یادداشت/

آتش‌بس موقت؛ راهی بی‌ فایده برای امنیت ملی

حافظه تاریخی ملت ایران، تجربه‌های تاریخی و تحولات میدانی نشان می‌دهد که چرخه مذاکره، آتش‌بس موقت و سپس بازگشت به درگیری، راه‌حلی برای پایان جنگ نیست. تنها مسیر واقعی، پایان قاطع جنگ با شروط مشخص ما، پرداخت غرامت و تضمین عدم تجاوز مجدد است.

به گزارش سراج24؛ سال‌ها تجربه نشان داده است که تکرار الگوی مذاکره، آتش‌بس موقت و سپس بازگشت به درگیری، هیچ‌گاه منافع واقعی کشور را تأمین نکرده است. این چرخه، نه تنها باعث طولانی شدن بحران می‌شود، بلکه دشمن را به ادامه رفتار تجاوزکارانه خود تشویق می‌کند. از این منظر، ادامه این مسیر نه‌تنها بی‌فایده، بلکه خطرناک است و هزینه‌های سنگینی بر ملت تحمیل می‌کند.

در این میان، آنچه رهبران انقلاب بارها بر آن تاکید داشته‌اند، ضرورت قاطعیت و صراحت در مذاکره است. مذاکره تنها زمانی مفید خواهد بود که هدف آن پایان جنگ باشد و شروط ما به‌عنوان طرف پیروز، اجرا گردد. این شروط شامل پایان قطعی درگیری‌ها، پرداخت غرامت‌های تعیین‌شده و تضمین عدم تجاوز مجدد است. بدون این شروط، هرگونه مذاکره صرفاً زمان‌کشی و تکرار چرخه‌ای است که پیشتر تجربه شده است.

یکی از مشکلات بزرگ مذاکراتی که تاکنون صورت گرفته، عدم الزام طرف مقابل به تعهدات واقعی و پایدار است. آتش‌بس‌های موقت و توافق‌های ناقص، به دشمن این امکان را می‌دهد که ضمن بازسازی توان خود، دوباره به میدان بازگردد. این تجربه، درس روشنی است مبنی بر اینکه مصالحه بدون شروط قاطع، صرفاً ادامه جنگ در قالب دیگری است.

تحلیلگران و ناظران می‌دانند که پایان واقعی جنگ، مستلزم ایجاد تعادل قدرت و اطمینان از بازدارندگی دائمی است. تنها زمانی می‌توان به صلح پایدار دست یافت که دشمن بداند ادامه تجاوز، هزینه‌ای سنگین برای او به همراه خواهد داشت. از این منظر، مذاکره بدون شروط ما، نه‌تنها صلح نمی‌آورد، بلکه زمینه‌ساز تشدید تنش‌ها خواهد بود.

حضور فعال مردم و حمایت بی‌دریغ آنان نیز در این مسیر اهمیت ویژه دارد. زمانی که ملت از شروط قاطع و حقوق مشروع خود حمایت می‌کند، این پیام به دشمن مخابره می‌شود که هرگونه تلاش برای نقض توافق، با مقاومت ملی مواجه خواهد شد. این حمایت مردمی، پشتوانه‌ای مطمئن برای رزمندگان و مذاکره‌کنندگان در تعیین شروط واقعی است.

در پایان باید گفت مذاکره باید ابزار پایان جنگ باشد، نه وسیله‌ای برای ادامه چرخه بی‌پایان درگیری‌ها. تنها با تعیین شروط روشن، پرداخت غرامت و تضمین امنیتی، می‌توان به صلحی واقعی و پایدار دست یافت. استمرار الگوی گذشته، نه‌تنها عدالت و امنیت ملی را تامین نمی‌کند، بلکه راه را برای نقض حقوق ملت و بازگشت دشمن به میدان هموار می‌سازد.

 

ح ش 955

اخبار مرتبط