یکه و تنها گوشه ای از حیاط آسایشگاه نشسته و بی حرکت به گوشه ای زل زده است. گویی زمان سال هاست که برایش ایستاده است و رفت و آمد روزها و شب ها مانند آدم هایی که از کنارش رد می شوند به چشمش نمی آید.