در انتظار فوتبالیست‌های بین‌المللی

سراج24- سعید زاهدیان: دیشب، شب والیبال بود؛ یک شب ماندگار دیگر در تاریخ ورزش ایران که مردم با ورزش شاد شدند و روحیه مضاعفی به جامعه تزریق شد. پس از درخشش والیبالیست‌ها در لیگ جهانی، این بار نوبت قهرمانی در آسیا بود که والیبالیست‌ها با اقتدار جام را بالای سر ببرند. دیروز که قهرمان آسیا شدیم، روزهایی را به خاطر آوردیم که والیبال ایران نه تنها در جمع بزرگان جهان جایی نداشت، بلکه یک ست گرفتن از کره و ژاپن رویایی بزرگ و دست نیافتنی به نظر می‌رسید. تصور عمومی آن روزها بر این بود که هرگز چنین اتفاقی رخ نخواهد داد و فاصله والیبال ما با ژاپن چیزی بیش از 50 سال است اما امروز می‌بینیم که در نتیجه برنامه‌ریزی، تلاش و استعدادیابی درست، والیبال ایران در آسیا به یک ابرقدرت تبدیل شده است و پس از پیروزی‌های درخشان در لیگ جهانی؛ جام قهرمانی در آسیا را به سادگی بالای سر می‌برد. اگرچه برای این قهرمانی زحمات زیادی کشیده شده و بازیکنان اردوهای سخت و تمرین‌های پرفشاری را پشت سر گذاشته‌اند اما آنها دیگر باور دارند که رسیدن به این جایگاه برایشان یک رویا نیست بلکه با تلاش و تمرین می‌توان قهرمانی را در آغوش کشید.

 

با این مقدمه می‌خواهیم باب حرف تازه‌ای را در مورد فوتبال ایران باز کنیم.

 

در سی سال اخیر، قریب به اتفاق موفقیت‌های ورزش ایران در رشته‌های انفرادی بوده و حال چند سالی است که والیبال، بسکتبال و حتی هندبال از میان ورزش‌های گروهی، به موفقیت‌های بزرگ و حتی جهانی می‌رسند.

 

حال پرسش ما این است که آیا می‌توانیم برای فوتبال هم روزی روزگاری نه‌چندان دور چنین جایگاهی را تصور کنیم؟ روزی که فوتبال ایران قهرمانی در آسیا را به همین سادگی که والیبالیست‌ها به‌دست آوردند، از آن خود کند و به اهدافی فراتر از قاره آسیا بیندیشد؟

 

آیا ممکن است روزی برسد که فوتبال ایران از کره و ژاپن و استرالیا عبور کرده باشد و در جام جهانی مقابل ایتالیا، اسپانیا، برزیل، فرانسه، انگلیس و همه غول‌های فوتبال نمایشی را ارائه کند که در حد جهانی باشد؟

 

شاید امروز پیروزی فوتبال مقابل تیم‌های بزرگ رویایی دست نیافتنی باشد اما اگر والیبال و بسکتبال را به عنوان دو نمونه موفق از ورزش‌های گروهی انتخاب کنیم، آن وقت صحبت از پیروزی‌های جهانی فوتبال ایران یک رویا نیست.

 

در اردوی جدید تیم ملی، بازیکنانی دعوت شده‌اند که از پتانسیل‌های بین‌المللی برخوردارند. نمونه‌اش علیرضا جهانبخش که قبل از 20 سالگی در لیگ هلند بازی کرده یا همین سردار آزمون جوان و کم‌سن و سال که دیروز در لیگ روسیه مقابل آنژی ماخاچ قلعه یک گل زد و یک پاس گل هم داد.

 

ایران سرزمینی بزرگ با اقلیمی متفاوت و سرشار از استعدادهای شکوفا نشده است که اگر به آنها توجه شود، در هر عرصه‌ای پتانسیل جهانی شدن را دارند. حالا زمان آن رسیده که از کارلوس کروش بخواهیم در این راه، برای فوتبال ایران برنامه داشته باشد. ما امروز بازیکنان جوانی داریم که جام جهانی می‌تواند عرصه‌ای برای نمایش آنها در سطح بین‌المللی باشد. یعنی همان اتفاقی که در جام جهانی 2006 برای نکونام و تیموریان رخ داد تا به اسپانیا و آلمان بروند و در نتیجه حضور در تیم‌های اروپایی، صاحب کیفیت‌های بالاتری شوند تا امروز دیگر دغدغه‌ای در خط میانی تیم ملی وجود نداشته باشد.

 

انتظار ما از کروش، فرصت دادن به بازیکنانی است که به لحاظ سنی در شرایط لژیونر شدن هستند و برای‌شان بازار کار اروپایی وجود دارد. شاید امروز خلعتبری، سید جلال حسینی، نکونام و حتی تیموریان

 

باتجربه و آماده باشند اما این واقعیت را باید پذیرفت که این جام جهانی باید بخشی از مسیری باشد که ما را به آینده فوتبال می‌رساند. بازیکنان ایران در این جام جهانی باید خوب دیده شوند... استعدادها باید شناخته شود و این وظیفه اصلی کارلوس کروش است؛ چیزی که ما از سرمربی تیم ملی می‌خواهیم، انتخاب‌های دقیق و هدفمند برای آینده فوتبالی است که جهانی شدن را تمنا می‌کند.

والیبال ایران با افتخارات اخیرش، نشان داده که اگر برنامه و هدف وجود داشته باشد، در سایر ورزش‌های گروهی هم می‌توان به جایگاهی بسیار بالا و بالاتر از قهرمانی در آسیا فکر کرد؛‌همانطور که ژاپنی‌ها که در فوتبال آسیا هرگز تیم قدرتمندی محسوب نمی‌شدند، در یک پروسه 20 ساله به جایی رسیده‌اند که حالا رسیدن به جمع 4 تیم برتر دنیا را هدف قرار داده‌اند. آنها از آسیا عبور کرده‌اند و چه بسا در تصورات خود قهرمانی جهان را می‌بینند. فوتبال ایران از گذشته تا امروز، مستعدتر از ژاپنی‌ها بوده و طبق تحقیق AFC، یکی از 3 کشوری هستیم که به لحاظ فیزیولوژی پتانسیل‌های رسیدن به فوتبال روز جهان را داریم.

 

حضور امثال سردار آزمون، جهانبخش، پیام صادقیان در اردوی تیم ملی و تیم امید را به فال نیک می‌گیریم و البته مطمئن هستیم که همچنان در لیگ ایران استعدادهای رها شده فراوانی هست که اگر مورد توجه قرار گیرند، از صادقیان و جهانبخش چیزی کم ندارند. اگر خوب به لیگ برتر نگاه کنیم، امثال بختیار رحمانی و جوانان خوزستانی کم نیستند که در لیست فعلی قرار نگرفته‌اند.

 

والیبال ایران، سطح توقعات ما را بالا برده؛ حالا از فوتبال، سرمربی تیم ملی، رییس فدراسیون و حتی دستگاه ورزش کشور مطالبه‌ای بالاتر داریم. ما به فوتبالی فکر می‌کنیم که در جام جهانی مقابل قهرمان‌های جهان به پیروزی فکر کند؛ البته راهش ابتدا عبور از آسیا و ژاپن و کره و استرالیاست؛ همان کاری که والیبالیست‌ها آهسته و پیوسته طی کردند تا امروز که قدرت بلامنازع این رشته در آسیا شده‌اند.