پلتفرم‌ها صرفاً نمایشگرِ ما نیستند، بلکه ریخته‌گرِ ما هستند. هر پلتفرم مانند یک قالبِ صنعتی، لبه‌های تیز و ابعادِ وجودیِ ما را می‌بُرد تا ما را در ظرفِ خود جای دهد. ما با مهندسیِ اجباریِ خویشتن رو به رو هستیم. پلتفرم با تکیه بر سازوکارهای تشویقی و تنبیهیِ خود، ما را وادار می‌کند تا بخش‌هایی از هویتمان را که با منطقِ تجاریِ آن پلتفرم سازگارتر است، تقویت کنیم و مابقی را رها کنیم. ما در حال حرکت به سمتی هستیم که در آن، خودبودگی هزینه‌ی سنگینی دارد؛ چرا که الگوریتم، اصالت را نمی‌فهمد، او فقط انطباق با فرم را می‌فهمد.