سراج24 مروری دارد بر بعضی از رسانه های بیگانه و تحلیل هایی که در مورد مذاکرات ایران و آمریکا نگاشته اند.بررسی این نظرات قادر است طرحی کلی از برداشت حاکم بر نخبگان ناظران بیگانه را بدون تایید نگرش ها و برداشت های آنان ارایه نماید:
روزنامه النهار در مقاله ای به قلم سرکیس نعوم با عنوان "قطار گفتمان ایران و امریکا بر روی ریل" نوشته است :
باراک اوباما، رئیس جمهور امریکا زمانی که در اوایل دور نخست ریاست جمهوری اش دست همکاری به طرف جمهوری اسلامی دراز کرد قصد مانور نداشت . امروز هم در مذاکرات و مباحثاتی که دولتش با حکومت ایران در پی انتخاب [آقای] حسن روحانی به ریاست جمهوری آغاز کرده است مانور نمی دهد .
هرچند که دست دراز کردن طی سال های گذشته بنا به دلایلی گوناگون نظیر فقدان کامل اعتماد میان واشنگتن و تهران ، و درگیری نظامی و امنیتی غیر مستقیم و کشمکش سیاسی شدیدی که میان دو طرف در افغانستان و سپس عراق درگرفت و متعاقبا تمامی خاورمیانه را نیز شامل گردید، و همانند عدم آمادگی ایران برای انجام مذاکره در مورد برنامه هسته ای خود قبل از حصول دستاوردی که جهان را در برابر امر واقعی قرار می دهد ، نتیجه ای نداشت ، اما اخیرا ثمر بخش شد به طوری که گفتمان آغاز گردیده و تمهیداتی جدی برای انجام مذاکرات صورت می گیرد، به این امید که توافقی صورت گیرد و منافع همگان تأمین گردد .
این نویسنده ضمنا با طرح موانع مذاکرات به نقش حزب جمهوریخواه آمریکا هم اشاره کرده و می نویسد:
پرونده حزب جمهوری خواه مطلقا بسته نشده است، اما گرفتار انشعاباتی شده است و به تجدید نظری اساسی در رسالت و ارزش ها و شیوه های کاری خود دارد . اسرائیل و راستگرایان طرفدار نتانیاهو ضمن این که نتوانستند مانع از انتخاب مجدد اوباما به ریاست جمهوری شوند، در سوق دادن او برای حمله نظامی به ایران نیز شکست خوردند . افزون براین، بخش عمده ای از سیاستمداران و فرماندهان شاغل و بازنشسته اسرائیل نگرشی واقع بینانه تر و عمل گرایانه تر دارند ، و در بسیاری از مسائل منطقه ای با اوباما همفکرند .
ارسوی دیگر آلیسا رابین / ریک گلادستون نیز در روزنامه نیویورک تایمز در مقاله ای تحت عنوان " آژانس سازمان ملل و ایران از پیشرفت در حل مسائل هسته ای سخن می گویند" نوشته اند:
« ترو واریورانتا » معاون دبیر کل آژانس در امور ایمنی هسته ای در این بیانیه مشترک که در وب سایت آژانس قرار داده شده گفته است ، طرفین « یک جلسه بسیار سازنده را در روزهای 28 و 29 اکتبر در وین برگزار کردند که همه موضوع های گذشته و حال را در بر می گرفت » .
در این بیانیه گفته شده است: « ایران پیشنهاد جدیدی را در باره اقدامات عملی به عنوان یک کمک سازنده برای تقویت همکاری و گفتگو جهت حل تمام موضوع های باقیمانده در آینده ارائه داده است » ، و طرفین موافقت کرده اند جلسه ای را در روز 11 نوامبر در پایتخت ایران برگزار کنند ، « تا این همکاری را به پیش ببرند » .
لحن این بیانیه نشان می دهد خوشبینی های جدیدی به وجود آمده است مبنی بر این که که نگرانی های این آژانس نظارتی مورد توجه قرار خواهند گرفت .
ایرانی ها نیز لحن مثبتی داشتند. رضا نجفی، نماینده ایران در آژانس اتمی در وین گفت، « من معتقدم با تقدیم این پیشنهاد جدید ایران ، ما قادر باشیم یک فصل جدید در همکاری را بگشائیم . »
دسترسی به مکان ممنوعه نظامی پارچین در نزدیکی تهران به دلیل اطلاعاتی که نشان می دهد ایران ساختمانی را در این مجموعه برای آزمایش دستگاه های پرتاب کننده سلاح های هسته ای انجام داده ، در صدر نگرانی های آژانس اتمی قرار دارد . بازرسان از پارچین دیدن کرده اند، اما این مجموعه بسیار گسترده است و بازرسان به نواحی اطراف این ساختمان که تصور می رود برای آزمایش دستگاه های پرتاب کننده مورد استفاده قرار گرفته است دسترسی نداشته اند . مقامات ایرانی همواره از دادن اجازه بازدید از این مکان خودداری ورزیده اند و تصاویر ماهواره ها نشانگر آن است که ایران در این مکان مسطح سازی و باز سازی های چشمگیری را در طول سال گذشته انجام داده است .
طارق رئوف، رئیس سابق امنیت و تشخیص صحت هسته ای آژانس گفت، « پارچین برای آژانس بین الملللی انرژی اتمی به یک موضوع نمادین تبدیل شده است » .
او اضافه کرد که بعضی از کشور ها از جمله امریکا مشکوک هستند که هرگونه مواد اتهام بر انگیز ممکن قبلاً پاکسازی شده باشد .
آقای رائوف گفت: « یک مساله پیچیده این است که ایرانی ها فعالیت های محوطه سازی زیادی در اطراف ساختمانی که تصور می رود به عنوان اتاق انفجار مورد استفاده قرار گرفته ، انجام داده اند » . با این وجود، این اقبال وجود دارد که اگر آزمایشی در این مکان انجام داده باشند ایرانی ها نتوانسته باشند تمام اثرات ان را پاک کنند .
در بخشی دیگر از این مقاله امده است:
مذاکره کنندگان گروه 1+ 5 و ایران در پایان ملاقات خود در روز 15 و 16 اکتبر در ژنو یک بیانیه مشترک خوشبینانه صادر کردند، بی آنکه مشخص کنند چه پیشرفتی حاصل شده است . آنها موافقت کردند این ملاقات را در روز 7 و 8 نوامبر نیز ادامه دهند .
آقای روحانی همواره گفته است او می خواهد بر سال ها عدم اعتماد و بد اخلاقی در مورد مقاصد هسته ای ایران فائق آید ، که این یک تغییر اساسی در لحن، در مقایسه با محمود احمدی نژاد سلف گزافه گوی او به حساب می آید . در عین حال، آقای روحانی گفته است که کشور او هرگز از آنچه که وی آن را حق این کشور برای غنی سازی اورانیوم نامید ، دست بر نخواهد داشت .
منتقدان ایران ، از همه مشهود تر اسرائیل ، رفتار خوشایند آقای روحانی را حقه ای برای فریب غرب جهت کاهش تحریم ها نامیده اند . مقامات آمریکائی ای که خواستار تضمین دادن به اسرائیلی ها ودیگر متحدان هستند همواره گفته اند که به اقدامات ایران واکنش نشان خواهند داد و نه سخنان این کشور .
روزنامه الاتحاد چاپ امارات نیز در مقاله ای به قلم عائشه المری در مقاله ای تحت عنوان " مسائل هسته ای معوقه" نوشت:
از زمانی که پیمان منع گسترش تسلیحات هسته ای در سال 1968 میلادی مفهوم منع گسترش را به شکل کلاسیک تثبیت نمود ، تلاش های بین المللی برای جلوگیری از ورود کشورهای جدید به باشگاه هسته ای ادامه یافت . هدف این تلاش ها این بود که کشورها توافق نامه های وضع شده را محترم شمارند و توافق نامه منع گسترش را امضاء کنند و پروتکل الحاقی آژانس بین المللی انرژی هسته ای را به عنوان یک تضمین بین المللی برای استفاده مسالمت آمیز از انرژی هسته ای را بپذیرند ، اما مشکل اصلی تشخیص برنامه سری تسلیحات هسته ای است ، و پیچیدگی اصلی در مفهوم گسترش هسته ای همچنان حول محور تعیین حدفاصل میان بعد سیاسی و فنی / فناوری از یک سو و رابطه میان دستیابی به قدرت هسته ای و تسلیحات هسته ای از سوی دیگر دور می زند . و این چالش مطرح می شود که غنی سازی اورانیوم و بازنگری به سوخت هسته ای مصرفی ممکن است برای اهداف نظامی و غیر نظامی بکار رود و این همان چیزی است که تهران هنگام صحبت در مورد برنامه هسته ای خود به آن استناد می ورزد .
باوجودحق اعمال توسعه برنامه مسالمت آمیز انرژی هسته ای که پیمان منع گسترش تسلیحات هسته ای نیز آن را تضمین می¬کند ، اما تجربه تاریخی در خاورمیانه اشاره براین دارد که برنامه هسته ای نظامی سری در واقع مشی اصلی برای دراختیار گرفتن و یا تلاش برای دستیابی به تسلیحات هسته ای، چه در اسرائیل یا عراق می باشد، و این همان چیزی است که کشورهای جهان از برنامه هسته ای ایران بیمناکند، اما مقامات ایرانی همواره تأکید می کنند که کشورشان برای دستیابی به تسلیحات هسته ای تلاش نمی کند، و حتی برنامه هسته ای اش غیر نظامی است ، و پیمان منع گسترش تسلیحات هسته ای، یا پروتکل الحاقی آژانس بین المللی انرژی هسته ای را نقض نکرده است .
پرونده هسته ای ایران یک اهرم سیاسی است که تمامی طرف ها در اعمال فشار یا کسب امتیازات به آن متوسل می شوند. واقعیت این است که سال هاست که تهران با تحریم های اقتصادی مواجه است و آماج فشارها و تهدیدات نظامی قرار گرفته تا برنامه هسته ای را متوقف سازد و غرب امیدواراست که فشارهای اقتصادی بر کشوربه یک بحران اقتصادی بیانجامدتا پایه-های نظام ایران را در پی اعتراضات داخلی ناشی از مشکلات اقتصادی و دشواری های معیشتی به لرزه درآورد ، و امروز دولت ایران برای پشت سرنهادن تحریم ها و کسب دستاوردهای سیاسی جهت ابراز نرمشی در پرونده هسته ای تلاش می کند، در همین ارتباط، برای انجام مذاکره با امریکا و گروه 1+5 تلاش کرد
0نظر