او در این مورد سخنی بگوید. این سکانس ها در فیلم، تکان دهنده اند و این پیام را به مخاطب می رساندند که کودکان را جدی بگیرید. به آنها فرصت بدهید با شما از همه چیز و همه کس، از ذهنیات و تجربیاتشان حرف بزنند. از خواسته ها و آرزوهایشان.
به هر حال با وجود اینکه فیلم «هیس! دخترها فریاد نمی زنند» از منظر آسیب شناسی اجتماعی و جامعه شناسی، فیلم خوبی محسوب می شود؛ لازم است تا مسئولان ذیربط از هم اکنون برای تماشای این فیلم شرط سنی را لحاظ کنند و تماشای فیلم را برای گروه سنی زیر ۱۸ سال ممنوع اعلام کنند؛ چراکه به نظر می رسد حوادث رخ داده در این فیلم روح بزرگسالان را هم آزار می دهد و به طور یقین تماشای آن برای نوجوانان مناسب و شایسته نیست. به این امید که ساخت چنین فیلم هایی به بهبود روابط خانواده ها و بهبود عملکرد سایر نهادهای اجتماعی بیانجامد.
