سکوت شورای امنیت عامل گستاخی صهیونیست ها

وزیر امنیت داخلی اسرائیل ایتمار بن‌گویر، در توییتی پس از حادثه اخیر برای هواپیمای فلای‌دبی گفته که «دکترین امنیتی اسرائیل باید ارتقا یابد.»او تأکید کرده که حادثه امروز صبح و تلاش فردی که «در قالب یک تروریست قصد داشت یک هواپیما را ساقط کند و ۱۸۰ اسرائیلی داخل آن را به قتل برساند،» یادآور این موضوع است که اسرائیل باید به ارتقای شرایط امنیتی خود بپردازد. 

به گزارش سراج24؛ وزیر وقیح اسرائیلی  در توئیت خود به ایران و لبنان و کرانه‌باختری و غزه هم اشاره کرده و گفته است که باید در برابر اینها به پیروزی کامل برسیم. اوج وقاحت یک اسرائیلی همینجاست که ظرف کمتر از ۳ سال بیش از ۱۰۰ هزار نفر را سلّاخی کرده‌اند و میلیون‌ها نفر را آواره ساخته‌اند؛ صدها هزار و میلیونها نفری که در بینشان زنان و کودکان بیشماری هم دیده می‌شود.

 

اقدامات صورت گرفته در نوار غزه که توسط بن گویر و نتانیاهو و همفکران او رقم خورده است نمونه روشن نسل کشی است، جرمی که در بسیاری از اسناد بین المللی مورد اشاره شده است و دادستان دیوان کیفری بین المللی نیز بر پایه جنایات جنگی و ژنو ساید علیه مقامات اسرائیلی اعلام جرم کرد. موضع گیری گستاخانه بن گویر که یادآور مقدمه سازی برای رقم زدن حادثه ای مشابه حادثه 11 سپتامبر است این ضرورت را مطرح می کند که سکوت مراجع صلاحیتدار در مقابل جرائم مقامات اسرائیلی که امروز عامل اصلی گستاخی آنهاست را یکبار دیگر مرور شود.


مرجع ممانعت از نسل کشی در سکوت مرگبار
شورای امنیت سازمان ملل در برابر پدیده ای به نام نسل کشی رویکردی متناقض دارد و علیرغم آنکه منشور ملل متحد «تبعیض بین کشورها» را بویژه در «حفظ صلح و امنیت بین الملل» ناروا می داند با اینحال سازمان ملل-شورای امنیت در برابر انگیزه های سیاسی برخی از اعضا قادر یا مایل به اجرای فصل 6 (حل و فصل اختلافات به صورت مسالمت آمیز) و فصل هفتم (اقدام در مورد تهدید و نقص صلح) نمی باشد. اینکه برخی از کشورها براحتی و بدون پرداخت کمترین هزینه حقوقی- سیاسی قواعد آمره حقوق بین الملل را زیر پا می گذارند و شورای امنیت نمی تواند رویکردی اتخاذ کند تا بواسطه آن مهمترین وظیفه خود ذیل فصل هفتم منشور «حفظ صلح و امنیت بین الملل» را به منصه ظهور برساند، مهمترین عامل خارجی، نسل کشی مستمر در سرزمین های اشغالی است کمااینکه آرای دیوان بین المللی نیز در نقض حقوق بشر در سرزمین های اشغالی آرای قابل توجهی صادر نموده است و رژیم هیچ توجهی به آن نداشته است.


در حقوق بین الملل مهمترین مرجع صلاحیت دار جهت حفظ صلح و امنیت «شورای امنیت» است و این شورا با استانداردهای دوگانه و حتی سکوت و اغماض، خود «آمر» نقض صلح و امنیت بین الملل شده باشد و رژیم صهیونیست ها «عامل» اجرایی نقض صلح آنهم بواسطه «نسل کشی»، «جنایات جنگی»و «جنایات علیه بشریت».


زمانی نقش محوری شورای امنیت جهت تامین صلح و امنیت بین الملل در لبنان و غزه اهمیت دوچندانی پیدا می کند که بدانیم کشتار هدفمند اسرائیلی ها بر پایه یک جهان بینی خطرناک صورت می گیرد. شاهد مثال آن نیز مستندی که بی بی سی طی هفته اخیر با عنوان «ایدئولوژی کشتار مذهبی یهود»  به صورت دوبله، منتشر کرد. ایئولوژی صهیونیستی در این مستند بدون روتوشی به نمایش گذاشته می شود و پس زمینه افکار و آرای تصمیم گیران و تصمیم سازان اسرائیلی ها روشن می شود، آنجایی که بنیامین نتانیاهو یک سال پیش، در سخنرانی خود برای سربازان، پیش از آغاز حمله به غزه، اعلام می کند که ما طبق آنچه که تورات درباره جنگ «عَمالیق» توصیف کرده، با فلسطینیان، رفتار خواهیم کرد. گویا «عمالیق» روایتی از تورات است که بر مبنای آن، خداوند به قوم بنی اسرائیل (صهیونیست) اشعار می دارد که؛ تمام قومِ عمالیق، حتی «زنان و کودکانِ» آنها را به قتل برسانید.


 دربخش دیگری از مستند یک خاخامِ یهودی، درباره ی چگونگی رفتار با «غیرنظامیان» در غزه، تضریح می کند که «تورات می گوید حتی کودکان شان را بکشید.» وی تاکید می کند که به گفته تورات، نباید اجازه داد یک نفر هم، زنده بماند.


الزام به نسل کشی یک ضرورت است! 
تئوری پردازان این رژیم و حتی مقامات صهیونیستی بارها و با ادبیات متفاوت استراتژی متبوع خود را علنی کرده اند و تطابق تام و تمام «تئوری» مذهبی اسرائیلی ها با «رفتار-رویکرد» و نقض مستمر کنوانسیون های چهارگانه ژنو و ذبح قواعد آمره حقوق بین الملل توسط این رژیم، منجر به تحرک حداقلی شورای امنیت و نهادهای قضایی بین المللی نشده است و اینکه چه زمانی شورای امنیت ملاحظات سیاسی اعضای دائم خود را کنار می گذارد و تمصمیاتی شبیه آنچه در دادگاههای موقت «یوگسلاوی» و «رواندا» صورت داد را در اسرائیل نیز اتخاذ می کند تا هم نسل کشی و جنایات جنگی و جنایات علیه بشریت در فلسطین و لبنان متوقف شود هم آبروی از دست رفته این شورا احیاء شود. 

اخبار مرتبط

آن سوی وتو؛ چه کسی معادله قدرت را نوشت؟