به گزارش سراج24؛ اخبار جنگ هر روز وخیمتر و دلخراشتر میشود؛ همین دیروز بود که جعفر میعادفر رئیس سازمان اورژانس کشور اعلام کرد: کم سنترین شهید جنگ تحمیلی ایالات متحده آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران، طفلی هشت ماهه است اما دیری نپایید که خبری مهلک آمد؛ روز دوشنبه ۲۶ اسفند «نوزادی سه روزه در یکی از روستاهای اراک نیز بر اثر حملات دشمن که مدعی است تنها مراکز نظامی و انتظامی را مورد حمله قرار میدهد؛ به شهادت رسیده است.»
مجتبی تنها سه روز داشت که همراه خواهر دو ساله، مادری که فقط سه روز از وضع حملش گذشته بود و مادربزرگش به شهادت رسید.
شهادت برای یک طفل سه روزه؛ واژهای سنگین است اما اوج قساوت دشمنی دنی را نشان میدهد که با سنگدلی غیرنظامیان را آماج حملات خود قرار داده است.
مجتبی فرزند ایران
مجتبی که فرزند ایران بود تنها سه روز در بحبوحه جنگ زندگی کرد؛ بیچاره مادرش که در روزهای پایانی دوران بارداری هر شب را با ترس و واهمه جنگ به امید تولد مبارک فرزندش تاب آورد؛ بیچاره پدرش که نتوانست قد کشیدن و بزرگ شدن جگر گوشه خود را ببیند.
بیچاره مادربزرگی که انتظار به دنیا آمدن نوه نوگل خود را میکشید و تنها سه روز او را تر و خشک کرد، طفل معصوم خواهر خردپایی که ذوق دیدار نینی را داشت و قرار بود آبجی بزرگتر باشد و بیچاره خانوادهای که قرار بود با به دنیا آمدن مجتبی پایدارتر شود؛ حتما این خانواده که افرادی معمولی بودند آرزوهایی داشتند؛ حتما این مادر، خواهر و مادربزرگ نظامی نبودند اما قربانی جنگی ناجوانمردانه شدند؛ جنگی که خانه آنها را ویران کرد و خانمان سوز بود.
هرگونه حمله به کودکان جرم جنگی است
طبق نص صریح قوانین بینالمللی و مواد ۳۸ و ۳۹ کنوانسیون حقوق کودک؛ استفاده از کودکان به عنوان هدف جنگی جرم محسوب میشود همچنین مطابق کنوانسیونهای ژنو (پروتکل الحاقی ۱۹۷۷ ماده ۴ و ۴۸)؛ هرگونه حمله به کودکان جرم جنگی است.
اعلامیه یونیسف نیز اذعان دارد؛ «کودکان، قربانیشدنی نیستند» و هرگونه کشتار کودکان در جنگ، نقض حقوق بشر است. با این همه، از ابتدای جنگ رمضان تاکنون علاوه بر ۱۶۸ دانشآموز مدرسه میناب، که نه سرباز بودند، نه سیاستمدار، نه فرمانده جنگ بودند و نه هدف نظامی، کودکان دیگری نیز به شهادت رسیدند. این پروانههای پاک که قربانی قساوت دل سیاه دشمنان ملت ایران هستند، گواهی محکم بر روسیاهی مدعیان حقوق بشر و مجامع بینالمللی هستند که باید کارنامه مردود خود در مقابل کودکانی غزه را در مقابل کودکان ایران نیز تدوام بخشند. اگر کشتار کودکان جنایت جنگی و نسلکشی نیست؛ پس چه عنوانی برای آن میتوان گذاشت؟
جهان باید خجل شود در مقابل کودکانی که نام زیبای آنها بر صفحه تاریخ ایران در زمستان سیاه ۱۴۰۴ حک شد و داغی بر دل مردم گذاشت که هیچ گاه جبران نخواهد شد؛ آنها هرگز فراموش نخواهند شد و بذر کینهای که دشمن در دل آحاد مردم کاشت تا انتقام خون پاک کودکان این سرزمین را از جانیان انسان نمای تشنه قدرت و لذت جنگطلبی نگیرند؛ از پای نخواهند نشست؛ آنچنان که غیور مردان سپاه پاسداران انقلاب اسلامی موج پنجاه و هفتم عملیات وعده صادق ۴ را شامگاه دوشنبه ۲۶ اسفند، به خردسالترین شهید جنگ رمضان «مجتبای سه روزه» که در همان روز در آغوش مادرش همراه با خانواده به شهادت رسید، تقدیم کردند.
البته باید اذعان داشت که قربانیان این جنگ سیاه، همه ملت ایران هستند بهویژه کودکان بیگناهی که آثار و پیامدهای ناگواری این لحظات تلخ بر روان پاک آنها سالیان سال باقی خواهد ماند و ممکن است به اشکال مختلف خود را سالها بعد نشان دهد و سوالی که مدام بر ذهن نقش میبندد این است که چگونه فطرتهای انسانی قبول میکند که با کودکانی که مانند فرشتگان پاک و بیآلایش هستند، اینگونه رفتار شود. چگونه مدعیان حقوق بشر در ساختمانهای بزرگ و مجلل نهادهای بینالمللی کور و کر و لال نشستهاند و مسخ شده و بیعمل نظارهگر فجایع علیه بشریت هستند.
