همیشه پشت چراغ های قرمز و چهارراه ها می بینمشان، نگاهشان تا عمق جانم رسوخ می کند اما نمی دانم باید چه کنم ، دست و پایم را گم می کنم که پولی بدهم یا نه. کمکی بکنم یا نکنم.دستی روی سرشان بکشم یا نکشم. تا به این سوالات جواب بدهم، چراغ سبز شده و باید از کنار چشمان غم زده شان رد شوم اما تا به کی؟ این گزارش را با هم بخوانیم.