«دشمن شناسان دوست فراموش» را می‌توان خطای استراتژیکی دانست که دچار بودیم، هستیم و خواهیم بود و بعید است که در این راه اتفاق خاصی رخ دهد تا زمانی که ما تهدیدها را مهم‌تر از فرصت بشناسیم.