به گزارش سراج24 از پایگاه اطلاعرسانی موسسه فرهنگیهنری پیام آزادگان، بارها شنیدهایم که انسان به امید زنده است و ناامیدی مساوی با نیستی و نابودی است. آنچه مسلم است ناامیدی همراه و همپای بحران و مشکل حرکت میکند و ذره ذره زهرش را در رگ جامعه میریزد. مردم همیشه در صحنة ایران در اوج انقلاب شکوهمند اسلامی به پیروزی نور بر تاریکی باور و امید داشتند و برای این باور بحرانها و مشکلات را تاب میآوردند، اگر امید نبود درک و پذیرش مواجهه با بحران به سادگی اتفاق نمیافتد.
اولین بحران اسیران با همان لحظة توانفرسای بهاسارتدرآمدن حاصل شد و پسازآن فضای ظاهری اردوگاه، نیروهای عراقی، قوانین و مقررات خشک اردوگاه و منافقین بیشترین تأثیر را در ایجاد مسائل روحی اسیران داشتند. آسیب مشکلات روحی و ناامیدی تا حدی بود که حتی میتوانست با فرد را از مسیر عادی خارج کند.
همة لحظات و عملیات پیدرپی در اسارت میتوانست دشمن امید باشد و زمینه را برای بهوجودآمدن ناامیدی مساعد سازد، اما آزادگان در سایة مدیریت و رهبری هوشمندانه با تشکیلات منظم و فعالیتهای فرهنگی و هنری توانستند امید و معنویت را در اسیران زنده کرده و تا حدود زیادی نقشههای شوم دشمن را که برای تخریب روحیة اسیران بود، نقش بر آب کنند و به تقویت سطح فرهنگی و هنری خود بپردازند.
در اوضاع اسفناک اردوگاه اسیران ایرانی در عراق با قطع ارتباط تعداد زیادی با خانواده، دور شدن از کانون گرم خانه و نبود امکانات اولیة زندگی، فقط قرائت قرآن، نماز، ذکر و دعا و مناجات و بهینهسازی اوقات بود که به مدد اسیران میآمد تا در چاه ناامیدی و افسردگی سقوط نکنند.
یقیناً معنویت بزرگترین عامل و نیروی بازدارنده در ناامیدیها و ناملایمتها بوده و هست و در محیط پرفشار اردوگاه، آرامشبخشی امورمعنوی ارمغانی جز امید نداشت. در دنیای اسارت با وجود کوچکی و محصور بودن بین سیمهای خاردار و دیوارها، توکل و امید موج میزد و همین بود که روح و جسم اسیران را صیقل میداد و بر تابآوریشان میافزود.
